Η κυβέρνηση προσπαθεί να θεραπεύσει τη βαριά πνευμονία, την ύφεση και το χρέος δηλαδή, μετά από τα εφιαλτικά πέντε τελευταία χρόνια, με φάρμακα που δεν είναι κατάλληλα ούτε για το διαβήτη: τις μεταρρυθμίσεις που έχει επίσης ανάγκη η χώρα
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
”Η κυβέρνηση πρότεινε τη συγκρότηση ενός ευέλικτου σώματος στοχευόμενων φορολογικών ελέγχων για την πάταξη της φοροδιαφυγής, ο οποίος δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα: Στο πλαίσιο πάταξης της φοροδιαφυγής, θα συγκροτηθεί ένα σώμα στελεχωμένο από μη επαγγελματίες (νοικοκυρές, τουρίστες κλπ.). Η σύνθεση του σώματος θα ανανεώνεται ανά μικρά χρονικά διαστήματα (λιγότερο από δυο μήνες), κατόπιν σύντομης σχετικής εκπαίδευσης.
Εδώ πρόκειται κυριολεκτικά για μία «μεταρρύθμιση της ντροπής» – για μία πρόταση που έχει γελοιοποιήσει την κυβέρνηση διεθνώς.
Ειδικότερα, η σημερινή κυβέρνηση, όπως επίσης αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στο ΔΝΤ το 2010 (ενώ η μητέρα του πρωθυπουργού της λέγεται πως βρέθηκε με 500 κ. € στο λογαριασμό της, ο υπουργός οικονομικών κάλυπτε τους φοροφυγάδες συγγενείς του κοκ.), συνεχίζει να εξευτελίζει την Ελλάδα παγκοσμίως, κατηγορώντας τους Έλληνες ως μανιακούς, εθισμένους φοροφυγάδες!
Εμείς θα προτείναμε να τοποθετηθούν οι «μυστικοί πράκτορες» στα υπουργεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις κρατικές επιχειρήσεις, στις πολεοδομίες κοκ. – αφού η βασική ασθένεια της χώρας δεν είναι τόσο η φοροδιαφυγή, όσο η πολιτική διαφθορά.
Η Ελλάδα χρεοκόπησε ακριβώς από το συγκεκριμένο λόγο – από τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς επίσης από τις «προμήθειες» κάτω από το τραπέζι των «δημοσίων λειτουργών», όσον αφορά τις αγορές φαρμάκων, τα έργα υποδομής κοκ”.
.
Άρθρο
Είναι απίστευτη η «πλύση εγκεφάλου», την οποία υφίστανται οι Έλληνες, σχετικά με τους δήθεν κινδύνους εξόδου της χώρας τους από την Ευρωζώνη – όταν δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να την αναγκάζει σε μία τέτοια εξέλιξη.
Η συμμετοχή στη νομισματική ένωση είναι τελεσίδικη και αμετάκλητη, σύμφωνα με τη σύμβαση της Λισαβόνας, καμία χώρα δεν μπορεί να την εγκαταλείψει, ούτε εκούσια, ούτε ακούσια, ενώ η μοναδική δυνατότητα που ίσως υπάρχει, προϋποθέτει την εθελούσια έξοδο από την ΕΕ, η οποία θα έπρεπε να προηγηθεί – κάτι που ευρίσκεται στα όρια της φαντασίας, αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα αποφάσιζε κάτι τέτοιο, ενώ ο χρόνος που θα απαιτούταν είναι εντελώς απροσδιόριστος.
Δύσκολα θα το αποφάσιζε επίσης η Ευρωζώνη, αφού θα επρόκειτο για την καταστροφή του ευρώ – του δευτέρου παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος στον πλανήτη το οποίο, εάν διαλυόταν η νομισματική ένωση, θα ήταν άχρηστο για όλες εκείνες τις εκτός ευρώ χώρες που το διατηρούν στα συναλλαγματικά τους αποθέματα (άρθρο).
Όσον αφορά τώρα τον εκβιασμό μέσω της ΕΚΤ που συνήθως αναφέρεται, με βάση τον οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να υποχρεωθεί στην έξοδο της, εάν έπαυε να της παρέχεται ρευστότητα, είναι απολύτως «έωλος» – αφού υπάρχουν πάρα πολλά αντίμετρα και λύσεις, μερικές από τις οποίες έχουν ήδη αναλυθεί (πτώχευση εντός του ευρώ).
Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα είναι ήδη χρεοκοπημένη – με την έννοια ότι αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, οι οποίες έχουν ήδη φτάσει στο 185% του ΑΕΠ της, με αποκλειστική και μόνο ευθύνη της Τρόικας.
Δυστυχώς όμως, είναι σύνηθες το φαινόμενο να αποφεύγεται από τις υπερχρεωμένες χώρες η επίσημη πτώχευση, επειδή πρόκειται για μία οδυνηρή κατάσταση – παρά το ότι διαρκεί ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, αποτελώντας την αφετηρία της επιστροφής στην ομαλότητα.
Είναι αρκετά λοιπόν τα υπερχρεωμένα κράτη, τα οποία επιλέγουν την υπαγωγή τους στο ΔΝΤ για να αποφύγουν τις οδυνηρές συνέπειες της χρεοκοπίας – με αποτέλεσμα να λεηλατείται τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία τους από την εγκληματική αυτή οργάνωση, παράλληλα με την κατάρρευση του βιοτικού τους επιπέδου.
Ορισμένα από αυτά, όπως η Βραζιλία και η Τουρκία, καταφέρνουν τελικά να μην χρεοκοπήσουν – αν και μερικά χρόνια αργότερα το πρόβλημα επανέρχεται, συνήθως μέσω των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, τα οποία δημιουργούνται νομοτελειακά, από τις μεθόδους «εξυγίανσης» που επιβάλλουν οι δολοφόνοι των λαών, το ΔΝΤ (ξεπούλημα των επιχειρήσεων του δημοσίου, άνοιγμα της αγοράς στις ξένες πολυεθνικές, χρεοκοπία μικρομεσαίων επιχειρήσεων κοκ.).
Κάποια άλλα βέβαια όπως, για παράδειγμα, η Αργεντινή και η Ρωσία (άρθρο), δεν καταφέρνουν να μην χρεοκοπήσουν, καταλήγοντας τελικά σε μία «επί γης κόλαση» – αφού προηγουμένως έχουν λεηλατηθεί από το ΔΝΤ, έχουν διαφύγει τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό, έχει εξαθλιωθεί ο πληθυσμός τους υφιστάμενος μία απίστευτη γενοκτονία, έχει καταστραφεί ο παραγωγικός τους ιστός, έχει καταρρεύσει το κοινωνικό τους κράτος κλπ.
Δυστυχώς η Ελλάδα βαδίζει στο δρόμο των τελευταίων, χωρίς καμία δυνατότητα να αποφύγει την κόλαση, εάν δεν αλλάξει πορεία – ενώ της δίνεται η ευκαιρία επειδή, σε αντίθεση με την Αργεντινή ή με τη Ρωσία, είναι κράτος μέλος της Ευρωζώνης.
Εκτός αυτού οι κυβερνήσεις της, παρά τα τεράστια λάθη τους, έχουν εμποδίσει μέχρι στιγμής την ευρύτερη λεηλασία της χώρας από το ΔΝΤ, με τη «μεταμφίεση» του σε Τρόικα – με εξαίρεση την απώλεια του ΟΤΕ και του ΟΠΑΠ, όσον αφορά τις επιχειρήσεις του δημοσίου, καθώς επίσης την υπερβολική φορολόγηση/εξαθλίωση του πληθυσμού.
Για να μπορέσει όμως η χώρα να εκμεταλλευθεί τη δυνατότητα που της δίνεται, θα πρέπει να προβεί σε στάση πληρωμών, είτε μονομερώς, είτε σε συμφωνία με την Ευρωζώνη – έτσι ώστε να διαπραγματευθεί τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, καθώς επίσης το βιώσιμο διακανονισμό των υπολοίπων με τους δανειστές της.
Άλλος τρόπος δυστυχώς δεν υπάρχει – ενώ όσο περισσότερο καθυστερεί η κυβέρνηση να πάρει τη συγκεκριμένη, δύσκολη προφανώς, απόφαση, τόσο πιο οδυνηρά θα είναι τα αποτελέσματα για τη χώρα. Είναι βέβαια κατανοητό το ότι, δεν θα έπρεπε να επιβαρυνθεί μόνη της με μία τέτοια απόφαση – αλλά όλο το πολιτικό σύστημα, μαζί και από κοινού.
Επειδή όμως δεν φαίνεται να υπάρχει μία τέτοια προοπτική, η κυβέρνηση θα πρέπει να καταφύγει στην ετυμηγορία των Πολιτών – σε ένα δημοψήφισμα δηλαδή, αφού προηγουμένως ενημερωθούν σωστά οι Πολίτες, όσον αφορά την παραμονή της χώρας στο ευρώ παρά τη στάση πληρωμών, τα μελλοντικά σχέδια εξυγίανσης της οικονομίας μετά τη διαγραφή κοκ.
