Η μάχη των μαχών (α) – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η μάχη των μαχών (α)

Η Ρωσία

Ο πρόεδρος Putin διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην οργάνωση και στη δομή της ρωσικής εξουσίας – η οποία δεν βασίζεται σε μία θεσμικά κατοχυρωμένη απολυταρχία, αλλά στην Αρχή εκείνου του ατόμου που δημιούργησε το σύστημα, καθώς επίσης που κάνει όλα όσα νομίζει πως πρέπει να κάνει, για να λειτουργήσει αποτελεσματικά.

Κατά τη διάρκεια της 15ετούς παραμονής του στην εξουσία ο ρώσος πρόεδρος, παρά τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετώπισε στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της χώρας του, προσπάθησε να μεγιστοποιήσει το ρόλο της κυβέρνησης, του κοινοβουλίου και των τοπικών Αρχών – έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα σύστημα πλήρες, σταθερό και λειτουργικό, το οποίο να έχει εξασφαλίσει τη συνέχεια του, ανεξάρτητα από τον εκάστοτε ηγέτη που θα τοποθετείται στην κορυφή του.

Εν τούτοις, δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να φέρει εις πέρας το βασικό έργο του – να μπορεί να λειτουργεί δηλαδή το σύστημα χωρίς την εποπτεία του προέδρου του και ειδικά του ίδιου. Το βασικό στοιχείο του συστήματος παραμένει η εμπιστοσύνη των Ρώσων στο πρόσωπο του – πολύ λιγότερο στη δομή της χώρας, έτσι όπως αυτή αντιπροσωπεύεται από τις δημόσιες Αρχές και τους μεμονωμένους οργανισμούς.

Στα πλαίσια αυτά, τόσο οι προσωπικές απόψεις, όσο και τα σχέδια του προέδρου είναι αποφασιστικά, σε τομείς όπως η εξωτερική πολιτική της Ρωσίας – με αποτέλεσμα φράσεις του τύπου «Χωρίς τον Putin δεν υπάρχει Ρωσία» να είναι μεν υπερβολικές, αλλά μεταφραζόμενες στο «Ότι θέλει ο Putin, το θέλει και η Ρωσία», να αντανακλούν την κατάσταση με αρκετή ακρίβεια.

Βέβαια, κανένας στον κόσμο δεν αμφιβάλει για το ότι, ο ρώσος πρόεδρος καθοδήγησε πολύ προσεκτικά τη χώρα του, κατορθώνοντας να τη φέρει στη σημερινή της θέση, σε συνθήκες ηγεμονίας των Η.Π.Α. στον πλανήτη – καθώς επίσης πως κατάφερε να κατανοήσει τόσο τη φύση του «αγώνα», όσο και τον αντίπαλο του, αφού διαφορετικά δεν θα είχε μείνει τόσα χρόνια στην εξουσία.

Η αύξηση δε της ισχύος της Ρωσίας δεν έγινε αντιληπτή από τις Η.Π.Α., επειδή οι αντιδράσεις της ήταν ανύπαρκτες – όπως κατά τη διάρκεια της πρώτης επανάστασης της Ουκρανίας (2000 – 2002), όπου παρέμεινε ουδέτερη.

Αργότερα, η Ρωσία πήρε μεν αντίθετη θέση στα κινήματα της Γεωργίας (Νοέμβριος 2003 – Ιανουάριος 2004) και της Ουκρανίας (Νοέμβριος 2004 – Ιανουάριος 2005), αλλά δεν παρενέβη ενεργά – ενώ το 2008 χρησιμοποίησε τα στρατεύματα της στο πλευρό των Η.Π.Α., αντιδρώντας για πρώτη φορά ενεργά στο θέμα της Γεωργίας.

Μόλις πρόσφατα δε (2012), ο ρωσικός στόλος εξέφρασε την πρόθεση του να αντιμετωπίσει τις Η.Π.Α. και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, στο θέμα της Συρίας – ενώ μετά το ένοπλο κίνημα στο Κίεβο (Φεβρουάριος του 2014), η Ρωσία τέθηκε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την υπερδύναμη, όπου επιδεινώθηκαν ταχύτατα οι σχέσεις των δύο χωρών, φτάνοντας σχεδόν αμέσως στο προηγούμενο στάδιο της πυρηνικής εποχής.

Από το γεγονός τώρα, σύμφωνα με το οποίο ο Putin δεν περιορίζει σήμερα το επίπεδο της αντιπαράθεσης με τις Η.Π.Α., συμπεραίνεται πως πιστεύει ότι, η Ρωσία μπορεί  να κερδίσει τον πόλεμο των κυρώσεων, της πληροφορίας και των νεύρων, τον εμφύλιο πόλεμο της Ουκρανίας, καθώς επίσης γενικότερα τον οικονομικό πόλεμο της Δύσης.

Με δεδομένη δε τη σχολαστική, προσεκτική προσέγγιση του, θεωρείται βέβαιο πως όταν πήρε την απόφαση να μην υποχωρήσει στις πιέσεις των Η.Π.Α. αλλά, αντίθετα, να απαντήσει σε αυτές, θα είχε κάποιες συγκεκριμένες εγγυήσεις της νίκης του – οι οποίες θα φανούν αργότερα, όπου προφανώς θα κριθεί εκ του αποτελέσματος.

.

Η ρωσική στρατηγική

Περαιτέρω, με αφετηρία τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, είναι προφανές πως οι Η.Π.Α. χάνουν συνεχώς δυνάμεις σε στρατιωτικό και οικονομικό κυρίως επίπεδο – ενώ η Ρωσία βελτιώνεται σημαντικά, ανεβάζοντας όμως αργά τον πήχη της σύγκρουσης με τις Η.Π.Α., χωρίς μεγάλες εξάρσεις.

Καθυστερεί δε όσο περισσότερο μπορεί, θεωρώντας πως ο χρόνος είναι υπέρ της – έχοντας την πεποίθηση πως η υπερδύναμη ευρίσκεται σε πορεία παρακμής, οι σύμμαχοι της επίσης (Ευρώπη, Ιαπωνία), ενώ οι δικοί της «συνεργάτες» (BRICS και ιδίως η Κίνα), βελτιώνονται διαρκώς.

Πιστεύει επίσης πως εάν δεν υπάρξει μία κατά μέτωπο αντιπαράθεση, η περίοδος της παγκόσμιας ηγεμονίας των Η.Π.Α. θα τελειώσει σύντομα, ενώ θα μεσολαβήσουν μεγάλες αλλαγές (κοινωνικές αναταραχές) στο εσωτερικό τους – οπότε προσπαθεί να το αποφύγει, επιδεικνύοντας μία αξιοθαύμαστη υπομονή. Κατά τον ίδιο, το στρατιωτικό και βιομηχανικό, καθώς επίσης το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Δύσης, είναι καταδικασμένο να αυτοκαταστραφεί – ενώ είναι απλά θέμα χρόνου (θεωρία του ώριμου φρούτου).

Συμπεραίνεται λοιπόν πως ο πρόεδρος Putin θα προσπαθήσει να διατηρήσει τη ειρήνη ή την εντύπωση πως επικρατεί ειρήνη, όσο το δυνατόν περισσότερο – ειδικά επειδή η συγκεκριμένη κατάσταση είναι επωφελής για τη χώρα του λόγω του ότι, χωρίς μεγάλες δαπάνες, επιτυγχάνει το ίδιο αποτέλεσμα από γεωπολιτικής πλευράς.

Εύστοχα επομένως περιγράφεται από τους ειδικούς η στάση του κατά το γνωστό απόφθεγμα του στρατηγού Sun Tzu – σύμφωνα με το οποίο «η μεγαλύτερη νίκη είναι αυτή που δεν απαιτεί καμία μάχη».

.

Επιμύθιο

Χωρίς καμία αμφιβολία η υπερδύναμη δεν κυβερνάται από ηλιθίους – οπότε αντιλαμβάνεται πολύ καλά τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται. Κατανοεί επίσης πως η Ρωσία δεν σχεδιάζει να της δημιουργήσει προβλήματα, ενώ είναι πράγματι διατεθειμένη να συνεργασθεί μαζί της, αρκεί αυτή η συνεργασία να είναι σε ισότιμο επίπεδο – όχι όπως η αντίστοιχη με την Ευρώπη, η οποία έχει αποδεχθεί την υποτέλεια της, ακόμη και σε επιχειρηματικό πλαίσιο (συμφωνίες TTIP, TISA).

Η συνεργασία όμως αυτή δεν είναι αποδεκτή από τις Η.Π.Α. – επειδή η πολιτική και οικονομική ελίτ τους έχουν συνηθίσει την ιδιότητα τους, ως οι ιδιοκτήτες του πλανήτη, τουλάχιστον τα τελευταία 25 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αδυνατούν δε να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν να αμφισβητήσει κανείς τα βασιλικά τους προνόμια – ενώ, σε αντίθεση με τη Ρωσία, θεωρούν τον πόλεμο ως ζωτικής σημασίας για τις ίδιες, ειδικά επειδή ο πόλεμος είναι αρχικά ένας αγώνας για την κατάκτηση πόρων.

Συνήθως δε ο νικητής είναι αυτός που κερδίζει τους περισσότερους πόρους, εξασφαλίζοντας έτσι τη δυνατότητα να κινητοποιήσει τελικά περισσότερα στρατεύματα, πλοία και αεροπλάνα – ενώ, ακόμη και αν βρίσκεται σε μειονεκτική θέση, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα με μία τακτική νίκη στο πεδίο του πολέμου. 

Επειδή όμως οι πυρηνικές δυνάμεις δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν κατά πρόσωπο, οι μάχες για την έμμεση κατάκτηση πόρων και συμμάχων είναι υψίστης σημασίας – όπου όμως η Ρωσία ευρίσκεται σε καλύτερη θέση, αφού οι χώρες που ευθυγραμμίζονται μαζί της ελέγχουν περίπου το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ, τα δύο τρίτα του πληθυσμού του πλανήτη, καθώς επίσης τα τρία τέταρτα της επιφανείας του.

Επομένως οι Η.Π.Α., με συμμάχους ουσιαστικά μόνο την ΕΕ, την Ιαπωνία, τον Καναδά και την Αυστραλία, είναι υποχρεωμένες να δράσουν άμεσα, αφού αρνούνται να αποδεχθούν τη συνεργασία της Ρωσίας (οπότε και των συμμάχων της) σε ισότιμο επίπεδο – έχοντας δύο βασικές επιλογές τακτικής, τις οποίες θα αναλύσω σε επόμενο άρθρο.

Βιβλιογραφία: International Politics, Zero hedge


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×
Don`t copy text!