Το ποτάμι έχει επιλέξει να διατηρήσει η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ την ηγεσία της συντηρητικής παράταξης, αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ να εξελιχθεί ως φορέας της Δημοκρατικής Παράταξης.
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Οι γρήγορες εξελίξεις των τελευταίων ημερών, δεν επέτρεψαν μια ψύχραιμη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τα κόμματα δεν έχουν ακόμη συνεδριάσει για να δούμε τις δικές τους εκτιμήσεις. Μια δική μας αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και των επιδόσεων των κομμάτων είναι απαραίτητη ώστε στο μέλλον να κρίνουμε και τις ανάλογες κομματικές αποτιμήσεις.
Το αποτέλεσμα σε αριθμούς:
.
Το μόνο κόμμα με ανοδική πορεία
Παρατηρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο συνέχισε την ανοδική του πορεία των τελευταίων ετών, γι αυτό άλλωστε άλλαξε και χέρια η κυβέρνηση. Από το 3,26% του 2004, πέρασε στο 5,04% του 2007, στο 4,6% του 2009, και στη συνέχεια η δύναμή του αυξήθηκε στο εντυπωσιακό 16,78% τον Μάϊο του 2012 μετά από διάσπαση και αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, η οποία επίσης έλαβε το λιγότερο εντυπωσιακό 6,11%. Αν αθροίσουμε τα δύο ποσοστά, προκύπτει 22,89% του εκλογικού σώματος μόλις δύο χρόνια μετά τη διάσπαση.
Ένα μήνα μετά, τον Ιούνιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την ξέφρενη ανοδική του πορεία, ενώ κερδίζει και τις εντυπώσεις για το πιο από τα δύο τμήματα του άλλοτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ θα ξεχωρίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 26,89 και η ΔΗΜΑΡ το 6,25% μένοντας στάσιμη στην προηγούμενη επίδοσή της. Σε αυτή τη χρονική συγκυρία η ΔΗΜΑΡ κάνει το στρατηγικό λάθος που είχε κάνει και ο Συνασπισμός το 1989 και συμμαχεί με τη ΝΔ (κυρίως) και σχηματίζει κυβέρνηση μαζί της. Από αυτή τη στιγμή και πέρα, συμμερίζεται την τύχη της ΝΔ και κυρίως του ΠΑΣΟΚ. Ταυτίζεται μαζί του σε ότι αφορά τα εκλογικά αποτελέσματα. Καταστροφή.
Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει στο 36,34% και γίνεται πρώτο κόμμα, χωρίς να έχει την αυτοδυναμία στη Βουλή, πράγμα που ήταν διακηρυγμένος στόχος του και έλειψε μόνον ένα 0,4% για να το πετύχει.
.
Ιστορικές αναλογίες
Στο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ ως ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς, είχε ως κύριο ανταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ το οποίο ήταν ο σημαντικότερος φορέας της «Δημοκρατικής Παράταξης» και το ΚΚΕ για να διεκδικούν τον χώρο «αριστερότερα» του ΠΑΣΟΚ.
Το ΚΚΕ από το 1974 αισθανόταν άβολα με την ανανεωτική πτέρυγα του ΚΚΕ, υπήρξε ύφεση μόνον όταν μετονομάστηκε σε ΕΑΡ Ελληνική Αριστερά και ενσωματώθηκαν στον Ενιαίο Συνασπισμό. Μετά τη στρατηγική ήττα του 1989 το ΚΚΕ αποχώρησε από τα πειράματα συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας και η ηγεσία της δεκαετίας του εμφυλίου 1944-1949, παρέδωσε τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά, η οποία διατήρησε την ίδια φοβία απέναντι στην πολιτική εξουσία. Το ΚΚΕ από το 1989 μέχρι σήμερα, αισθάνεται το ίδιο άβολα απέναντι στα άλλα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως έκανε και από το 1974 ως το 1989. Δεν διεκδικεί κανένα ρόλο για το μέλλον και είναι πια ένα «μουσειακό» είδος πολιτικής οργάνωσης με τεράστια ιστορία, τραγικά λάθη και μια συνεκτική συνδικαλιστική γραφειοκρατία η οποία αναπαράγει τον εαυτό της.