Σε κάθε περίπτωση, για να μπορέσει να απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον ξένο ζυγό, θα πρέπει το δημόσιο χρέος της να περιορισθεί σε βαθμό που να επιτρέπει τη μελλοντική χρηματοδότηση της από τις αγορές – οι οποίες αποφασίζουν ελεύθερα εάν δανείσουν ή όχι μία χώρα, ενώ φυσικά δεν της επιβάλλουν ελέγχους και μέτρα λεηλασίας τύπου Τρόικας.
Το ύψος αυτό δεν μπορεί να είναι πάνω από το 90% του ΑΕΠ για μία χώρα της Ευρωζώνης (40% για τις υπόλοιπες), ενώ οι δόσεις αποπληρωμής του (τοκοχρεολύσια) οφείλουν να είναι εντός των πλαισίων αντοχής μίας οικονομίας – έτσι ώστε να μην οδηγηθεί ξανά στη χρεοκοπία της.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Οι μεταρρυθμίσεις
Συνεχίζοντας, θα αναφερθώ επιγραμματικά στις μεταρρυθμίσεις που πρότεινε η κυβέρνηση στην Ευρωζώνη και οι οποίες είναι οι εξής:
(α) Δημοσιονομικό Συμβούλιο: Ενεργοποίηση του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, με στόχο την επίτευξη εξοικονόμησης πόρων και την επέκταση της αποστολής του. Σκοπός του Δημοσιονομικού Συμβουλίου είναι να ενεργεί ως ανεξάρτητο παρατηρητήριο, υποβοηθητικό της κυβερνητικής πολιτικής, ώστε να μπορεί να συμβάλει στην εξάλειψη μιας πιθανής τάσης για πρωτογενές έλλειμμα.
Για το σκοπό αυτό, το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, θα πρέπει να έχει την ικανότητα να προετοιμάζει μακροοικονομικές προβλέψεις για τον προϋπολογισμό, θα πρέπει να παρακολουθεί αμερόληπτα την εφαρμογή των δημοσιονομικών προγραμμάτων, την τήρηση των δημοσιονομικών στόχων και διαδικασιών, καθώς επίσης να παρεμβαίνει, διαμορφώνοντας τον δημόσιο διάλογο για τη δημοσιονομική πολιτική.
Οι ελληνικές αρχές σχεδιάζουν την ενεργοποίηση του Δημοσιονομικού Συμβουλίου αλλά και την επίτευξη εξοικονόμησης πόρων μέσω της ενοποίησής του με το υπάρχον γραφείο του κρατικού προϋπολογισμού – το οποίο λειτουργεί στη Βουλή και συνδέεται με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών.
Εδώ προτείνεται προφανώς μία ανεξάρτητη, εκτός των Θεσμών Αρχή, η οποία δεν θα υπόκειται σε κανέναν έλεγχο – ούτε από το κοινοβούλιο, ούτε από τις δικαστικές ή άλλες αρχές. Η Αρχή αυτή θυμίζει τη Διεθνή Οικονομική Επιτροπή που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τους δανειστές της το 1897 – όπου όμως τότε τα μέλη της διορίζονταν από αυτούς και όχι από το υπουργικό συμβούλιο, όπως σήμερα.
Εν τούτοις, τίποτα δεν εμποδίζει να συμβεί κάτι ανάλογο αργότερα – πόσο μάλλον όταν η βασική αποστολή της συγκεκριμένης Αρχής είναι να υπηρετεί τους δημοσιονομικούς κανόνες που ορίζονται εντελώς αυθαίρετα από τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χωρίς να επιτρέπεται καμία παρέκκλιση.
Εκτός αυτού, πρόκειται για την υλοποίηση ενός νόμου που επιβλήθηκε με τα μνημόνια (4720/2014), τον οποίο καταψήφισε η σημερινή κυβέρνηση καταγγέλλοντας πως ακυρώνει το ρόλο της Βουλής – ενώ ψήφισε μεν, αλλά δεν τόλμησε να εφαρμόσει η προηγούμενη κυβέρνηση, φοβούμενη τις βίαιες αντιδράσεις των Ελλήνων Πολιτών.
(β) Κατάρτιση Προϋπολογισμού και του Οργανικού Νόμου για τον Προϋπολογισμό: Στο πλαίσιο της βελτίωσης της διαχείρισης των δημοσιονομικών, οι ελληνικές αρχές προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις στον τομέα της κατάρτισης του Προϋπολογισμού. Αυτές οι βελτιώσεις θα περιλαμβάνουν τα ανώτατα όρια σε δαπάνες, έτσι ώστε να ενισχυθεί η τήρηση του Προϋπολογισμού κατά την διάρκεια του έτους.
Προφανώς πρόκειται για «ασκήσεις επί χάρτου», επειδή οι προϋπολογισμοί σε υπερχρεωμένες χώρες δεν είναι σχεδόν ποτέ εφαρμόσιμοι – αφού παραμένει η «δαμόκλειος σπάθη» του χρέους, επάνω από τα κεφάλια τους.
(γ) Συγκρότηση ευέλικτου σώματος στοχευόμενων φορολογικών ελέγχων για την πάταξη της φοροδιαφυγής, ο οποίος δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα: Στο πλαίσιο πάταξης της φοροδιαφυγής, θα συγκροτηθεί ένα σώμα στελεχωμένο από μη επαγγελματίες (νοικοκυρές, τουρίστες κλπ.). Η σύνθεση του σώματος θα ανανεώνεται ανά μικρά χρονικά διαστήματα (λιγότερο από δυο μήνες), κατόπιν σύντομης σχετικής εκπαίδευσης.
Εδώ πρόκειται κυριολεκτικά για μία «μεταρρύθμιση της ντροπής» – για μία πρόταση που έχει κυριολεκτικά γελοιοποιήσει την κυβέρνηση διεθνώς.
Από την άλλη πλευρά η σημερινή κυβέρνηση, όπως επίσης αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στο ΔΝΤ το 2010 (ενώ η μητέρα του πρωθυπουργού της λέγεται πως βρέθηκε με 500 κ. € στο λογαριασμό της, ο υπουργός οικονομικών κάλυπτε τους φοροφυγάδες συγγενείς του κοκ.), συνεχίζει να εξευτελίζει την Ελλάδα παγκοσμίως, κατηγορώντας τους Έλληνες ως μανιακούς, εθισμένους φοροφυγάδες!
Εμείς θα προτείναμε να τοποθετηθούν οι «μυστικοί πράκτορες» στα υπουργεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις κρατικές επιχειρήσεις, στις πολεοδομίες κοκ. – αφού η βασική ασθένεια της χώρας δεν είναι τόσο η φοροδιαφυγή, όσο η πολιτική διαφθορά.
Η Ελλάδα χρεοκόπησε ακριβώς από το συγκεκριμένο λόγο – από τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς επίσης από τις «προμήθειες» κάτω από το τραπέζι των «δημοσίων λειτουργών», όσον αφορά τις αγορές φαρμάκων, τα έργα υποδομής κοκ.
(δ) Βελτιώσεις στη νομοθεσία για την ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών: Είναι μία πρόταση που αφορά τη διευκόλυνση των υπερχρεωμένων Ελλήνων, οι οποίοι βέβαια υπερχρεώθηκαν λόγω της εγκληματικής πολιτικής που εφάρμοσε η Τρόικα.
(ε) Δημόσια Έσοδα από τις υπηρεσίες τυχερών παιγνίων μέσω Διαδικτύου: Ο τομέας των διαδικτυακών τυχερών παιγνίων εμφανίζει σημαντικές ανεκμετάλλευτες δυνατότητες είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Τα Δημόσια Έσοδα θα μπορούσαν να αυξηθούν από την πώληση αδειών σε παρόχους ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών σε εύλογη/δίκαιη τιμή, από την αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής εμπειρίας για την αυστηρή ηλεκτρονική παρακολούθηση της όλης διαδικασίας, καθώς επίσης από την ενίσχυση/θωράκιση της υπάρχουσας ελληνικής νομοθεσίας (ν. 4002/2011).
Έχοντας χάσει τον ΟΠΑΠ η Ελλάδα, επιδιώκει την είσοδο της στα τυχερά παιχνίδια, έτσι ώστε να μπορεί να τον ανταγωνισθεί – υπολογίζοντας τον προσδοκώμενο τζίρο στα 3 δις €, ενώ τα δημόσια έσοδα, από την φορολόγηση των τυχερών παιχνιδιών που θα αποκτήσουν άδειες, στα 500 εκ. €. Η κυβέρνηση αναφέρει πως θα αναζητήσει τεχνική βοήθεια καθώς επίσης συμφωνίες που θα περιορίσουν τον παράνομο διασυνοριακό τζόγο!
