Η σύγκρουση της κυβέρνησης με τη γερμανική Ευρώπη, δεν έχει σχέση με χρήματα – αντίθετα, οι διαχειριστές της ευρωπαϊκής κρίσης φοβούνται περισσότερο την επιτυχία της, από τα δάνεια τους που θα χαθούν, εάν αποτύχει η νέα ελληνική ηγεσία
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Το μήνυμα που στέλνει η Ευρώπη μέσω της Ελλάδας είναι πως, είτε οι οικονομικά αδύναμες χώρες υποτάσσονται άνευ όρων στους Γερμανούς, καθώς επίσης στους πράκτορες τους των Βρυξελλών, είτε σταυρώνονται – με την έννοια πως υποχρεώνονται να καταστραφούν πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά.
Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από τις μόλις έξι εβδομάδες που έχει εκλεγεί η νέα ελληνική κυβέρνηση, η αποτυχία της οποίας θεωρείται πως έχει ήδη σφραγιστεί – επειδή η Γερμανία, με σιδερένιο χέρι, σε συνεργασία με τους συμμάχους της από τη Λισαβόνα έως το Ελσίνκι, θέλει να την αναγκάσει να μην εφαρμόσει τις σημαντικότερες προεκλογικές της δεσμεύσεις.
Η ελληνική κυβέρνηση σχεδίαζε να πείσει το καθεστώς που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα από τους δανειστές της, να αναπροσαρμόσει το πρόγραμμα του, έτσι ώστε να σταματήσει η καταστροφική οικονομική κατάρρευση της χώρας, καθώς επίσης η αυξανόμενη εξαθλίωση – με στόχο να αντιστραφεί η τάση. Φαίνεται όμως πως οι δανειστές της, οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, αδιαφορούν – αφού οτιδήποτε προτείνουν οι Έλληνες, απορρίπτεται αμέσως.
Μία ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη χρέους, για να βρεθούν βιώσιμες λύσεις, όσον αφορά τις υπερχρεωμένες χώρες της νομισματικής ένωσης; Απορρίπτεται! Η σύνδεση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους της Ελλάδας, με το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της, όπως είχε προταθεί από το γερμανικό οικονομικό ινστιτούτο DIW, το οποίο συμβουλεύει την καγκελάριο; Απορρίπτεται!
Ένα ενδιάμεσο δάνειο διαρκείας τεσσάρων μηνών, το οποίο θα επέτρεπε την εξυπηρέτηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών της χώρας, έτσι ώστε να μπορέσει να ετοιμάσει, καθώς επίσης να προτείνει το δικό της πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών, με δεδομένη την αποτυχία του προηγουμένου της Τρόικας; Απορρίπτεται!
Η κατάργηση των παράνομων μαζικών απολύσεων των εργαζομένων, καθώς επίσης το σταμάτημα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές, στους ελληνικούς και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους. Απορρίπτεται! Τέλος στις εγκληματικές μεθόδους της Τρόικας, καθώς επίσης στην τρομοκρατία που ασκεί στα υπουργεία; Απορρίπτεται!
Κανένα ενδιαφέρον για την ανθρωπιστική κρίση, για την κατάρρευση της υγείας και της παιδείας! Αντίθετα, ο κ. Σόιμπλε ανακοινώνει με θριαμβευτικό τόνο πως τα υπογεγραμμένα συμβόλαια, καθώς επίσης οι συμφωνημένοι κανόνες, θα πρέπει να τηρηθούν επακριβώς, ανεξάρτητα από τα καταστροφικά αποτελέσματα τους.
Ουσιαστικά λοιπόν γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι, η σύγκρουση της αριστερής ελληνικής κυβέρνησης με τη γερμανική Ευρώπη, με τις υπόλοιπες ηγεσίες των άλλων κρατών, δεν έχει σχέση με χρήματα. Αντίθετα, οι διαχειριστές της ευρωπαϊκής κρίσης φοβούνται περισσότερο την επιτυχία μίας αριστερής κυβέρνησης, από τα δισεκατομμύρια των δανείων τους που θα χαθούν νομοτελειακά, εάν αποτύχει η νέα ελληνική ηγεσία.
