Γ. Οι ακραίες προκλήσεις και κίνδυνοι της ζωής, έχουν πάντοτε συνέπειες κι ενίοτε για να αντιμετωπισθούν από το σύνολο, απαιτούν θυσίες επί μέρους συμφερόντων του, που όμως οφείλουν να προάγουν το κοινό καλό.
Η ζωή και τα πρακτικά προβλήματά της, που εμφανίζονται, ως ένα είδος σχολείου, για την επιμόρφωση των ανθρώπων επί του τρόπου, των αρχών και της οδού επίτευξης της αληθούς ευημερίας τους, δεν μπορεί να μετρηθεί κι αποδοθεί με την ακρίβεια μαθηματικών μοντέλων. Κάθε πράξη μπορεί να έχει θετικά και αρνητικά αποτελέσματα και κάθε επιλογή να αφορά πολυσύνθετες παραμέτρους. Αυτό που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι η πρόοδος του συνόλου πολλές φορές απαίτησε θυσίες του, ενίοτε πολύ βαριές. Κανείς δεν μπορεί άλλωστε να έχει τη λογική προσδοκία ότι θα επιτύχει το 100% του στόχου του και μάλιστα χωρίς προσπάθεια και θυσίες.
Κάπως έτσι ισχύει και για την Ελλάδα. Δεν είναι δυνατόν να προσδοκούμε να ζούμε χωρίς τήρηση των κανόνων , χωρίς να συμμαζέψουμε τα του οίκου μας και να απαιτούμε να εξάγουμε το μοντέλο της ζωής μας, των τελευταίων δεκαετιών – γιατί στο παρελθόν αυτό ήταν αδιανόητο για συντεταγμένη κι ευνομούμενη πολιτεία – και στο διεθνές περιβάλλον μας, στον ευρύτερο οργανισμό της Ε.Ε., όπου είμαστε ενταγμένοι.
Οφείλουμε εμείς πρώτοι και καλλίτεροι να απαιτήσουμε να ληφθούν μέτρα εσωτερικής εξυγίανσης, πρωτοφανούς έκτασης κι αποτελεσματικότητας κι αυτό το μοντέλο να μεταδώσουμε, ως νοητός Φάρος της ανθρωπότητας.
Είμαι βέβαιος ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε το θαύμα, ως έτσι θεωρείται άλλωστε και το επίτευγμά μας εν καταστάσει μεγάλης ύφεσης να επιτύχουμε, με τεράστιες θυσίες, πρωτογενή πλεονάσματα, μέσα σε μία περίοδο 5 ετών! Αυτό όμως έχει μία κατ’ εμέ προϋπόθεση. Τα μέτρα – θυσίες, όσο σκληρά και να είναι, πρέπει να δύνανται να εξυγιάνουν την πολιτεία και να είναι αναγκαία κι ικανά να μας θεραπεύσουν και βγάλουν οριστικά από το πρόβλημα. Αυτό δεν είναι κάτι θεωρητικό. Είναι μετρήσιμο, μαθηματικό και πολύ πρακτικό. Αν το χρέος είναι τέτοιου ύψους, που καθίσταται αδύνατη η αποπληρωμή του, τα μέτρα δεν είναι δυνατόν να είναι τέτοια, που να καθιστούν το κράτος αποικία χρέους, να το υποδουλώνουν σε ξένα συμφέροντα και να υπονομεύουν την αξιοπρεπή διαβίωση του λαού του, να του αφαιρούν κάθε δυνατότητα μελλοντικής επιβίωσης, με αξιοπρέπεια και να οδηγούν σε ξεπούλημα της περιουσίας του, αφού χωρίς αυτήν δεν μπορεί κανένας λαός να επιτελέσει το ρόλο του. Οφείλουμε επομένως να διαμορφώσουμε κι υπερασπιστούμε με κοινή συναίνεση, τις κόκκινες γραμμές μας. Γιατί αν το καράβι είναι βέβαιο ότι πλησιάζοντας στη Χάρυβδη, οδηγείται στον καταποντισμό του, δεν είναι νοητό να επιλέγεις αυτή τη διαδρομή, ελπίζοντας στην παρέμβαση ουράνιων δυνάμεων, που επίσης δεν θα παρέμβουν ενάντια στην ελεύθερη ανθρώπινη βούλησή σου, ακόμη και για την αυτοκαταστροφή σου. Οφείλεις να επιλέξεις εναλλακτική οδό, τέτοια που ακόμη και μέσα από τις αναγκαίες θυσίες, να οδηγεί στη λύτρωση, αγωνιζόμενος συνεχώς ακόμη κι αν φαντάζει ότι δεν υπάρχει καμμιά ελπίδα.
Με βάση τους παραπάνω συλλογισμούς θεωρώ ορθή στρατηγικά τη συνεχιζόμενη σκληρή διαπραγμάτευση, μια κι η οριστική επίλυση του προβλήματος του χρέους δεν είχε διασφαλιστεί από καμμία προηγούμενη κυβέρνηση.
Ορθή επίσης θεωρώ και την επιλογή πίεσης μέσω του δημοψηφίσματος, αλλά παντελώς εσφαλμένη την προετοιμασία της χώρας, η οποία βρέθηκε να κάνει την κίνηση αυτή χωρίς καμμία συμμαχία , ευρισκόμενη αντιμέτωπη με όλη την Ευρώπη.
Παντελώς εσφαλμένη κι η επικοινωνιακή τακτική της κυβέρνησης, μέλη της οποίας απέδειξαν την άγνοια κι απειρία τους για τις αρχές της διαπραγμάτευσης, αφού έφθασαν να κοινολογούν σε τηλεοπτικά κανάλια την πεποίθησή τους ότι η Ε.Ε. θα υποχωρούσε στο εκβιασμό της, λόγω του υψηλότατου κόστους της κρίσης στα συμφέροντά της. Μετά από τέτοιες δημόσιες ανακοινώσεις γκρεμίζεις τις γέφυρες αξιοπρεπούς υποχώρησης του άλλου μέρους, αφού σε τέτοια περίπτωση αυτό θα φαίνεται ως ήττα κι αποδοχή της εκβίασης, κάτι που είναι αδύνατο να αποδεχθεί οιοσδήποτε σέβεται τον εαυτό του, ιδιαίτερα σε θεσμικό επίπεδο.
Περαιτέρω θεωρώ ότι η επιλογή είτε του ΟΧΙ είτε του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, που αποφάσισε η Βουλή για τις 5/7/2015, με βάση τόσο το ερώτημα που θέτει, όσο και τις αυτονόητες παραμέτρους, που καθένας μπορεί να εξάγει από τις συνθήκες, είναι αυτονόητο ότι περιλαμβάνει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και μοιάζει πράγματι με την επιλογή μιας επώδυνης διαδρομής, μεταξύ της Σκύλας ή της Χάρυβδης!
Θα βοηθούσε τον καθένας μας, πριν δώσει κάποια απάντηση, να αναλογιστεί κι απαντήσει με σύνεση στα ακόλουθα ερωτήματα:
Ποιος είναι ο κοινά αποδεκτός στόχος;
Συμφωνούμε ότι έχουμε ευθύνη ως λαός για την κατάσταση, που βρεθήκαμε κι ότι έχουμε ανάγκη θεραπείας, ακόμη κι επώδυνης;
Συμφωνούμε ότι κι η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία κατ’ επιλογή ανήκουμε και θέλουμε να ανήκουμε, έχοντας συνδέσει μαζί της μεγάλα και αυτονόητα συμφέροντά μας, πάσχει επίσης και χρειάζεται κι η ίδια γιατρειά κι όχι διάλυση και καταστροφή κι ότι κι εμείς αποτελούμε αναγκαίο μέρος της θεραπείας της;
Συμφωνούμε ότι η επιλογή μας θα πρέπει να προάγει μία βιώσιμη οριστική λύση στο οργανικό πρόβλημα, ατομικό και συλλογικό, που είτε προκαλέσαμε από κοινού και με άλλους είτε στο οποίο παγιδευτήκαμε, εξαιτίας της εθνικής και διεθνούς ανομίας και της μικρής ή μεγάλης συμβολής των πολιτικών ηγεσιών κι οικονομικών συμφερόντων, στην διάδοση της ασθένειας, που ονομάζεται είτε εγωισμός, είτε ιδιοτέλεια, είτε απληστία είτε ιδιωτεία είτε αδιαφορία για το συλλογικό καλό;
