Η ελκυστικότητα των «Podemos» οφείλεται κυρίως στη λυπηρή εικόνα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας η οποία, με τη βοήθεια της τρομακτικής διαφθοράς, αύξησε υπερβολικά τον πλούτο της – εις βάρος της πλειοψηφίας του πληθυσμού
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Ένα χρόνο μετά, στα «γενέθλια» της ειρηνικής εξέγερσης εναντίον του συστήματος εκ μέρους των ισπανών αγανακτισμένων Πολιτών, στις 15 Μαΐου του 2012, άρχισε να αναρωτιέται κανείς, όπως και στην Ελλάδα, τι απόγινε με όλους αυτούς που διαμαρτύρονταν στις πλατείες της χώρας – πολλοί από τους οποίους δεν δίσταζαν να κοιμηθούν στο έδαφος, για να τονίσουν την αποφασιστικότητα τους.
Στην Ελλάδα αναφερόμαστε τότε, πριν από την υπογραφή του PSI, «στη σιωπή των αμνών», φοβούμενοι πως η χώρα οδηγούταν στη χρεοκοπία, με τους Πολίτες της να περιμένουν ήρεμοι τον «από μηχανής Θεό» – αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν τι συνέβαινε ή να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Όσον αφορά τον κλασσικό αντίλογο των υπερασπιστών της υποτέλειας, ήταν ο ίδιος τότε και σήμερα:
“ότι δηλαδή, εάν θα εξεγειρόταν, θα κυριαρχούσε το χάος και η αναρχία, παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ζούμε ακόμη «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται”.
Η απάντηση στο ερώτημα από την πλευρά των Ισπανών ήταν πως οι «αγανακτισμένοι» συνέχισαν τις διαμαρτυρίες τους, αλλά με διαφορετικό τρόπο: σε πολιτικές συγκεντρώσεις, καθώς επίσης στα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Προφανώς δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν να διαμαρτύρονται, αφού η κακή οικονομική κατάσταση της Ισπανίας παρέμενε αναλλοίωτη: 25% ανεργία, πάνω από 50% στους νέους, δραστικά μέτρα λιτότητας, μείωση των δαπανών στην Παιδεία και στην Υγεία, πολυάριθμες περιπτώσεις πολιτικής διαφθοράς, κατασχέσεις ακινήτων, πλειστηριασμοί, πείνα, εξαθλίωση κοκ.
Βέβαια, συγκριτικά με την Ελλάδα τα μεγέθη της Ισπανίας, με εξαίρεση την ανεργία (διακεκομμένες γραμμές στο γράφημα που ακολουθεί, δεξιά στήλη), ειδικά όσον αφορά την πτώση του ΑΕΠ (κανονικές γραμμές, αριστερή στήλη), είναι καλύτερα – ενδεχομένως επειδή το εγκληματικό πρόγραμμα λιτότητας (κάθετες γραμμές) ξεκίνησε αργότερα.
.
.
Εν τούτοις, στο θέμα των κατασχέσεων ακινήτων, η Ισπανία προηγείται σημαντικά – αφού η κυβέρνηση της δεν έλαβε απολύτως κανένα μέτρο προστασίας των Πολιτών της από τις τράπεζες. Η Ισπανία προηγείται επίσης στην πολιτική διαφθορά, η οποία έχει τεράστιες διαστάσεις – με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να έχει πάψει να εμπιστεύεται τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, λέγοντας πως δεν το εκπροσωπούν.
.
Οι Podemos
Χωρίς όμως εκπροσώπηση δεν υπάρχει Δημοκρατία – ενώ μία ολόκληρη νέα γενιά προβληματισμένων Ισπανών άρχισε να επανεξετάζει τόσο την κοινωνία, όσο και τους Θεσμούς της. Στα πλαίσια αυτά αναβίωσε στη χώρα το σύνθημα «Ναι, μπορούμε», το οποίο είχε χρησιμοποιήσει πρώτος ο αμερικανός πρόεδρος στην προεκλογική του εκστρατεία, με στόχο να αναπτερώσει το ηθικό των συμπολιτών του και να κερδίσει την ψήφο τους.
Το «νεογέννητο του γάμου», της ένωσης δηλαδή της διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων και του αμερικανικού συνθήματος, ήταν το κόμμα των Podemos («Μπορούμε» στα ισπανικά) – μία πολιτική παράταξη δηλαδή, παρά το ότι η κίνηση των αγανακτισμένων της «15ης Μαΐου» δεν ήθελε για πολλά χρόνια να έχει τίποτα κοινό με το σύστημα.