Η νέα ηγεσία του ΚΚΕ, της γενιάς του Πολυτεχνείου, διατηρεί τη φοβία απέναντι στην πολιτική εξουσία και αυτό-εξαιρείται κάθε πρότασης συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας. Η εξέλιξη αυτή, δικαιώνει αναδρομικά τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος δεν συνεργάστηκε ποτέ με το ΚΚΕ αν και το είχε υποσχεθεί. Τότε λίγοι είχαν αποδεχθεί την κριτική ότι το ΚΚΕ έχει μετατραπεί σε αντικειμενικά συντηρητικό κόμμα, αφού απεχθάνεται κάθε αλλαγή μέσα από τον κοινοβουλευτισμό, ενώ έχει εγκαταλείψει και την επαναστατική οδό κατάληψης της εξουσίας. Αποδεικνύεται ότι τρέφεται από την δεξιά διακυβέρνηση της χώρας και συμβάλει στην διατήρησή της αντικειμενικά και ανεξάρτητα από προθέσεις. Ο πρώτος που αξιοποίησε αυτή τη φύση του ΚΚΕ ήταν ο Κ. Μητσοτάκης.
.
Συντηρητική Παράταξη
Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, του 20ου αιώνα, η συντηρητική παράταξη η οποία εκφράζεται από ένα κόμμα, συνήθως λαμβάνει περίπου το 33% των ψηφοφόρων, όταν οι εκλογές γίνονται με ομαλές συνθήκες. Η λεγόμενη «Δημοκρατική Παράταξη» η οποία συνήθως εκφράζεται με περισσότερα κόμματα, συνήθως παίρνει το 50% των ψηφοφόρων, όταν οι εκλογές γίνονται με ομαλές συνθήκες. Η Δεξιά κατορθώνει να κυβερνά την Ελλάδα με σχετικές πλειοψηφίες μόνον όταν έχουμε ανώμαλες συνθήκες, καλπονοθευτικούς εκλογικούς νόμους, πολυδιάσπαση των αντιπάλων, άσκηση βίας, νοθεία, στρατιωτικές επεμβάσεις και ειδικές συνθήκες απειλής της Δημοκρατίας όπως το 1974. Δεν αποτελεί πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ιστορικά ήταν το όργανο επιβολής της ξενοκρατίας και στηρίζεται είτε σε ξένες λόγχες, είτε σε ξένα δάνεια.
Η δημοκρατική παράταξη, έχει διαμορφωθεί ιστορικά, από την προσπάθεια της ελληνικής κοινωνίας να απαλλαγεί από την ξενοκρατία και από την υπανάπτυξη που την συνοδεύει. Κάθε φορά που η κοινωνία προοδεύει, στρέφεται προς τη δημοκρατική παράταξη (από εκεί βγαίνει και το ιστορικό της όνομα) για να διώξει τους εκμεταλλευτές της και τους λακέδες των ξένων προστατών που την αρμέγουν οικονομικά. Στην Ελλάδα, οι ξένοι προστάτες της δεν επέτρεψαν μια «φυσιολογική» για την Ευρώπη δημοκρατική ανάπτυξη. Ως το 1974 είχαμε είτε δικτατορία, είτε συγκαλυμμένη δικτατορία με διώξεις αντιφρονούντων πολιτών, με μικρά διαλείμματα δημοκρατικής ηλιοφάνειας. Το σκοτάδι της αυταρχικής καταστολής της λαϊκής κυριαρχίας, διοικεί από την εποχή του Καποδίστρια.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν ιστορικά η πρώτη πετυχημένη προσπάθεια της Δημοκρατικής Παράταξης να κυβερνήσει μέσω εκλογών στον εικοστό αιώνα. Είχε ξέφρενη ανοδική πορεία από το 12,5% του 1974, στο 25% του 1977 και στο 48% του 1981, οπότε είχαμε και την πρώτη φορά που μια κυβέρνηση εξάντλησε την τετραετία και παρέδωσε ομαλά στην εξουσία στην αντιπολίτευση. Αυτό που γινόταν στην Ευρώπη ολόκληρο τον εικοστό αιώνα, έγινε στην Ελλάδα μόνον στο τελευταίο ένα πέμπτο του. Από κει και πέρα κέρδισε τις εκλογές του 1985, έχασε το 1989 (όταν η παραδοσιακή Αριστερά βοήθησε τη ΝΔ να νικήσει) μετά από τρείς εκλογικές αναμετρήσεις, κέρδισε πάλι το 1994 και το 2000. Παρέδωσε την εξουσία το 2004 και την ξανακέρδισε το 2009. Εκεί άρχισε η κρίση.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Η κρίση μπορεί να παραβληθεί ως προς τα καταστροφικά της αποτελέσματα με έναν πόλεμο. Μόνον τα όπλα αλλάζουν. Ένα κλειστό ή ένα βομβαρδισμένο εργοστάσιο δεν διαφέρουν. Οι νεκροί του ελληνοιταλικού και του ελληνογερμανικού πολέμου (μακεδονικό μέτωπο) ήταν σχεδόν 14.500 μαζί με τους αγνοούμενους. Οι νεκροί της ελληνικής κρίσης του 2009 δεν είναι λιγότεροι, αφού μόνον όσοι αυτοκτόνησαν από απελπισία είναι σχεδόν οι μισοί. Αν αθροίσουμε κι εκείνους που πέθαναν μέσα στο σύστημα υγείας από ελλιπή φροντίδα (κάτι που δεν μετράει κανείς) δεν θα είναι πολύ λιγότεροι. Στις ανθρώπινες απώλειες της κρίσης πρέπει να προσθέσουμε επίσης την έξαρση της υπογεννητικότητας.