Προφανώς επειδή δεν θέλουν να δημιουργηθεί ένα «δεδικασμένο», το οποίο θα επέτρεπε τη δημιουργία ανάλογων τάσεων στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία και αλλού – όπου ήδη οι αριστερές αντιπολιτεύσεις έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους.
Ως εκ τούτου, η ήττα των επαναστατών στην Ελλάδα θα έστελνε ένα τρομακτικό μήνυμα στην Ευρώπη – σύμφωνα με το οποίο είτε οι αδύναμες χώρες υποτάσσονται αμαχητί, είτε οδηγούνται στο ικρίωμα, στο δήμιο.
Το μήνυμα όμως αυτό θα είχε και άλλες συνέπειες – την έμμεση στήριξη της κυρίας Le Pen, η οποία απαιτεί την έξοδο της χώρας της από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, επειδή μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τη Γερμανία. Το πολύ πιθανό αυτό ενδεχόμενο θα μπορούσε σύντομα να συμβεί, το 2017 – οπότε εύλογα θεωρείται ως το έτος της διάλυσης της νομισματικής ένωσης” (Tagesspiegel Βερολίνου, σε ελεύθερη απόδοση).
.
Άρθρο
Από το παραπάνω κείμενο συμπεραίνει εύκολα κανείς πως δεν είμαστε μόνο εμείς που διακρίνουμε ότι, τα σκοτεινά σύννεφα του φασισμού καλύπτουν τον ουρανό της Ευρώπης – καθώς επίσης πως η Ελλάδα αποτελεί το πεδίο μάχης δύο νέων αντιμαχόμενων τάξεων, όπου στη μία πλευρά βρίσκεται το χρηματοπιστωτικό θηρίο, το οποίο έχει καταλάβει όλες τις θέσεις εξουσίας με υπηρέτες του τους πολιτικούς, ενώ στην άλλη όλοι οι Πολίτες του πλανήτη.
Έχοντας εγκαταστήσει δε ένα παγκόσμιο οικονομικό καθεστώς (άρθρο), με βασικό στήριγμα του τις κεντρικές τράπεζες της Δύσης, κυρίως τη Fed και την ΕΚΤ, δεν έχει καμία πρόθεση να διακινδυνεύσει την παντοδυναμία του – η οποία θα απειλούταν σε μεγάλο βαθμό, από την ανυπακοή κάποιας χώρας. Πόσο μάλλον από τη διαγραφή οφειλών, η οποία θα ήταν καταστροφική για το μέλλον του, αφού το ισχυρότερο όπλο του είναι το χρέος – μέσω του οποίου έχει παγιδεύσει ολόκληρη την υφήλιο.
Φυσικά είναι πάρα πολύ δύσκολο για μία μικρή, αθεράπευτα υπερχρεωμένη χώρα, την οποία κυβερνάει με ελάχιστα δικά του, άπειρα στελέχη, ένα αριστερό κόμμα του 4% που συγκυριακά και μόνο κέρδισε τις εκλογές, να αντιδράσει με επιτυχία – επαναφέροντας τη δημοκρατία και την αλληλεγγύη στην ήπειρο μας.
Με δεδομένο δε το ότι, οι φυγόκεντρες δυνάμεις εντός του συγκεκριμένου κόμματος είναι τεράστιες, θεωρούμε πολύ δύσκολο να κερδίσει έναν τόσο σημαντικό, παγκόσμιο ουσιαστικά πόλεμο – παρά το ότι κατέφερε να κάνει σε κάποιο βαθμό γνωστό στους Ευρωπαίους Πολίτες τι ακριβώς διακυβεύεται και πόσο πολύ θα έπρεπε να τους ενδιαφέρει.
