(γ) Πρόσφατα η Ελβετία εισήλθε στην τρίτη φάση, με κριτήριο τα αποτελέσματα της εξαγωγικής της βιομηχανίας μετά την ανατίμηση του φράγκου, όπου διαπιστώθηκε πως οι συνέπειες ήταν πολύ σοβαρές – ειδικά για τη βιομηχανία μηχανών και μετάλλων, η οποία είναι στις περισσότερες χώρες ο μεγαλύτερος εργοδότης στον τομέα των εξαγωγών (γράφημα)
.
.
Όπως φαίνεται από το γράφημα, οι μειώσεις των εξαγωγών στη βιομηχανία εντάσεως εργασίας ήταν αρκετά υψηλές – γεγονός που μελλοντικά θα επηρεάσει αρνητικά την ανεργία, οπότε τις δαπάνες του κράτους, τα έσοδα του κοκ., εάν δεν υποτιμηθεί ξανά το φράγκο.
Η ισοτιμία του όμως φαίνεται να έχει «κολλήσει» στο 1,04 απέναντι στο ευρώ, ενώ η μοναδική ελπίδα είναι το δολάριο, το οποίο φαίνεται να ισχυροποιείται (από 1,02 στην αρχή του έτους, στο 0,95 σήμερα) – γεγονότα που έχουν προκαλέσει τη μείωση μεν των εξαγωγών στην περιοχή της Ευρωζώνης, αλλά την αύξηση τους στη ζώνη του δολαρίου (Η.Π.Α., Ασία), εξισορροπώντας σε κάποιο βαθμό τις απώλειες (γράφημα).
.
Επεξήγηση γραφήματος: Πρώτο τρίμηνο, Εξαγωγές ανά χώρα, διαφορές σε εκ. φράγκα και ποσοστά
Αριστερά (μειώσεις): Γερμανία (-434), Ιταλία (-371), Γαλλία(-292), Μεξικό (-241), Ρωσία (-215)
Δεξιά (αυξήσεις): Κορέα (+134), Κατάρ (+267), Μ. Βρετανία (+317), Σαουδική Αραβία (+349), Η.Π.Α. (+444).
.
Περαιτέρω, εάν πράγματι αυξηθεί ο ρυθμός ανάπτυξης της Ευρωζώνης, λόγω της χαμηλής ισοτιμίας του ευρώ και του φθηνού πετρελαίου, καθώς επίσης του υπόλοιπου πλανήτη, τότε οι εξαγωγές της Ελβετίας θα υποφέρουν μόνο από την υψηλή τιμή του φράγκου και όχι από τη μείωση της ζήτησης, ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας.
Θα υπήρχε δε η αμυδρή ελπίδα να αυξηθεί η ισοτιμία του ευρώ απέναντι στο φράγκο, σαν αποτέλεσμα της ανάπτυξης της Ευρωζώνης – που όμως θα μπορούσε να εμποδιστεί από τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας, η οποία ίσως θα παρέσερνε την Ιταλία ή την Ισπανία στη δίνη της. Η ΕΚΤ όμως φαίνεται πως θα κάνει ότι μπορεί για να διατηρήσει το ευρώ σε χαμηλά επίπεδα, για να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους – η οποία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση παρελθόν.
Στα πλαίσια αυτά, η Ελβετία δεν μπορεί να περιμένει τη μείωση της ισοτιμίας του φράγκου, απέναντι στο ευρώ, για να καταπολεμήσει τα προβλήματα της εξαγωγικής της βιομηχανίας, καθώς επίσης του τουρισμού – οπότε θα αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις, οι οποίες δεν θα είναι οι καλύτερες ούτε για τις εταιρείες (τιμές μετοχών κλπ.), ούτε για τους εργαζομένους της, αποτελώντας πράγματι το πρώτο θύμα του παγκόσμιου νομισματικού πολέμου (ανάλυση).
