Οι κραυγές της προπαγάνδας – The Analyst

Οι κραυγές της προπαγάνδας

Email this page.

ΕΙΚΟΝΑ-προπαγάνδα

Όταν μία κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει λύση στα πραγματικά προβλήματα, χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη – όπως έναν γόνο μία ισχυρής οικογένειας που κατηγορείται για φοροδιαφυγή

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

 .

“Εάν μία μάρκα οδοντόκρεμας χρησιμοποιείται από την πλειονότητα του λαού, λόγω των φανταστικών προτερημάτων που διαφημίζει, αυτό δεν σημαίνει ότι, ο λαός έχει αποφασίσει υπέρ της οδοντόκρεμας – δεν πρόκειται δηλαδή για τη «θέληση του λαού». 

Αυτό που μπορεί να ισχυρισθεί κανείς είναι ότι, η διαφήμιση ήταν τόσο καλή, τόσο εμπνευσμένη και τόσο αποτελεσματική, ώστε έπεισε εκατομμύρια ανθρώπων για τις ιδιότητες που διαφήμιζε – χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τις είχε”.

.

Άποψη

Εισαγωγικά, μου φαίνεται ακατανόητο το πόσο δύσκολα συνειδητοποιείται το αυτονόητο από τους Πολίτες – το ότι δηλαδή πέφτουν συνεχώς μέσα στην παγίδα της προπαγάνδας και της χειραγώγησης.

Στο παράδειγμα της Ελλάδας διαπιστώνεται κάθε φορά πως, όταν μία κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει λύση στα πραγματικά προβλήματα της χώρας, χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα, για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη – έναν διεφθαρμένο πολιτικό, ο οποίος επωμίζεται όλα τα βάρη της διαφθοράς, σαν να μην υπήρχε κανένας άλλος, έναν γόνο μία ισχυρής και διάσημης οικογένειας που κατηγορείται για φοροδιαφυγή, επικεντρώνοντας επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας κοκ.

Παραμένοντας στην Ελλάδα, η επίλυση των προβλημάτων της είναι ουσιαστικά απλή. Όταν η κυβέρνηση όμως κάνει ακριβώς τα αντίθετα, από αυτά που «προστάζει» η κοινή λογική και χρησιμοποιεί πυροτεχνήματα, όπως τα παραπάνω, για να καλύψει την αδυναμία της, τότε τα προβλήματα γίνονται ακόμη μεγαλύτερα.

Ειδικότερα, είναι αυτονόητο πως όταν μία επιχείρηση είναι υπερχρεωμένη, δεν μπορεί να αυξάνει τους μισθούς των εργαζομένων της ή να προσλαμβάνει καινούργιους – αφού έτσι επιδεινώνει την κατάσταση της.

Οφείλει λοιπόν να λύσει πρώτα το πρόβλημα της υπερχρέωσης της, διαγράφοντας ένα μέρος των χρεών της και εξασφαλίζοντας την περαιτέρω χρηματοδότηση της. Αμέσως μετά, πρέπει να εξορθολογίσει τη λειτουργία της και να αρχίσει να αναπτύσσεται αυξάνοντας το τζίρο, καθώς επίσης την κερδοφορία της. Έτσι, αποκτά τη δυνατότητα να πληρώσει μεγαλύτερους μισθούς, προσλαμβάνοντας νέους υπαλλήλους.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για ένα κράτος, όπως η Ελλάδα – οπότε προηγείται σαφώς η διαγραφή μέρους των χρεών της, έτσι ώστε να μπορεί στη συνέχεια να χρηματοδοτείται από τις αγορές και να αρχίσει να αναπτύσσεται. Αφού το πετύχει, τότε μόνο μπορεί να αυξήσει τις βασικές αμοιβές, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να αναπτύξει το κοινωνικό κράτος κοκ.

Όταν όμως η κυβέρνηση κάνει ακριβώς το αντίθετο, πόσο μάλλον όταν αναιρεί την απαίτηση της για διαγραφή χρέους, την οποία συμμερίζεται ακόμη και το ΔΝΤ, τότε το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της – αμέσως μετά την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και το απόλυτο χάος.

Όλα τα υπόλοιπα, όπως οι συνεχείς θεωρίες συνωμοσίας που υιοθετεί, σύμφωνα με τις οποίες η Ευρώπη δεν θέλει μία αριστερή κυβέρνηση, δυναμιτίζει τις προσπάθειες της σκόπιμα, την εκβιάζει με παράνομους τρόπους, προσπαθεί να την ανατρέψει πραξικοπηματικά κοκ., είναι εκτός τόπου και χρόνου – όπως επίσης το ότι δήθεν αρνείται να υιοθετήσει υφεσιακά μέτρα, όταν το μακράν μεγαλύτερο υφεσιακό μέτρο, η ολοκληρωτική απουσία ρευστότητας από την οικονομία, έχει προκληθεί από την ίδια.   

Ανεξάρτητα τώρα από όλα αυτά, θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ στο θέμα της Δημοκρατίας, έτσι όπως αυτή λειτουργεί σήμερα, χρησιμοποιώντας μέρος ενός κειμένου συνεργάτη μου – για να μπορέσει κανείς να διακρίνει τα ελαττώματα της και να τα καταπολεμήσει.

.

Περί δημοκρατίας

Σύμφωνα με μία κοινώς αποδεκτή ερμηνεία, η αρχή της Δημοκρατίας έγκειται στην ιδέα ότι, ο λαός σαν σύνολο είναι αυτός που καθορίζει τη μοίρα του και λαμβάνει αποφάσεις, οι οποίες έχουν σχέση με θέματα κοινού ενδιαφέροντος – όχι βέβαια η κυβέρνηση ή μία μικρή ομάδα ανθρώπων.

Σε μία «αλλοτριωμένη» κοινωνία όμως, όπως οι περισσότερες σήμερα, σε μία κοινωνία δηλαδή που, μεταξύ άλλων, χειραγωγείται, έχοντας χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα, ο τρόπος που εκφράζει ο λαός τη θέληση του δεν διαφέρει πολύ, από την επιλογή που κάνει αγοράζοντας εμπορεύματα (E.Fromm). Οι άνθρωποι ακούν τις «κραυγές» της προπαγάνδας, οπότε τα γεγονότα έχουν πολύ μικρή σημασία, σε σχέση με τον υποβλητικό θόρυβο, ο οποίος τους «αλλοτριώνει».

Στα πλαίσια αυτά, η ελευθερία του λόγου, με κριτήριο την οποία θεωρείται ως δημοκρατικό ή μη ένα πολίτευμα, είναι μία πάρα πολύ σχετική έννοια – αφού δεν έχει μόνο σημασία εάν μπορεί κανείς να μιλάει ελεύθερα ή όχι, αλλά και ποιος επιτρέπεται ή μπορεί να τον ακούσει.

Ειδικότερα, όταν τα ΜΜΕ παρέχουν «βήμα» μόνο σε ορισμένους ανθρώπους, επιλεγμένους από τα ίδια, ή όταν εξασφαλίζεται με διάφορους τρόπους το κύρος κάποιων συγκεκριμένων ατόμων, με βάση το οποίο δίνεται ή όχι σημασία στα λόγια τους από το ευρύ κοινό, τότε η ελευθερία της έκφρασης είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, ουτοπική. Ανύπαρκτες είναι τότε και η επιλογές του λαού – ο οποίος υποβάλλεται σε μία έμμεση «πλύση εγκεφάλου», χωρίς καν να το καταλαβαίνει.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */