Η αρνητική εξέλιξη του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών
Παρά το ότι τα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μας το 2014 δεν ήταν υγιή, οφειλόμενα κυρίως στη μείωση των εισαγωγών λόγω της παγίδας ρευστότητας, στην οποία είχε οδηγηθεί η ελληνική οικονομία, τα ελλείμματα του 2015 είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτικά (γράφημα) – ενώ δεν φαίνεται καμία προοπτική να αντιστραφεί η τάση.
.
.
Επομένως, όσο αισιόδοξος και αν θέλει να είναι κανείς, δεν μπορεί να εθελοτυφλεί, διαπιστώνοντας που οδηγείται νομοτελειακά η χώρα, εάν δεν συμβεί σύντομα κάποιο θαύμα – κάτι που δεν είναι αναμενόμενο, αφενός μεν επειδή θαύματα δεν γίνονται, αφετέρου λόγω του ότι ένας μεγάλος αριθμός στελεχών της κυβέρνησης, αναζητάει το θαύμα στην επιστροφή της χώρας στη δραχμή!
Δυστυχώς δε, εκτός από την πλήρη άγνοια των οικονομικών προϋποθέσεων μίας βιώσιμης υιοθέτησης ενός εθνικού νομίσματος, η ομάδα αυτή δεν εξηγεί στους «ακροατές» της πως θα ήταν ένα εντελώς καινούργιο νόμισμα – το οποίο δεν θα είχε απολύτως καμία σχέση με τη δραχμή.
Ουσιαστικά θα επρόκειτο για μία «κακέκτυπη» συνωνυμία, η οποία θα οδηγούσε την Ελλάδα κατ’ ευθείαν στο χάος, με βάση τις σημερινές συνθήκες της οικονομίας της – ενώ δεν έχει καμία σημασία η όποια σχέση ισοτιμίας της με το ευρώ, αφού το 1:1 που αναφέρεται θα γινόταν πολύ σύντομα 1:2, γεγονός που σημαίνει πως η αγοραστική αξία θα μειωνόταν στο μισό (οι μισθοί των 900 € στα 450 € κοκ.).
Αρκεί να τονίσει κανείς πως η νέα τουρκική λίρα, η οποία υιοθετήθηκε αφού σβήστηκαν τα 6 μηδενικά της παλαιάς, ήταν επίσης στο 1:1, έχοντας ήδη υπερβεί το 1:3 – οπότε οι μισθοί των 900 €, έχουν μειωθεί στα 300 €, σε όρους αγοραστικής αξίας, παρά το ότι η Τουρκία δεν χρεοκόπησε, όπως θα συνέβαινε με την Ελλάδα. Έχουμε γράψει τόσα πολλά άρθρα για το θέμα της δραχμής, όπου δεν υπάρχει κανένας λόγος επανάληψης.
.
Το κλείσιμο των τραπεζών
Επρόκειτο ασφαλώς για μία παράνομη, αυθαίρετη ενέργεια της ΕΚΤ, για τον τρίτο κατά σειρά εκβιασμό μίας χώρας της Ευρωζώνης (ανάλυση), ο οποίος πιθανότατα θα επιταχύνει τη διάλυση της. Για την Ελλάδα όμως ήταν, συνεχίζει να είναι, ότι χειρότερο θα μπορούσε ποτέ να της συμβεί – οπότε εύλογα παρομοιάζεται με μία σεισμική δόνηση των δέκα ρίχτερ, η οποία κατέστρεψε σε χρόνο μηδέν ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα.
Με δεδομένο δε το ότι, οι τράπεζες είναι το κυκλοφοριακό σύστημα της πραγματικής οικονομίας, ενώ το εγκληματικό κλείσιμο τους συνέβη στην τουριστική περίοδο, τα οικονομικά επακόλουθα είναι ήδη εφιαλτικά – αν και δεν φαίνονται ακόμη, στην πραγματική τους έκταση.
Αρκεί μόνο να κατανοήσει κανείς πως η ΕΚΤ, η βασική υποχρέωση της οποίας είναι η προστασία των τραπεζών της νομισματικής ένωσης, δολοφόνησε κυριολεκτικά τα παιδιά της, τις ελληνικές τράπεζες – μετατρέποντας την κρίση ρευστότητας τους σε κρίση φερεγγυότητας, με τρομακτικές συνέπειες για την Ελλάδα. Ευχόμαστε και ελπίζουμε να «εισπράξει» πλήθος μηνύσεων από όλους όσους ζημίωσε – αφού πρέπει ασφαλώς να τιμωρηθεί, για το αποτρόπαιο έγκλημα που διέπραξε.
