Προβλέψεις για το μέλλον
Περαιτέρω, δεν γνωρίζουμε εάν οι Έλληνες Πολίτες είναι προετοιμασμένοι για το σενάριο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, το οποίο δεν είναι τόσο ανώδυνο, όσο ακούγεται – αφού η εικόνα τότε της χώρας δεν θα είχε καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή. Προφανώς δε έχουμε τη δυνατότητα να το περιγράψουμε – δεν το κάνουμε όμως, επειδή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προσπάθεια τρομοκράτησης του πληθυσμού.
Αυτό που γνωρίζουμε βέβαια είναι το ότι, η χώρα ευρίσκεται στον αυτόματο πιλότο – με κατεύθυνση τα βράχια και με έναν κυβερνήτη που δεν ξέρει πώς θα καταφέρει να αποφύγει τη σύγκρουση, έτσι ώστε να μη βυθιστεί αύτανδρο το καράβι. Επομένως, είναι απαραίτητη η προετοιμασία μας – όπου δεν προηγούνται ίσως τα ρίσκα των τραπεζών ή οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα, αλλά οι γεωπολιτικές και οι οικονομικές συνέπειες, η νομοτελειακή τότε αύξηση της εγκληματικότητας, καθώς επίσης η ανθρωπιστική κρίση που θα εντεινόταν σε μεγάλο βαθμό.
Εύλογα τώρα αναρωτιόμαστε, εάν υπάρχει ακόμη κάποια λύση – εάν είναι δυνατόν να διασωθεί η Ελλάδα, έστω την τελευταία στιγμή. Στο σημείο αυτό δεν μπορεί παρά να αναφέρει κανείς το παλαιό ιρλανδικό ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο ρωτάει ένας διαβάτης για το πώς θα πάει σε κάποιο δρόμο, παίρνοντας την εξής απάντηση: «δεν θα ξεκινούσα από εδώ».
Με απλά λόγια, πριν από πέντε χρόνια ο δρόμος για τη διάσωση της Ελλάδας ήταν πολύ εύκολος, πριν από το PSI του 2011 εύκολος, στα μέσα του 2012, μετά τις δίδυμες εκλογές, ήταν εφικτός, ενώ μετά τον Οκτώβρη του 2014, όπου ανακοινώθηκαν οι πρόωρες εκλογές, εξαιρετικά δύσκολος.
Από τη στιγμή εκείνη όμως και μετά, όπου η νέα ελληνική κυβέρνηση, μέσω του υπουργού οικονομικών, παραιτήθηκε από τη βασικότερη προϋπόθεση της υλοποίησης του προγράμματος της, από την ονομαστική διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους, υπογράφοντας την επέκταση των μνημονίων και μη εφαρμόζοντας την, ο δρόμος έχει πάψει να υπάρχει – έχει θαφτεί κάτω από τα ερείπια της ολοκληρωτικής απώλειας της εμπιστοσύνης της Ευρώπης, των αγορών και, ιδίως, των Η.Π.Α.
Εάν τώρα αναρωτηθεί κανείς ποιά θα ήταν η σωστή στρατηγική σήμερα, θα καταλήξει μεν στο ίδιο συμπέρασμα: στη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, η οποία όμως θα ήταν πολύ πιο ακριβή, συγκριτικά με το παρελθόν. Τόσο για την Ευρώπη, αφού θα απαιτούταν πλέον μία πολύ πιο υψηλή διαγραφή σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, καθώς επίσης η χρηματοδότηση της ανάπτυξης, όσο και για την Ελλάδα – επειδή θα ήταν υποχρεωμένη να κάνει πολύ μεγαλύτερους συμβιβασμούς, με σημαντικά μικρότερες πιθανότητες επιτυχίας.
Μεταξύ άλλων, θα υποχρεωνόταν ίσως να υιοθετήσει ένα παράλληλο νόμισμα, έτσι ώστε να απομονωθεί από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, επίσης για να αυξήσει την καταρρέουσα ρευστότητα (γράφημα), να επιβάλλει ελέγχους στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων μετά από το κλείσιμο των τραπεζών για μερικές ημέρες, να προβεί σε μονομερή στάση πληρωμών με την ανοχή της Ευρώπης, αφού δεν είναι σε θέση πια να την εγκρίνουν ούτε οι άλλες κυβερνήσεις, ούτε η ΕΚΤ κοκ.
.
.
Τέτοιου είδους ενέργειες θα μετέτρεπαν προφανώς την Ελλάδα σε ένα ημι-μέλος της Ευρωζώνης, το οποίο θα είχε αργότερα τη δυνατότητα είτε να επιστρέψει στο ευρώ, είτε να υιοθετήσει το δικό του νόμισμα – αποχωρώντας ελεγχόμενα από τη νομισματική ένωση, με πορεία προς το άγνωστο και με βάρκα την ελπίδα.
.
Επίλογος
Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί, θεωρούμε πως είναι καλύτερα να προετοιμαστούμε όλοι μας για την επερχόμενη κατάρρευση – η οποία φαίνεται πια καθαρά πως δεν θα αποφευχθεί. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως διεκδικούμε το αλάθητο, αφού πρόκειται απλά για μία πρόβλεψη, μετά τη διαπίστωση πως η χώρα είναι στον αυτόματο πιλότο – έχοντας χάσει την τελευταία της ευκαιρία να ανακτήσει τον έλεγχο της μοίρας της.
Είναι όμως ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο, το οποίο θεωρούμε ως υποχρέωση μας να αναφέρουμε – έτσι ώστε να μην εμπιστευθούν το μέλλον τους στην τύχη και στον αυτόματο πιλότο οι Έλληνες Πολίτες, διαφοροποιούμενοι από την πολιτική τους ηγεσία που αδυνατεί δυστυχώς να λειτουργήσει από κοινού και συλλογικά, παρά το ότι η χώρα ευρίσκεται στην άκρη του γκρεμού.