Οι ηγέτες του κινήματος, μεταξύ των οποίων ο γενικός γραμματέας στην κορυφή του, ο μόλις 36 ετών P. Iglesias, προέρχονται από τον κύκλο των πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου της Μαδρίτης. Το πολιτικό πρόγραμμα δε, με το οποίο το νέο κόμμα κέρδισε πέντε έδρες στις Ευρωεκλογές, τρομάζοντας το κατεστημένο της χώρας, είναι σε τέτοιο βαθμό ριζοσπαστικό, ώστε να συνδέει θεωρητικά εγχειρήματα που αφορούν τη Δημοκρατία, τη συμμετοχή των Πολιτών στις αποφάσεις, το κοινωνικό κράτος, τον αφοπλισμό, την προστασία του περιβάλλοντος, τη διεθνικότητα και πολλά άλλα, με την πράξη και με την καθημερινότητα.
Το κόμμα δεν έχει μέχρι στιγμής καταφέρει απολύτως τίποτα, θέλει να κάνει πάρα πολλά και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μίας πολύ μεγάλης μερίδας του πληθυσμού – γεγονός που προξενεί πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο αριθμός των μελών του ξεπέρασε ήδη τον περασμένο Οκτώβρη τις 200.000, με αποτέλεσμα να είναι μεγαλύτερος από το σοσιαλιστικό κόμμα (PSOE) – το οποίο ισχυρίζεται πως οφείλεται στην ετήσια συνδρομή, η οποία για το ίδιο υπερβαίνει τα 100 €, ενώ για τους «Podemos» είναι δωρεάν.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Συνεχίζοντας, το πολιτικό πρόγραμμα των «Podemos», το οποίο δημιουργήθηκε από διάφορα άτομα τοπικών οργανώσεων, αποφασίσθηκε ηλεκτρονικά – με κεντρικό χαρακτηριστικό του τη συμμετοχική διαδικασία (άμεση Δημοκρατία).
Τα μέτρα που συμπεριλαμβάνει αφορούν μία δίκαιη οικονομική, νομισματική και κοινωνική πολιτική, έναν αυξημένο κατώτατο μισθό, την υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων, καθώς επίσης την ανεξαρτητοποίηση από την ΕΚΤ – παράλληλα με το «γκρέμισμα των τειχών» για τους μετανάστες, με τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για την παραμονή ή μη της Ισπανίας στο ΝΑΤΟ, καθώς επίσης για την αυτονομία της Καταλονίας και των Βάσκων, με την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κράτος, με την προστασία των αγροτών και με την αντίστοιχη των ζώων.
Σε μεγάλο βαθμό θυμίζει τα συνθήματα της γαλλικής επανάστασης (ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, εθνική ανεξαρτησία), ενώ δίνει μεγάλη σημασία στην οικονομική ανάπτυξη – η οποία είναι καλύτερη από αυτήν της Ελλάδας παρά το ότι ήταν ανάλογη το 2013, έχοντας δυστυχώς αντιστραφεί ξανά (γράφημα, διακεκομμένη γραμμή η Ισπανία).
.
.
Περαιτέρω, η ελκυστικότητα των «Podemos» οφείλεται κυρίως στη λυπηρή εικόνα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της Ισπανίας η οποία, με τη βοήθεια της διαφθοράς, αύξησε υπερβολικά τον πλούτο της, εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού – πόσο μάλλον όταν δεν περνάει ούτε μία ημέρα, χωρίς να αναφέρονται οι εφημερίδες στην ανενδοίαστη διαφθορά των ισπανών πολιτικών.
Ο ηγέτης τους, ο οποίος μοιάζει με φοιτητή, όχι με πολιτικό, θεωρεί τον εαυτό του αριστερό και μαρξιστή, χωρίς όμως να επιδιώκει ένα ανάλογο καθεστώς, με αυτό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης – δηλώνοντας σε συνεντεύξεις του πως το κόμμα υποστηρίζει τους ανθρώπους και όχι τις τράπεζες. Η πρόσφατη δημοσκόπηση δε στη χώρα, είχε τα εξής αποτελέσματα:
.
| Α/Α | Κόμμα | Ψήφοι % | Εκλογές 2011 |
| 1 | Podemos | 27,7% | 0% |
| 2 | PP (κυβερνητική δεξιά) | 20,9% | 44,6% |
| 3 | PSOE (σοσιαλιστές) | 18,6% | |
| 4 | Ciudadamos (φιλελεύθερο κέντρο)* | 12,2% | 0% |
Πηγή: El Pais
* Ξεκίνησε σαν ανάχωμα εναντίον του «Καταλανισμού», ενώ μόλις αυτό το έτος θέλει να συμμετέχει στις εκλογές πανεθνικά. Αποτελεί τη μεγάλη έκπληξη στη χώρα.
.
Συνεχίζοντας, το «διπολικό» πολιτικό σύστημα της Ισπανίας φαίνεται να αποτελεί πλέον παρελθόν – γεγονός που σημαίνει πως θα ακολουθήσουν την ίδια πορεία τόσο η πολιτική λιτότητας στη χώρα, όσο και η αναγνώριση του ηγεμονικού ρόλου των Θεσμών της Ευρώπης.
Σε κάθε περίπτωση, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα οδηγηθεί η πολιτική κατάσταση στην Ισπανία – αν και οι περισσότεροι πιστεύουν πως, εάν τελικά καταφέρουν οι Podemos να κυβερνήσουν, θα εξελιχθούν αντίστοιχα με την ελληνική αριστερά, αφού θα υποχρεωθούν σε ανάλογες «πιρουέτες», εάν όχι σε πολλαπλές κυβιστήσεις.
Πόσο μάλλον όταν τα στελέχη του κόμματος έχουν «συλληφθεί» για παρόμοιες συμπεριφορές με τους Έλληνες συνοδοιπόρους τους – όπως, για παράδειγμα, ο τρίτος στην ηγεσία, ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Μαδρίτης κ. Monedero, ο οποίος «καλλώπισε» την ακαδημαϊκή του καριέρα και δεν δήλωσε τα εισοδήματα του από τη δραστηριοποίηση του ως συμβούλου στη Λατινική Αμερική.
Ειδικότερα, ο καθηγητής είχε αναλάβει να βοηθήσει τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό (Εκουαδόρ) και τη Νικαράγουα να σχεδιάσουν ένα κοινό νόμισμα, έναντι αμοιβής 425.000 € – τα οποία «διευθέτησε» μέσω μίας επιχείρησης που ίδρυσε ο ίδιος, δύο χρόνια όμως μετά την παροχή των παραπάνω υπηρεσιών. Το γεγονός αυτό, αντίστοιχα του οποίου ίσως διαπιστωθούν και στην ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι ότι καλύτερο για ένα κόμμα, το οποίο τοποθετείται εναντίον της διαφθοράς – κάτι που ασφαλώς θα επηρεάσει τους ψηφοφόρους του.
Ο καθηγητής πάντως, θαυμαστής του αποθανόντος ηγέτη της Βενεζουέλας, όπως λέγεται και για τον Έλληνα πρωθυπουργό, έχει τοποθετηθεί συχνά εναντίον της γερμανίδας καγκελαρίου – την οποία έχει κατηγορήσει έμμεσα, για τη συμπεριφορά της απέναντι στους εταίρους της.
.
Επίλογος
Υπάρχουν πολλά κοινά της Ισπανίας με την Ελλάδα, όπου όμως η Ισπανία είναι η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης – έχοντας ένα μέγεθος που δεν επιτρέπει τη διάσωση της, εάν τυχόν βυθιστεί σε μεγαλύτερα προβλήματα.
Οι κερδοσκόποι πάντως έχουν γράψει ακριβώς την ημερομηνία των εκλογών στα ημερολόγια τους – σχεδιάζοντας να επιτεθούν τόσο στα ομόλογα, όσο και στο χρηματιστήριο της χώρας, όταν θεωρήσουν πως οι πολιτικές εξελίξεις το επιτρέπουν.
Γνωρίζουν άλλωστε πολύ καλά το παιχνίδι από την Ελλάδα – τα CDS ενός έτους της οποίας έχουν εκτοξευθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα στα ύψη (ξεπέρασαν τις 4.000 μονάδες βάσης, επιστρέφοντας στις 3.318), προειδοποιώντας για αυξημένο κίνδυνο χρεοκοπίας, εντός του 2015.
Βιβλιογραφία: FAZ, WP