(στ) Πρόγραμμα καταπολέμησης της γραφειοκρατίας του δημοσίου και βελτίωσης του επιχειρηματικού κλίματος: Η κυβέρνηση σκοπεύει να εισάγει νομοθεσία που θα απαγορεύει τις υπηρεσίες του δημοσίου να ζητούν (από πολίτες και υπηρεσίες) έγγραφα που βεβαιώνουν πληροφορίες, τις οποίες το κράτος ήδη κατέχει (εντός της ίδιας ή κάποιας άλλης υπηρεσίας).
Προτερήματα της προτεινόμενης δράσης: Μεγάλη μείωση στις χαμένες ώρες για τους Πολίτες και τις επιχειρήσεις, που τώρα σπαταλούν μέρες για να συλλέγουν τα απαραίτητα έγγραφα από διάφορες υπηρεσίες του δημοσίου, με σκοπό να τα προσκομίσουν σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες.
Εδώ δεν αναφέρεται η αναγκαιότητα ενός σταθερού και δίκαιου φορολογικού πλαισίου, χωρίς το οποίο οι επενδύσεις στην Ελλάδα θα συνεχίσουν να μειώνονται – ενώ η διαφθορά θα συνεχίζεται.
(ζ) Διατάξεις για την υιοθέτηση άμεσων μέτρων για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης: Η ελληνική Κυβέρνηση συνέταξε και έχει ήδη καταθέσει σχέδιο νόμου που εμπεριέχει μέτρα άμεσης ανακούφισης της ακραίας φτώχειας, με παροχή κουπονιών σίτισης (για την αποφυγή του κοινωνικού στιγματισμού οι δικαιούχοι θα χρησιμοποιούν μια έξυπνη κάρτα), επιδόματος ενοικίου και δωρεάν ρεύματος.
.
Το συνολικό ποσό που θα χρειαστεί για τα παραπάνω μέτρα ανέρχεται συνολικά στα 200,29 εκ. €. Προκειμένου να υπάρξει δημοσιονομική ισορροπία, η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει να εξοικονομήσει τους απαιτούμενους πόρους από δύο τομείς (ισοδύναμα μέτρα):
1. Από τη μείωση του λειτουργικού κόστους και των γενικών εξόδων κάθε Υπουργείου (υπολογίζεται εξοικονόμηση 60,9 εκ. €)
2. Από την εισαγωγή ενός νέου συστήματος ανάθεσης δημόσιων διαγωνισμών και συμβάσεων σε κάθε Υπουργείο, το οποίο θα αποφέρει εξοικονόμηση 140 εκ. €.
Όπως έχει τονισθεί πολλές φορές, η Ελλάδα δεν χρειάζεται μία κυβέρνηση που να διαχειρίζεται και να μοιράζει σωστά τη φτώχεια, αλλά κάποια που να μπορεί να παράγει πλούτο – χωρίς τον οποίο η φτώχεια δεν αντιμετωπίζεται ποτέ.
.
Συμπέρασμα
Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται ότι προσπαθεί να θεραπεύσει την βαριά πνευμονία, από την οποία πάσχει η Ελλάδα μετά από τα εφιαλτικά πέντε τελευταία χρόνια, με φάρμακα που δεν είναι ούτε καν κατάλληλα για το διαβήτη – από τον οποίο επίσης ταλαιπωρείται η χώρα (άρθρο).
Ενδεχομένως βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση να θέλει απλά να καθησυχάσει τους Πολίτες των χωρών δανειστών, με την κρυφή συμφωνία των «εταίρων της» – οι οποίοι φυσικά ενδιαφέρονται μόνο για τη θέση και την καριέρα τους, όπως δυστυχώς η πλειοψηφία των πολιτικών στη Δύση.
Ότι και να είναι όμως, η Ελλάδα απλά καθυστερεί το μοιραίο, επιδεινώνοντας διαρκώς την οικονομική της κατάσταση – καθώς επίσης τις διαπραγματευτικές δυνατότητες της. Η λύση δεν είναι άλλη από τη στάση πληρωμών, έτσι ώστε να διαγραφεί/διακανονισθεί το δημόσιο χρέος – στην καλύτερη των περιπτώσεων ελεγχόμενα, με τη συμφωνία των δανειστών της χώρας.
Όλα τα υπόλοιπα δεν οδηγούν πουθενά, όσο καλή θέληση και αν έχει κανείς – γεγονός που οφείλουν να αντιληφθούν τόσο η κυβέρνηση, όσο και οι δανειστές της Ελλάδας, όσο πιο γρήγορα γίνεται.