Συμφωνούμε ότι ένα από τα κύρια αίτια του Ελληνικού προβλήματος υπήρξε η επί δεκαετίες λανθασμένη επιλογή της ηγεσίας μας , που βυθίστηκε στη διαφθορά και την εξάρτησή της από αλλότρια, σκοτεινά και άρρωστα συμφέροντα;
Συμφωνούμε ότι στο εξής οι επιλογές μας θα πρέπει να υπηρετούν την ανάγκη ανάδειξης στιβαρής, ανεξάρτητης κι υγιούς ηγεσίας, ικανής να προάγει τις αρχές της φιλοπατρίας, της ενότητας στο εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον, της διαφάνειας, δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, ευημερίας κι αλληλεγγύης;
Συμφωνούμε ότι όπως εμείς έχουμε τα ανωτέρω δικαιώματα, τα ίδια κι αυτά δικαιώματα έχουν κι οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, αλλά κι όλης της Ανθρωπότητας;
Συμφωνούμε ότι η λύση στην κρίση δεν είναι δυνατόν να συνιστά ταυτόχρονα καταρράκωση της αξιοπρέπειας και νίκη κανενός επί του άλλου, ούτε αποτέλεσμα βίαιης ή εκβιαστικής επιβολής, αλλά προϊόν συνείδησης της οργανικής μας διασύνδεσης;
Αν αγαπητοί μου φίλοι συμφωνούμε σε αυτά, κατά την άποψή μου, ό,τι κι αν απαντήσουμε στο δημοψήφισμα, δεν έχει σημασία, αν δεν καταστήσουμε σαφείς τις ανωτέρω αρχές κι απόψεις μας, τόσο μέσα στην Ελλάδα, στην πολιτική ηγεσία και τους πολίτες της, όσο και μέσα στην Ευρώπη και στους διεθνείς θεσμικούς φορείς, που έχουν ρόλο στη λύση του γόρδιου δεσμού!
Αν όμως καταστήσουμε σαφείς τις ανωτέρω αρχές μας κι ακολουθήσουμε μία αποφασιστική και συνεπή πορεία προς αυτές, τότε ό,τι κι αν απαντήσουμε, θα είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ για να παύσουν οι ανούσιες διαιρέσεις μας, ανάλογα με ταξικές, κομματικές, ιδεολογικές ή άλλης φύσεως διακρίσεις , για να προχωρήσουμε στην αυτοθεραπεία μας και στην αναγκαία επιλογή, ενίσχυση και προστασία των εκπροσώπων μας, που έχουν τη συνείδηση και την ισχύ να υπηρετήσουν με συνέπεια τις αξίες αυτές.Ακόμη κι ένα Όχι θα είναι ταυτόχρονα ένα μεγάλο ΝΑΙ στην ενεργό συμμετοχή όλων μας, στη θεραπεία του οργάνου και του οργανισμού, της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κύτταρα των οποίων κι αποτελούμε.
Αν επομένως το δημοψήφισμα δεν επιτελέσει το έργο του, ως μέσο πίεσης μέχρι το Σάββατο, τότε θα πρέπει με σοφία και σύνεση να επιλέξουμε ποια από τις δύο απαντήσεις, εκπροσωπεί τη Χάρυβδη,που πρέπει πάσει θυσία να αποφύγουμε, το οποίο κι αποτελεί ατομική ευθύνη εκάστου πολίτη να το αποφασίσει, με βάση τα γνωστά σε όλους δεδομένα και κινδύνους.
.
Κυριάκος Κόκκινος – Δικηγόρος, Ιδρυτής Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, Αντιπρόεδρος Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων
kokkinoslawfirm@hotmail.com.
.
.
