Το δημοψήφισμα ως ύβρις – Σελίδα 2 – The Analyst
Χωρίς κατηγορία

Το δημοψήφισμα ως ύβρις

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 5ης ΙΟΥΛΙΟΥ

  • Διαδικασία

Το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε κατά τις διατάξεις του άρθρ. 44 παρ. 2 του Συντάγματος.

Προηγήθηκε πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, εγκρίθηκε από την Βουλή και εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα. Λόγω και του επείγοντος, εκδόθηκε και σχετική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

  • Νομιμότητα

Ζήτημα αντισυνταγματικότητας τέθηκε από τον γνωστού πολιτικού ήθους Ευ.Βενιζέλο. Στο ίδιο μήκος κύματος, το ίδιο ζήτημα έθεσε επισήμως και ο Αντ. Σαμαράς στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και οι ενστάσεις βασίζονταν στο ότι το θέμα αφορά τα δημοσιονομικά.

Το άρθρ. 44 παρ. 2 ορίζει :

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά.

  • Αντιπολίτευση

Προφανώς οι ως άνω πολιτικάντηδες ή δεν γνωρίζουν ανάγνωση, έστω επιπέδου πρωτοετούς της Νομικής, ή το αντιπολιτευτικό τους μένος δεν έχει όρια. Το θέμα είναι ιδιάζον, καθώς ο πρώτος εκ των περί ων περιφέρεται ως συνταγματολόγος.

Το ίδιο τυφλό αντιπολιτευτικό μένος οδήγησε αριθμό βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να μαζεύει υπογραφές για υποβολή προτάσεως μομφής προς την Κυβέρνηση. Αυτό θα οδηγούσε σε άμεση διακοπή της διαδικασίας για την δρομολόγηση από την Βουλή της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Εντείνοντας και παρατείνοντας, προφανώς, το κλίμα αστάθειας. Ευτυχώς πρυτάνευσε η λογική τελικά.

Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι ακριβώς αυτό: γιατί η αντιπολίτευση θέλησε να ανακόψει την πορεία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος; Γιατί δηλαδή να μην θέλει και η ίδια να δικαιωθεί σε μία άμεση λαϊκή ετυμηγορία υπέρ των θέσεών της; Γιατί να μην θέλει εν τέλει να αποφασίσει ο ίδιος ο Λαός προ του αδιεξόδου;

Ο καθένας, νομίζω, οφείλει να αναρωτηθεί. Ιδίως για τις συνέπειες αυτών των ενεργειών. Η δική μου απάντηση έχει δύο σκέλη.

  • Τομή

Για πρώτη φορά καλούμαστε σε θεματικό δημοψήφισμα. Με ερώτημα ουσίας και όχι θεωρητικό, όπως τα προ δεκαετιών πολιτειακού αντικειμένου δημοψηφίσματα. Αυτό και μόνον το γεγονός συνιστά τομή στα πολιτικά μας πράγματα. Για πρώτη φορά θα ψηφίσουμε για το ΤΙ και όχι για το ΠΟΙΟΣ. Μέγα θέμα.

Αξίζει να προσέξουμε ότι οι λαϊκίστικες αντιδράσεις ευθυνοφοβίας συγκίνησαν πολλούς. Το επιχείρημα «εκλεγήκατε για να αποφασίσετε – γιατί μας ρωτάτε ;» κερδίζει εύκολα συμπάθειες. Σε πολλούς, δυστυχώς, δεν είναι καθόλου εύκολο να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους.

Εξ ίσου δύσκολο, όμως, είναι και για τους πολιτικάντηδες να αποδεχθούν την υποβάθμιση του άθλιου μεσολαβητικού τους ρόλου. «Τρέμουν όπως ο διάολος το λιβάνι» το να αρχίσει ο Λαός να παίρνει ο ίδιος αποφάσεις για το μέλλον του. Κάποια στιγμή, μοιραία, θα κλείσει το πελατειακό σύστημα. Είναι θέμα μόνον χρόνου.

  • Εσχάτη προδοσία

Η αναγγελία του δημοψηφίσματος φαίνεται ότι προκάλεσε – εκτός από την αναταραχή στα διεθνή χρηματιστήρια – δραματικές καταστάσεις στην χώρα μας. Μαζικές αναλήψεις από τα ΑΤΜ, κλείσιμο των τραπεζών για τουλάχιστον μία βδομάδα, κλείσιμο και του χρηματιστηρίου. Ένα πλήρες περιβάλλον παραλύσεως της οικονομικής ζωής της χώρας.