.
Η επιστροφή στην ύφεση
Το κλείσιμο των τραπεζών, σε συνδυασμό με την καταστροφική διαχείριση της οικονομίας από την ελληνική κυβέρνηση, καθώς επίσης λόγω της αντιμετώπισης της από την Ευρώπη, έσβησε κυριολεκτικά τις τεράστιες προσπάθειες των Πολιτών των τελευταίων πέντε ετών – αφαιρώντας ότι θετικό είχε επιτευχθεί με τα μνημόνια της καταστροφής.
Ειδικότερα, παρά το ότι η οικονομία μας είχε επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης (γράφημα), σήμερα προβλέπεται ύφεση της τάξης του 5-7% για το 2015 – γεγονός που σημαίνει ότι θα χαθεί ΑΕΠ τουλάχιστον 10 δις €, δημόσια έσοδα πάνω από 2,5 δις €, σχεδόν 200.000 θέσεις εργασίας με την ανεργία να εκτοξεύεται πάνω από το 30% χρεοκοπίες μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αύξηση των κόκκινων δανείων των τραπεζών κοκ.
.
.
Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε τα μέτρα του Μνημονίου Νούμερο ΙΙΙ, τα οποία βέβαια είναι αδύνατον να εφαρμοσθούν από μία αριστερή κυβέρνηση σε ήδη εξαθλιωμένους Πολίτες, την ενδεχόμενη ανατροπή ή παραίτηση της κυβέρνησης, τις πιθανές κοινωνικές αναταραχές κοκ., θα κατανοήσουμε πολύ εύκολα πως δεν δικαιολογείται καμίας μορφής αισιοδοξία – πόσο μάλλον εάν σκεφθούμε τι θα επακολουθήσει, μετά τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς που θα δρομολογηθούν από το νέο μνημόνιο.
.
Επίλογος
Αυτά που θα προτείναμε σήμερα, ως μία πιθανή επίλυση των προβλημάτων μας, θα ήταν τα εξής:
(α) Μία ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους κατά τουλάχιστον 50% – έτσι ώστε την άλλη ημέρα το πρωί τα 330 δις € να ήταν 165 δις €, οπότε να αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα του κράτους
(β) Ένα άμεσο αναπτυξιακό πρόγραμμα τύπου Marshall από την Ευρώπη, για να αναβιώσει ο κατεστραμμένος από τα μνημόνια παραγωγικός μας ιστός,
(γ) Μία «κακή τράπεζα» για τη μεταφορά των επισφαλειών των τραπεζών, έτσι ώστε να διασωθούν – καθώς επίσης για να διαγραφεί ένα μέρος του ιδιωτικού χρέους, οπότε να αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα του ιδιωτικού τομέα και
(δ) Σοβαρές μεταρρυθμίσεις εκ μέρους μας (ανάλυση), ειδικά όσον αφορά το πρόβλημα των Θεσμών – επειδή, εάν δεν διορθώσουμε τα δικά μας λάθη, δεν πρόκειται να γίνουν σεβαστές οι απόψεις μας, ενώ θα είμαστε πάντοτε το αντικείμενο συνεχών εξευτελισμών (εύλογα, αφού οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα μας υποδεικνύουν διαρκώς τα ελαττώματα μας για να αποφύγουν τις ευθύνες τους, οπότε δεν θα καταφέρουμε ποτέ να πετύχουμε αυτά που πράγματι δικαιούμαστε).
Φυσικά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλά άλλα, εάν πιστεύαμε πως τα παραπάνω δεν είναι ήδη ουτοπικά – πόσο μάλλον με την κυβέρνηση που έχουμε σήμερα, σε συνδυασμό με την αντιμετώπιση της Ευρώπης. Θεωρούμε όμως πως είναι η μοναδική μας ελπίδα, εάν δεν θέλουμε να βυθιστεί η χώρα μας στο χάος – συμπαρασύροντας ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο και όχι μόνο.
