Η συνέχεια της τραγωδίας – The Analyst

Η συνέχεια της τραγωδίας

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

ΕΙΚΟΝΑ---Προϋπολογισμός,-χρέος

Η κυβέρνηση προσπαθεί να θεραπεύσει τη βαριά πνευμονία, την ύφεση και το χρέος δηλαδή, μετά από τα εφιαλτικά πέντε τελευταία χρόνια, με φάρμακα που δεν είναι κατάλληλα ούτε για το διαβήτη: τις μεταρρυθμίσεις που έχει επίσης ανάγκη η χώρα

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

”Η κυβέρνηση πρότεινε τη συγκρότηση ενός ευέλικτου σώματος στοχευόμενων φορολογικών ελέγχων για την πάταξη της φοροδιαφυγής, ο οποίος δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα: Στο πλαίσιο πάταξης της φοροδιαφυγής, θα συγκροτηθεί ένα σώμα στελεχωμένο από μη επαγγελματίες (νοικοκυρές, τουρίστες κλπ.). Η σύνθεση του σώματος θα ανανεώνεται ανά μικρά χρονικά διαστήματα (λιγότερο από δυο μήνες), κατόπιν σύντομης σχετικής εκπαίδευσης.

Εδώ πρόκειται κυριολεκτικά για μία «μεταρρύθμιση της ντροπής» – για μία πρόταση που έχει γελοιοποιήσει την κυβέρνηση διεθνώς.

Ειδικότερα, η σημερινή κυβέρνηση, όπως επίσης αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στο ΔΝΤ το 2010 (ενώ η μητέρα του πρωθυπουργού της λέγεται πως βρέθηκε με 500 κ. € στο λογαριασμό της, ο υπουργός οικονομικών κάλυπτε τους φοροφυγάδες συγγενείς του κοκ.), συνεχίζει να εξευτελίζει την Ελλάδα παγκοσμίως, κατηγορώντας τους Έλληνες ως μανιακούς, εθισμένους φοροφυγάδες!

Εμείς θα προτείναμε να τοποθετηθούν οι «μυστικοί πράκτορες» στα υπουργεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις κρατικές επιχειρήσεις, στις πολεοδομίες κοκ. – αφού η βασική ασθένεια της χώρας δεν είναι τόσο η φοροδιαφυγή, όσο η πολιτική διαφθορά.

Η Ελλάδα χρεοκόπησε ακριβώς από το συγκεκριμένο λόγο – από τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς επίσης από τις «προμήθειες» κάτω από το τραπέζι των «δημοσίων λειτουργών», όσον αφορά τις αγορές φαρμάκων, τα έργα υποδομής κοκ».

.

Άρθρο

Είναι απίστευτη η «πλύση εγκεφάλου», την οποία υφίστανται οι Έλληνες, σχετικά με τους δήθεν κινδύνους εξόδου της χώρας τους από την Ευρωζώνη – όταν δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να την αναγκάζει σε μία τέτοια εξέλιξη.

Η συμμετοχή στη νομισματική ένωση είναι τελεσίδικη και αμετάκλητη, σύμφωνα με τη σύμβαση της Λισαβόνας, καμία χώρα δεν μπορεί να την εγκαταλείψει, ούτε εκούσια, ούτε ακούσια, ενώ η μοναδική δυνατότητα που ίσως υπάρχει, προϋποθέτει την εθελούσια έξοδο από την ΕΕ, η οποία θα έπρεπε να προηγηθεί – κάτι που ευρίσκεται στα όρια της φαντασίας, αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα αποφάσιζε κάτι τέτοιο, ενώ ο χρόνος που θα απαιτούταν είναι εντελώς απροσδιόριστος.

Δύσκολα θα το αποφάσιζε επίσης η Ευρωζώνη, αφού θα επρόκειτο για την καταστροφή του ευρώ – του δευτέρου παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος στον πλανήτη το οποίο, εάν διαλυόταν η νομισματική ένωση, θα ήταν άχρηστο για όλες εκείνες τις εκτός ευρώ χώρες που το διατηρούν στα συναλλαγματικά τους αποθέματα (άρθρο).

Όσον αφορά τώρα τον εκβιασμό μέσω της ΕΚΤ που συνήθως αναφέρεται, με βάση τον οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να υποχρεωθεί στην έξοδο της, εάν έπαυε να της παρέχεται ρευστότητα, είναι απολύτως «έωλος» – αφού υπάρχουν πάρα πολλά αντίμετρα και λύσεις, μερικές από τις οποίες έχουν ήδη αναλυθεί (πτώχευση εντός του ευρώ).

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα είναι ήδη χρεοκοπημένη – με την έννοια ότι αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, οι οποίες έχουν ήδη φτάσει στο 185% του ΑΕΠ της, με αποκλειστική και μόνο ευθύνη της Τρόικας.

Δυστυχώς όμως, είναι σύνηθες το φαινόμενο να αποφεύγεται από τις υπερχρεωμένες χώρες η επίσημη πτώχευση, επειδή πρόκειται για μία οδυνηρή κατάσταση – παρά το ότι διαρκεί ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, αποτελώντας την αφετηρία της επιστροφής στην ομαλότητα.