Αλλά, αλήθεια, αυτό το προκάλεσε η κυβερνητική πρωτοβουλία ή η προκλητικά υπονομευτική στάση των κομμάτων που απάρτιζαν τον προηγούμενο κυβερνητικό σχηματισμό;

Τι θα γινόταν αν τα δύο κόμματα είχαν αντιδράσει θετικά; Αν συνηγορούσαν προθύμως στην άμεση λαϊκή ετυμηγορία ; Και να εκθέσουν πολιτισμένα τα επιχειρήματά τους για το πόσο καλά πήγαινε η Οικονομία μας υπό την διακυβέρνησή τους. Και πόσο σωστό είναι να αποδεχθούμε την πρόταση των δανειστών.

Τι θα είχαν να χάσουν από μία άμεση πολιτική δικαίωση των θέσεών τους; Τι θα είχαν να χάσουν από μία κατηγορηματική λαϊκή αποδοχή της προτάσεως των δανειστών;

Η απάντηση είναι λογικά προφανής: σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα είχαν με το μέρος τους το κλίμα τρόμου και ανασφάλειας των λαϊκών στρωμάτων. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Σε μία πολιτισμένη διαδικασία θα συζητιόταν επί της ουσίας η πρόταση των δανειστών. Και θα αποκαλυπτόταν ότι και αυτή περιέχει σαφή στοιχεία που υποδεικνύουν την αποτυχία τους.

Ο συνετός αναγνώστης, εκτιμώ ότι συμφωνεί: δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, ακόμη και στη χώρα μας, τέτοια εσχάτη προδοσία. Είναι άλλο να προδίδεις μία ισχυρή χώρα, και άλλο μία κατεστραμμένη. Το ένα είναι έγκλημα, το άλλο είναι κτηνωδία.

  • Σύγχυση

Ήδη κατέρρευσε ο πρώτος μύθος που επιτηδείως προβαλλόταν από τους περί ών και τα κανάλια τους. Η μη πληρωμή του ΔΝΤ χθες (30/6) δεν οδήγησε στην χρεοκοπία μας αλλά στην υπαγωγή μας σε «καθεστώς καθυστερημένων πληρωμών». Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει την διαφορά ουσίας, μάλλον δεν αντιλαμβάνεται κρίσιμες διαφορές παρομοίων εν γένει.

Κατά τον ίδιο τρόπο, συντηρείται δαιμονική εικόνα για την περίπτωση επιστροφής μας στην δραχμή. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι η διαδικασία όχι μόνο δεν θα είναι ίδια με την προ δεκαπενταετίας υπαγωγή μας στο ευρώ, αλλά θα είναι το ακριβώς αντίθετο : πήγαμε από δύο νομίσματα σε ένα – τώρα πάμε [αν πάμε !] από ένα σε δύο. Πριν είχαμε κατάργηση νομίσματος – τώρα έχουμε έκδοση νέου νομίσματος. Διαφορά μέρα-νύχτα.

Όλη αυτή η σύγχυση συντηρείται τόσο μεθοδευμένα, ώστε ούτε καν λαμβάνονται υπ’ όψιν από το ευρύ κοινό οι διαδοχικές διαψεύσεις των τρομολαγνικών σεναρίων. Αδίστακτα υποβαθμίζουν επικοινωνιακά την διάψευση των προηγούμενων αθλιοτήτων με νέα ψέματα. Κανείς δεν θυμάται.

  • Δραχμοφοβία

Πιο απλά, ας σκεφθούμε ψύχραιμα το ενδεχόμενο επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα.

Θα καθορισθεί μία τελείως αυθαίρετη αρχική ισοτιμία των δύο νομισμάτων. Δεν είναι ανάγκη να επανέλθουμε με 1 : 340,75. Μπορούμε  και με 1:1, όπως και με 1 : 1.000. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία ως προς την αξία των χρημάτων μας η αρχική ισοτιμία που θα καθορισθεί.

Με αυτή την αυθαίρετη αρχική ισοτιμία θα μετατραπούν όλες οι καταθέσεις σε τράπεζες στη χώρα μας. Επίσης θα επανακαθορισθούν αναλόγως και οι μισθοί, οι συντάξεις, οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών κ.λ.π.

Ζημία κεφαλαίου είναι δυνατόν να υπάρξει μόνον αν η δραχμή υποτιμηθεί μετά την έκδοσή της.

Αλλά τότε το ζήτημα θα είναι αποκλειστικά και μόνον θέμα προσφοράς και ζητήσεως. Η ισοτιμία θα κινείται ελευθέρως. Και στο κρίσιμο σημείο εκκινήσεως θα βαρύνουν κυρίως δύο παράγοντες: οι προοπτικές της Εθνικής μας Οικονομίας και η αντίδραση της αγοράς στην είδηση για ένα ενδεχόμενο που φοβάται από καιρό. Να τα δούμε;

  • Προοπτική

Ως προς το πρώτο θέμα οι σκεπτικοί για τις υπό την σημερινή κυβέρνηση προοπτικές στη χώρα μας καλά θα κάνουν να ξαναδιαβάσουν το εξής απόσπασμα του προηγούμενου άρθρου μου «Και τώρα πεντοζάλη»:

  • Δημόσιος τομέας

Ως επαγγελματικά εμπλεκόμενος με δημοσίους φορείς, διακρίνω έναν ανατέλλοντα υπηρεσιακό πατριωτισμό. Ο απλός δημόσιος υπάλληλος έχει νιώσει στο πετσί του τι συνέπειες έχει η ανοχή του στα λαμόγια του ίδιου γραφείου. Και «παίρνει ανάποδες».

