Στην παγίδα του χρέους
Συνεχίζοντας, όταν η χώρα μας αδυνατεί να προσφύγει στις αγορές, ανακυκλώνοντας το χρέος της όπως όλα τα άλλα κράτη, δεν συνιστούν πλέον πρόβλημα μόνο οι τόκοι, αλλά και τα χρεολύσια – οι δόσεις δηλαδή των δανείων (ομόλογα), η κάλυψη των οποίων προϋποθέτει τη χρηματοδότηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, όπως και το υπόλοιπο των τόκων (πάνω από 20 δις € για το 2015 – γράφημα).
.
.
Την ίδια στιγμή, φαίνεται πως η οικονομία της Ελλάδας, η οποία είχε σε κάποιο μικρό βαθμό σταθεροποιηθεί το 2014, δημιουργώντας πρωτογενή πλεονάσματα, «υποτροπιάζει» – ακολουθεί δηλαδή ξανά μία αρνητική πορεία, κρίνοντας από τη μείωση των εσόδων του δημοσίου, από τον περιορισμό του τζίρου των καταστημάτων κοκ.
Όλοι δε γνωρίζουν ότι, όπως και στις αρρώστιες, έτσι και στην οικονομία, η υποτροπή είναι πολύ πιο επικίνδυνη, από την αμέσως προηγούμενη κατάσταση – συχνά δε θανατηφόρα, εάν η ασθένεια ήταν βαριά, όπως αυτή της ελληνικής οικονομίας.
Στα πλαίσια αυτά, όταν η Ελλάδα αναιρεί την τοποθέτηση της για διαγραφή χρέους, λόγω των πιέσεων φυσικά που υφίσταται, δεν πρόκειται να πείσει κανέναν – ενώ η καθυστέρηση κατά έξι μήνες, την οποία φαίνεται να επιδιώκει, έτσι ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα για να απαιτήσει τη διαγραφή, δεν πρόκειται να την ωφελήσει καθόλου (ούτε το τέχνασμα, εάν πρόκειται για κάτι τέτοιο).
Αντίθετα, μάλλον θα προετοιμαστεί καλύτερα η Ευρώπη (Γερμανία), ενώ η Ελλάδα θα χάσει τη σημερινή στήριξη της διεθνούς κοινής γνώμης, την οποία έχει καταφέρει να πετύχει με άριστο τρόπο η κυβέρνηση – αφού κάποια στιγμή θα γίνει αντιπαθής, επανερχόμενη ανά τακτά χρονικά διαστήματα με τα ίδια προβλήματα.
Εάν τώρα συνυπολογίσει κανείς την αιμορραγία των τραπεζών, σύμφωνα με την οποία η νέα παροχή έκτακτης ρευστότητας εκ μέρους της ΕΚΤ θα φτάσει έως τα μέσα ίσως της ερχόμενης εβδομάδας, η πραγματική οικονομία «στραγγαλίζεται» όλο και περισσότερο – με τις επιχειρήσεις, όπως και με τα νοικοκυριά, να φτάνουν σε σημείο απόγνωσης.
.
Επίλογος
Είναι προφανώς παράλογο να λαμβάνονται, για παράδειγμα, τόσα μέτρα για το περιβάλλον, (ειδικά από την εύρωστη οικονομικά Γερμανία, στην οποία όμως αυξήθηκε το ποσοστό της φτώχειας) και ελάχιστα για τους ανθρώπους – οι οποίοι κατοικούν μέσα σε αυτό το περιβάλλον.
Με απλά λόγια, είναι αδιανόητο να μην τους εξασφαλίζεται ένα ορισμένο επίπεδο διαβίωσης, χαμηλό ίσως αλλά επαρκές για να μπορούν να επιβιώνουν με αξιοπρέπεια – χωρίς τα σημερινά, τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Εν τούτοις, αυτή είναι η πραγματικότητα, ενώ οι λαοί φαίνεται πως την αποδέχονται αδιαμαρτύρητα – αφού ελάχιστοι Πορτογάλοι, Ιρλανδοί ή Ιταλοί υποστηρίζουν σήμερα τις προσπάθειες των Ελλήνων, παρά το ότι οι συνθήκες ζωής που βιώνουν δεν είναι καθόλου καλύτερες, από αυτές στη χώρα μας.
Στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα, μη έχοντας την υποστήριξη κανενός, τόσο σε επίπεδο πολιτικών ηγετών, όσο και σε επίπεδο λαών, δεν έχει απολύτως καμία άλλη λύση, από τη στάση πληρωμών – με όλα όσα δεινά συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Η ύστατη αυτή λύση ανάγκης όμως, η οποία υπάρχει σήμερα, το μοναδικό ίσως όπλο της χώρας μας, παρά το τεράστιο ρίσκο που συνεπάγεται, πιθανότατα δεν θα υπάρχει αύριο.
Αναλυτικότερα, εάν και η σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας υποταχθεί στη Γερμανία, αποδεχόμενη τους σκληρούς όρους που θα της επιβληθούν, κυρίως δε τη λεηλασία της ιδιωτικής, καθώς επίσης της δημόσιας περιουσίας της, απλά θα καθυστερήσει επιδεινώνοντας το μοιραίο – με αποτέλεσμα να βρεθεί αργότερα ξανά στην ίδια θέση, χωρίς όμως περιουσιακά στοιχεία και με καμία απολύτως δυνατότητα να ανακτήσει ποτέ την εθνική της κυριαρχία.
Άλλωστε, δεν είναι δυνατόν να μην κατανοεί κανείς πως, εάν το δημόσιο χρέος απλά επιμηκυνθεί, υποθετικά έως το 2100, το μόνο που θα συμβεί θα είναι να παραμείνουν οι Έλληνες σκλάβοι χρέους έως τότε – υπό τον δικτατορικό έλεγχο των ξένων «τοποτηρητών».
Εάν όμως η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να πάρει το ρίσκο, οι πιθανότητες να υποχωρήσει η Γερμανία, πιεζόμενη από τις Η.Π.Α., δεν είναι καθόλου ανύπαρκτες – λόγω των κινδύνων που συνεπάγεται μία ελληνική χρεοκοπία για τη διατήρηση της Ευρωζώνης, για το ευρώ, καθώς επίσης για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Όταν παίρνει βέβαια κανείς ένα ρίσκο, δεν σημαίνει πάντοτε ότι κερδίζει – αφού η ήττα δεν μπορεί να αποκλεισθεί από κανέναν. Εν τούτοις, ίσως αξίζει να ληφθεί σήμερα, παρά αύριο – όταν η Ελλάδα θα είναι σε πολύ χειρότερη θέση, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα έχουν οχυρωθεί.
Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε ότι, όπως όταν μία χώρα που υποχρεώνεται σε έναν συμβατικό πόλεμο, χρειάζεται για να αμυνθεί με επιτυχία ικανούς, έμπειρους και σωστά εκπαιδευμένους «αξιωματικούς» όλων των ειδικοτήτων, καθώς επίσης θαρραλέους, ψύχραιμους και αποφασισμένους στρατιώτες, έτσι όταν εξαναγκάζεται σε έναν οικονομικό πόλεμο, πρέπει να διαθέτει επαρκείς οικονομολόγους όλων των επί μέρους κλάδων, πλαισιωμένους από άριστα καταρτισμένους νομικούς.
Κυρίως όμως σωστά ενημερωμένους, συνειδητούς και άφοβους Πολίτες, οι οποίοι να μην τρομοκρατούνται από το ρίσκο – χωρίς το οποίο δεν κερδίζεται κανένας πόλεμος. Πόσο μάλλον όταν η μοναδική δυνατότητα για να αμυνθεί μία μικρότερη χώρα, απέναντι σε μία μεγαλύτερη, είναι η απόλυτη, δημόσια εκπεφρασμένη αποφασιστικότητα της να φτάσει μέχρι το τέλος – χωρίς τον παραμικρό φόβο ή/και ενδοιασμό. Προφανώς βέβαια, το ρίσκο δεν οδηγεί πάντοτε στη νίκη – είναι όμως απαραίτητη προϋπόθεση της.