Ειδικά όταν δεν φαίνεται να αποφεύγει τα μεγάλα λάθη όπως ήταν, για παράδειγμα, η παραίτηση του από την ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη χρέους, από την ονομαστική διαγραφή του ελληνικού χρέους, από την εκδίωξη της Τρόικας κοκ.
Δεν αποφεύγει δυστυχώς ούτε τα μικρότερα, τα οποία όμως έχουν μεγάλη σημασία για την εσωτερική του συνοχή, καθώς επίσης για την αξιοπιστία του – όπως την καταψήφιση της άρσης της ασυλίας του βουλευτή για ενδεχόμενα φορολογικά αδικήματα (του μοναδικού που χαρακτήρισε αρνητικά τους Έλληνες, τασσόμενος υπέρ της Τρόικας στο γερμανικό ντοκιμαντέρ που αναφερόταν στους «δολοφονικούς Θεσμούς»).
Τέλος, δεν καταφέρνει να αποφεύγει ούτε τις παγίδες που του στήνονται μεθοδικά από τη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στον υπουργό οικονομικών (άρθρο) – την οποία έπρεπε να περιμένει, αφού είναι κάτι περισσότερο από εύλογο το ότι, η χώρα θα προσπαθήσει να κάνει τα πάντα για να μην πληρώσει τα χρέη της στην Ελλάδα, επειδή σε μία τέτοια περίπτωση θα άνοιγαν οι ασκοί του Αιόλου για την ίδια (ανάλυση).
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Στο σημείο αυτό έχει ίσως ενδιαφέρον η τοποθέτηση ενός αναγνώστη, σύμφωνα με την οποία τα εξής:
“Μία κυβέρνηση που έχει αποδεχθεί την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, παρά τις αντιθέσεις της όταν ήταν αντιπολίτευση, καθώς επίσης με δεδομένα τα σημερινά μεγάλα λάθη της, δεν θα μπορούσε να δρομολογήσει τη στάση πληρωμών – έτσι ώστε να διαπραγματευθεί τη διαγραφή χρέους με τους πιστωτές της χώρας, καθώς επίσης να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά. Εάν δε το κατανοήσει κανείς, τότε δεν θα πρέπει να αναφέρεται σε μία τέτοια λύση, αφού είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτη“.
Κατά την άποψη μας, η Ελλάδα έχει μία και μοναδική ευκαιρία για να τα καταφέρει, η οποία της δίνεται τώρα. Μπορεί δε να τα καταφέρει, πρέπει καλύτερα, ακόμη και με τη σημερινή κυβέρνηση – παρά τα μειονεκτήματα της τα οποία διακρίνουμε όλοι μας. Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα θα χάσει τον πόλεμο και θα μετατραπεί σε προτεκτοράτο της Τρόικας, για πάρα πολλές δεκαετίες – οπότε οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής εκ μέρους μας.
Για να μπορέσει τώρα να επιτύχει το σχεδόν ανέφικτο η πατρίδα μας, θα πρέπει η σημερινή κυβέρνηση να στηριχθεί με κάθε τρόπο, ηθικά και πρακτικά, από όλους τους Έλληνες Πολίτες – πιεζόμενη παράλληλα να εφαρμόσει τις σημαντικότερες προεκλογικές της δεσμεύσεις (ανάλυση), με εξαίρεση τις υπερβολές στον τομέα των δαπανών.
Σε κάθε περίπτωση, την ονομαστική διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, καθώς επίσης την εκδίωξη της Τρόικας – οπότε την ήττα του χρηματοπιστωτικού κτήνους, το οποίο επιδιώκει την απολυταρχική ηγεμονία του στον πλανήτη.
Το ίδιο θα λέγαμε για οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση ήταν σήμερα «στο τιμόνι» της Ελλάδας, έχοντας δεσμευθεί ανάλογα – αφού δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για πολιτικές, όταν η χώρα απειλείται από εξωτερικούς εχθρούς.