Είναι αρκετά λοιπόν τα υπερχρεωμένα κράτη, τα οποία επιλέγουν την υπαγωγή τους στο ΔΝΤ για να αποφύγουν τις οδυνηρές συνέπειες της χρεοκοπίας – με αποτέλεσμα να λεηλατείται τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία τους από την εγκληματική αυτή οργάνωση, παράλληλα με την κατάρρευση του βιοτικού τους επιπέδου.

Ορισμένα από αυτά, όπως η Βραζιλία και η Τουρκία, καταφέρνουν τελικά να μην χρεοκοπήσουν – αν και μερικά χρόνια αργότερα το πρόβλημα επανέρχεται, συνήθως μέσω των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, τα οποία δημιουργούνται νομοτελειακά, από τις μεθόδους «εξυγίανσης» που επιβάλλουν οι δολοφόνοι των λαών, το ΔΝΤ (ξεπούλημα των επιχειρήσεων του δημοσίου, άνοιγμα της αγοράς στις ξένες πολυεθνικές, χρεοκοπία μικρομεσαίων επιχειρήσεων κοκ.).

Κάποια άλλα βέβαια όπως, για παράδειγμα, η Αργεντινή και η Ρωσία (άρθρο), δεν καταφέρνουν να μην χρεοκοπήσουν, καταλήγοντας τελικά σε μία «επί γης κόλαση» – αφού προηγουμένως έχουν λεηλατηθεί από το ΔΝΤ, έχουν διαφύγει τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό, έχει εξαθλιωθεί ο πληθυσμός τους υφιστάμενος μία απίστευτη γενοκτονία, έχει καταστραφεί ο παραγωγικός τους ιστός, έχει καταρρεύσει το κοινωνικό τους κράτος κλπ.

Δυστυχώς η Ελλάδα βαδίζει στο δρόμο των τελευταίων, χωρίς καμία δυνατότητα να αποφύγει την κόλαση, εάν δεν αλλάξει πορεία – ενώ της δίνεται η ευκαιρία επειδή, σε αντίθεση με την Αργεντινή ή με τη Ρωσία, είναι κράτος μέλος της Ευρωζώνης.

Εκτός αυτού οι κυβερνήσεις της, παρά τα τεράστια λάθη τους, έχουν εμποδίσει μέχρι στιγμής την ευρύτερη λεηλασία της χώρας από το ΔΝΤ, με τη «μεταμφίεση» του σε Τρόικα – με εξαίρεση την απώλεια του ΟΤΕ και του ΟΠΑΠ, όσον αφορά τις επιχειρήσεις του δημοσίου, καθώς επίσης την υπερβολική φορολόγηση/εξαθλίωση του πληθυσμού.

Για να μπορέσει όμως η χώρα να εκμεταλλευθεί τη δυνατότητα που της δίνεται, θα πρέπει να προβεί σε στάση πληρωμών, είτε μονομερώς, είτε σε συμφωνία με την Ευρωζώνη – έτσι ώστε να διαπραγματευθεί τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους των χρεών της, καθώς επίσης το βιώσιμο διακανονισμό των υπολοίπων με τους δανειστές της.

Άλλος τρόπος δυστυχώς δεν υπάρχει – ενώ όσο περισσότερο καθυστερεί η κυβέρνηση να πάρει τη συγκεκριμένη, δύσκολη προφανώς, απόφαση, τόσο πιο οδυνηρά θα είναι τα αποτελέσματα για τη χώρα. Είναι βέβαια κατανοητό το ότι, δεν θα έπρεπε να επιβαρυνθεί μόνη της με μία τέτοια απόφαση – αλλά όλο το πολιτικό σύστημα, μαζί και από κοινού.

Επειδή όμως δεν φαίνεται να υπάρχει μία τέτοια προοπτική, η κυβέρνηση θα πρέπει να καταφύγει στην ετυμηγορία των Πολιτών – σε ένα δημοψήφισμα δηλαδή, αφού προηγουμένως ενημερωθούν σωστά οι Πολίτες, όσον αφορά την παραμονή της χώρας στο ευρώ παρά τη στάση πληρωμών, τα μελλοντικά σχέδια εξυγίανσης της οικονομίας μετά τη διαγραφή κοκ.

Σε κάθε περίπτωση, για να μπορέσει να απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον ξένο ζυγό, θα πρέπει το δημόσιο χρέος της να περιορισθεί σε βαθμό που να επιτρέπει τη μελλοντική χρηματοδότηση της από τις αγορές – οι οποίες αποφασίζουν ελεύθερα εάν δανείσουν ή όχι μία χώρα, ενώ φυσικά δεν της επιβάλλουν ελέγχους και μέτρα λεηλασίας τύπου Τρόικας.

Το ύψος αυτό δεν μπορεί να είναι πάνω από το 90% του ΑΕΠ για μία χώρα της Ευρωζώνης (40% για τις υπόλοιπες), ενώ οι δόσεις αποπληρωμής του (τοκοχρεολύσια) οφείλουν να είναι εντός των πλαισίων αντοχής μίας οικονομίας – έτσι ώστε να μην οδηγηθεί ξανά στη χρεοκοπία της.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×