Ένας δημόσιος τομέας με αυτόκλητους εισαγγελείς συνιστά μεταρρύθμιση ολκής για τη χώρα μας. Η αποφυγή της διασπάθισης δημοσίου χρήματος και το χτύπημα των παραμάγαζων είναι υπόθεση με πολλά μηδενικά. Στα πλαίσια μάλιστα εθνικής προσπάθειας, που θα πείθει απλά και μόνο για την φιλοτιμία της, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας είναι σε θέση να ανατρέψει περισπούδαστες απαξιωτικές προσεγγίσεις. Θεωρητικά συμφωνώ με τον αντι-κρατισμό, αλλά μέχρι εκεί. Για κάποιο χρόνο, οι εξαιρέσεις μπορούν να αγνοούν τον κανόνα.

Και, σε αυτό το κλίμα, η πάταξη της φοροδιαφυγής στην τουριστική περίοδο που ξεκινά είναι σε θέση να κάνει την μεγάλη έκπληξη. Ευχάριστη;

Καταθέτω ότι οι αντιδράσεις που εισέπραξα ήταν ενθουσιώδεις. Θα το κάνουν μόνοι τους. Από πλευράς μου απλώς διατύπωσα συγκροτημένα αυτό που σκέφτονταν όλοι τους, και είχαν αρχίσει δειλά-δειλά να κάνουν μερικοί.

Επιμένω ότι πρόκειται για μεταρρύθμιση ολκής για τη χώρα μας. Πρόκειται ουσιαστικά για το «άρθρον μόνον» ενός νόμου που πολλοί ευφυείς προχειρολόγοι πρότειναν κατά καιρούς. Ένας νόμος που να λέει ότι στην Ελλάδα εφαρμόζονται οι νόμοι. Και είμαστε στη χώρα όπου – και κατά τον Αριστοτέλη – οι άγραφοι νόμοι είναι κατά πολύ ισχυρότεροι των γραπτών.

Κατά τα άλλα, από πλευράς μου, όπως ανέφερα παραπάνω, θα καταθέσω το άρθρο «Η Ελληνική Οδός για την υπέρβαση της κρίσης». Όποιος θέλει, ας το αγνοήσει στις οικονομικής φύσεως αποφάσεις του, ιδίως τις μακροπρόθεσμες. Απλά πράγματα.

  • Αντιστροφή

Η αγορά έχει πάρει και με το παραπάνω τα μέτρα της απέναντι στο ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, υπό τις διάχυτες καταστροφολογικές σπερμολογίες. Υπό αυτές τις συνθήκες, ίσως κανείς δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του έναν βασικό νόμο των χρηματαγορών : αγόραζε στη φήμη και πούλα στην είδηση.

Π.χ. τα χρηματιστήρια μπορεί να πέφτουν υπό τον φόβο ενός πολέμου ή μιάς χρεοκοπίας. Αλλά, όταν γίνεται ο πόλεμος ή η χρεοκοπία, η πορεία συνήθως αντιστρέφεται. Αυτό μόνον εμμόνως ανόητοι δεν το αντιλαμβάνονται.

Επί του προκειμένου, έχουμε το εξής απλό και χειροπιαστό επιχείρημα: όλοι είναι με «στημένη καραμπίνα» για την ώρα της «συντέλειας του κόσμου» – έτσι νοιώθουν την δραχμή. Συντέλεια, που κατά τα άλλα φοβούνται και απεύχονται. Αλλά, σε αυτή την περίπτωση, για να ψωνίσει κανείς με τα ευρώ που έχει καταχωνιάσει, θα πρέπει να τα κάνει δραχμές. Και για να αγοράσει ακίνητα «κοψοχρονιά» με τα λεφτά που έχει στην Ελβετία, θα πρέπει κι αυτά να τα κάνει δραχμές. Πώς θα πέσει η δραχμή υπό αυτές τις συνθήκες ζητήσεως; Οέο;

Και τι θα γίνει όταν αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι, αντί να έχουμε υποτίμηση, έχουμε μία απλώς αξιοπρεπή διακύμανση; Πόσο μάλλον, όταν αρχίσει η ευλόγως αναμενόμενη πορεία ….

  • Συμπέρασμα

Πολλά πράγματα είναι αλλιώς από όπως μας τα σερβίρουν. Έτσι δεν είναι;

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!