Αργότερα, όταν θα αποφύγουμε την καταστροφή, θα έχουμε όλο το χρόνο στη διάθεση μας για να αποφασίσουμε ποιό πολιτικό σύστημα ή ποιό κόμμα είναι το καλύτερο για την Ελλάδα – επειδή, όταν κινδυνεύει η Δημοκρατία, καθώς επίσης η εθνική ανεξαρτησία μίας χώρας, μόνο η απόλυτη ομοψυχία των Πολιτών της μπορεί να τη σώσει.
Δυστυχώς όμως, εδώ ακριβώς διαπιστώνουμε την Αχίλλειο πτέρνα της κυβέρνησης, η οποία θα μπορούσε να προστατευθεί λέγοντας ολόκληρη την αλήθεια, χωρίς καμία υπεκφυγή στους Έλληνες – μη έχοντας την αυταπάτη πως μπορεί μόνη της, χωρίς τη βοήθεια όλων, να κερδίσει τη μάχη.
Θα ήταν ευχής έργο δε να στηριζόταν από όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα – τα οποία οφείλουν να καταλάβουν πως οι εσωτερικές συγκρούσεις είναι καταστροφικές, όταν ο εξωτερικός εχθρός είναι προ των πυλών. Πόσο μάλλον όταν έχει ήδη εισβάλλει σε μία χώρα, προσπαθώντας να διαιωνίσει την κατοχή της εκ μέρους του.
.
Υπενθύμιση
Οι Γερμανοί είναι ένας λαός συμπαθής ως επί το πλείστον, αλλά έντονα διαφοροποιημένος, παράξενος και παράδοξος μαζί – αφού διακρίνεται από μία μικρή, «διεστραμμένη», κακεντρεχή, ζηλόφθονη, «προτεσταντική» και εξαιρετικά αιμοβόρα μειοψηφία, η οποία όμως υπερισχύει απόλυτα μίας, έντονα επιρρεπούς στον σκόπιμο εκφοβισμό και πολύ εύκολης στη χειραγώγηση, συντριπτικής πλειοψηφίας.
Η μικρή αυτή μειοψηφία, με έντονα ναζιστικά κατάλοιπα βαθιά μέσα στο γενετικό της κώδικα, είναι ικανή να βασανίζει, με μία απίστευτη εξωτερική ευγένεια, ακόμη και τους δικούς της Πολίτες, όταν την ίδια στιγμή ακούει κλασσική μουσική – γεγονός που παρατηρήθηκε πολύ συχνά, πριν και κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, με οδυνηρά θύματα κυρίως τους Εβραίους.
Όσον αφορά τη ψυχολογία του συγκεκριμένου λαού, παραθέτουμε την άποψη του Keynes, ο οποίος προσπάθησε να βοηθήσει τη χώρα μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, προτείνοντας τον περιορισμό των χρεών της – λέγοντας πολύ σωστά ότι, οι συμμαχικές δυνάμεις δεν θα έπρεπε να επιβάλλουν μόνο τις πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά και να μεριμνήσουν έτσι ώστε, να μπορούν οι Γερμανοί να τις εξοφλούν (κάτι που ισχύει σήμερα και για την Ελλάδα, όσον αφορά τη βιωσιμότητα, καθώς επίσης την ομαλή εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημοσίου χρέους της). Σύμφωνα με τον Keynes, στο βιβλίο του «Οι οικονομικές συνέπειες της ειρήνης», τα εξής:
“Ο Γερμανός δεν καταλαβαίνει και δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα, παρά μόνο τον εκφοβισμό – δεν δείχνει καμία απολύτως γενναιοδωρία ή ενδοιασμό στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει πλεονέκτημα που δεν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί, κανένα σημείο στο οποίο δεν θα ξέπεφτε χάριν του κέρδους, ενώ είναι άνευ τιμής, υπερηφάνειας ή οίκτου.
Ως εκ τούτου, δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεσαι με έναν Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις αυτά που θέλεις. Υπό οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεν θα σε σέβεται ή δεν θα τον εμποδίσεις από το να σε εξαπατήσει”.
Με κριτήριο την παραπάνω περιγραφή του γερμανικού χαρακτήρα από έναν εμπνευσμένο οικονομολόγο, η σημερινή αντιμετώπιση της Γερμανίας από την ελληνική κυβέρνηση, είναι εντελώς λανθασμένη – ενώ, εάν δεν αλλάξει άμεσα, θα οδηγήσει την πατρίδα μας, η οποία είναι σαφώς υπό κατοχή, στην απόλυτη καταστροφή. Για να υπαγορεύσει δε αυτά που θέλει ή για να εκφοβίσει κανείς τους Γερμανούς, κάτω από την αδύναμη θέση που ευρίσκεται η Ελλάδα, θα πρέπει να αναλάβει συνειδητά το ρίσκο της χρεοκοπίας – χωρίς φυσικά να χρησιμοποιήσει «άδεια φυσίγγια».
Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν οφείλει μόνο να απειλήσει την εχθρικά διακείμενη απέναντι της πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας, με τη χρεοκοπία της – αφού δεν πρέπει ποτέ κανείς να απειλεί, εάν δεν έχει την πρόθεση να κάνει ακριβώς αυτό που λέει. Είναι άλλωστε σαν να σηκώνει το πιστόλι του εναντίον ενός βαριά οπλισμένου κακοποιού, χωρίς να μπορεί ή μη έχοντας την πρόθεση να πυροβολήσει – με αποτέλεσμα να προσελκύσει μαζικά τα δολοφονικά πυρά του «αντιπάλου» του.
Η Ελλάδα πρέπει λοιπόν να αντικρίσει κατάματα και με θάρρος το εξαιρετικά οδυνηρό σενάριο της χρεοκοπίας, χωρίς να διστάσει να το αντιμετωπίσει – αφού η εναλλακτική επιλογή της, ο αργός, βασανιστικός θάνατος, με την ίδια επώδυνη κατάληξη, θα της κοστίσει κατά πολύ περισσότερο. Μόνο τότε υπάρχει κάποια πιθανότητα επιτυχίας – ενώ είναι η μοναδική ίσως χώρα σήμερα που έχει το ηθικό έρεισμα να αθετήσει τις πληρωμές της, καταστρέφοντας εκείνο το σύστημα που θέλει να την καταστρέψει.
Όπως έχει λοιπόν αναφερθεί ήδη (άρθρο) “οι Έλληνες, αφού υπέφεραν τα πάνδεινα, έχοντας ακολουθήσει πιστά το πρόγραμμα που τους επέβαλλε η Τρόικα, η οποία παραδέχθηκε επανειλημμένα πως ήταν λανθασμένο, έχουν κάθε δικαίωμα, εάν όχι υποχρέωση εκ του συντάγματος τους, να χρεοκοπήσουν – να αθετήσουν λοιπόν την εξόφληση του υπέρογκου χρέους, το οποίο δημιούργησε η ίδια η Τρόικα, με τις πολιτικές της.
Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, εάν αποκτήσουν δηλαδή οι Έλληνες το θάρρος που απαιτεί μία τέτοια απόφαση, το σύστημα της δημιουργίας σκλάβων μέσω του χρέους, πιθανότατα θα καταρρεύσει – με αποτέλεσμα να απελευθερωθεί ολόκληρος ο πλανήτης από το ζυγό της ελίτ. Άλλωστε, έχουν κάθε δικαίωμα να καταστρέψουν ένα σύστημα που προσπαθεί να τους καταστρέψει – όπως πολύ σωστά διακηρύσσουν οι Αμερικανοί Πολίτες σήμερα.
Δεν είναι δε σε καμία περίπτωση υποχρεωμένοι να ανέχονται τη «γερμανική μπότα», ούτε τον υπουργό οικονομικών της χώρας, ο οποίος απαιτεί με θράσος τη συνέχιση των μέτρων εξαθλίωσης, για να συνεχίσει τις θηριώδεις «ελεημοσύνες» του – αντί να τιμήσει τις οφειλές του απέναντι σε ένα Έθνος που κατέστρεψαν οι ναζί πρόγονοί του”.