Η κρίση του 2009, σε συνδυασμό με μια ανίκανη ηγεσία, οδήγησε το ΠΑΣΟΚ στη σύντηξη και στην κατάρρευση την οποία δεν πιστεύουν (τόσο εντυπωσιακή είναι) ούτε οι πολίτες ψηφοφόροι που την επέβαλαν. Η χρεοκοπημένη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ακόμα δεν έχει καταλάβει τι έγινε και είναι εκτός Βουλής. Ούτε βουλευτής δεν βγήκε ο αχθοφόρος μεγάλου ονόματος. Από την άποψη του προγράμματος οι πολιτικές διαφορές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήταν δυσδιάκριτες ήδη από το 1996. Όταν έλειψε ο αντιδεξιός Σημίτης, έλειψε και αυτή η διαφορά. Όταν η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πέρασε στη γενιά της μεταπολίτευσης, (Βενιζέλος) το ΠΑΣΟΚ έγινε μέρος της συντηρητικής παράταξης αφού δεν είχε ούτε αντιδεξιά αντανακλαστικά.
Οι κοινωνίες όμως δεν αλλάζουν με την ταχύτητα που ο Σαρκοζύ και η Μέρκελ απολύουν πρωθυπουργούς στην Ελλάδα. Το εκλογικό σώμα του 21ου αιώνα (μετά το 2000) δεν είναι το ίδιο με το εκλογικό σώμα του 20ου αιώνα. Αλλά τα βασικά του χαρακτηριστικά διατηρούνται όσο διατηρούνται και τα κοινωνικά ή πολιτικά χαρακτηριστικά του 20ου αιώνα. Η ξενοκρατία, η υποτέλεια, η υπανάπτυξη και η λεηλασία του φυσικού πλούτου και των ανθρώπινων πόρων. Η ροή πλούτου από την Ελλάδα προς το εξωτερικό.
.
Δημοκρατική Παράταξη
Χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι έχει επέλθει μια νέα ισορροπία και αντιστοίχηση ταξικών συμφερόντων και εκλογικής συμπεριφοράς, παρατηρούμε αλλαγή των πολιτικών φορέων, αλλά διατήρηση και της δημοκρατικής παράταξης και της συντηρητικής παράταξης η οποία αποτελείται από την ξενόδουλη ελίτ, μαζί με τη γραφειοκρατία η οποία την συντηρεί και συντηρείται από αυτήν. Η δημοκρατική παράταξη αποτελείται πάντοτε από τα μεσοστρώματα που έχουν αναπτυχθεί και μορφωθεί και απαιτούν πολιτική χειραφέτηση.
Η ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ, πήραν (ως συντηρητική παράταξη και τοποτηρητές των ξένων δανειστών) μαζί, τον Μάϊο του 2012, το 31,13% των ψήφων. Τον Ιούνιο του 2012 και τα δύο κόμματα μαζί έλαβαν 41,94% των ψήφων, μέσα σε ένα όργιο νόθευσης του φρονήματος των πολιτών με την απειλή εξόδου από το ευρώ και ταυτόχρονη ανεξέλεγκτη χρεοκοπία την οποία εγγυήθηκαν οι ίδιοι και οι ξένες δυνάμεις. Οι πολίτες αιφνιδιάστηκαν από τη μεταστροφή του ΠΑΣΟΚ (πολύ περισσότερο αφού είχε επικεφαλής έναν Παπανδρέου αχθοφόρο μεγάλου ονόματος) αλλά όχι τόσο πολύ όσο τα πολιτικά στελέχη που τους εκπροσωπούσαν στη Βουλή. Ενώ όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ παραδόθηκαν αμαχητί, οι πολίτες αντέδρασαν και το 2010 χρειάστηκε στις δημοτικές εκλογές να συνδράμουν οι ανίκανες ηγεσίες των μικρών κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς, (κατέβηκαν επτά αντιμνημονιακοί συνδυασμοί στην Αττική) για να εκλεγεί ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ με το 8% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων!!
Δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ και μια νόθα πλειοψηφία στη Βουλή, εκτελούσε εντολές των ξένων δανειστών αντί των Ελλήνων πολιτών. Παρόλα αυτά, ο ανεξάρτητος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δημαράς, κατάφερε να είναι ο τρίτος με τις περισσότερες ψήφους υποψήφιος πίσω από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Οι πολίτες έψαχναν αγωνιωδώς ηγεσία μέσα από το ΠΑΣΟΚ ακόμα το 2010. Άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο συνεργάστηκαν με τον μικρό ΣΥΡΙΖΑ που ήταν πέμπτο κόμμα μετά τη διάσπαση και κατέλαβαν την έκτη θέση. Η τέταρτη και η Πέμπτη θέση πήγε στο ΚΚΕ και στον ΛΑΟΣ. Με άλλα λόγια αν δεν είχαμε πολιτικά ανίκανες ηγεσίες, δηλαδή ανίκανες να διακρίνουν τις διαθέσεις των πολιτών, θα είχαμε πολιτική ανατροπή ήδη από το 2010. Δεν ανταποκρίθηκε όμως ούτε ένα πρωτοκλασσάτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ήταν ακόμα αντιμνημονιακή. Αυτό την έσωσε προσωρινά.
Επιστρέφουμε στο 2012. Οι πολίτες αναζητούν ακόμη ηγεσία για να εκφραστούν. Στο χώρο της συντηρητικής παράταξης, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες όπου προσχωρούν όσοι βουλευτές της ΝΔ διαγράφτηκαν επειδή δεν ψήφισαν το μνημόνιο (και έσωσαν την τιμή της) μαζί με τον ανεξάρτητο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Δημαρά (τον οποίο διώχνει ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να φιλοξενήσει στους συνδυασμούς του) κερδίζει το 10,61% των ψήφων των αντιμνημονιακών πολιτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύεται ακόμη πιο ψηλά στο 16,78%. Πρόκειται για μια χειραφέτηση των πολιτών ή για ένα ξεπούλημα από τις ανίκανες πολιτικές ηγεσίες, ανάλογα πως το βλέπει κανείς. Πάντως είναι μια αξιοθαύμαστη αυθόρμητη αντίδραση των πολιτών, χωρίς την υποστήριξη έστω από ένα κανάλι ή μια εφημερίδα, ή ένα μεγάλο συνδικάτο. Δίνουν επίσης το 8,48% στο ΚΚΕ, το 6,11% στην αντιμνημονιακή ΔΗΜΑΡ και το 2,93% στους Πράσινους. Ο χώρος της δεξιάς, γεννάει επίσης το αυγό του φιδιού με τη Χρυσή Αυγή να εμφανίζεται με 6,97%!!!
Η Δημοκρατική Παράταξη δηλαδή αναδιατάσσεται, αλλάζει τα κόμματα που είναι φορείς της και συγκεντρώνει 44,71%. Η νέα συντηρητική παράταξη που περιλαμβάνει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (αλλά χωρίς τη Χρυσή Αυγή η οποία έχει έντονη αντιμνημονιακή ρητορική) έχει 31,13%, δηλαδή παραμένει στο ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Η Δημοκρατική Παράταξη δικαιούται να κυβερνήσει, αλλά η άνευ εμπειρίας ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να σχηματίσει κυβέρνηση ανοχής και να διεξάγει η ίδια τις επόμενες εκλογές, αφού υλοποιήσει τις υποσχέσεις της. Οι πολίτες είναι ακόμη χωρίς ηγεσία.
.
Δημοκρατική νομιμοποίηση
Ένα μήνα αργότερα και με εμφανή ανάμιξη των ξένων στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας, μέσα σε ένα όργιο τρόμου και σόκ για ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, η νέα συντηρητική παράταξη ενισχύει το πρώτο κόμμα (ΝΔ) για να κερδίσει τις 50 έδρες μπόνους του εκλογικού νόμου εις βάρος του δεύτερου (ΠΑΣΟΚ) και συγκεντρώνουν μαζί το 42% του εκλογικού σώματος. Η πολυδιάσπαση της Δημοκρατικής παράταξης επιτρέπει τη δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησης γιατί συμμετέχει και η ως τότε αντιμνημονιακή ΔΗΜΑΡ, οπότε τα τρία κόμματα έχουν 48% πράγμα που σκοτώνει τη ΔΗΜΑΡ. Έκανε το ίδιο λάθος με το «βρώμικο» 1989 και πληρώθηκε με το ίδιο νόμισμα.
Στις ευρωεκλογές του 2014, αυτό επιβεβαιώνεται και το αίτημα των εκλογών γίνεται υποχρεωτικό για τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος πιέζεται από τους πολίτες να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, χωρίς να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος. Ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται 4% της ΝΔ και συνεπώς το μπόνους των 50 εδρών της καλπονοθείας λειτουργεί αντίστροφα. Ο ΣΥΡΙΖΑ συντηρείται κυρίως λόγω του εκλογικού νόμου και της πλήρους απουσίας ικανής νέας πολιτικής ηγεσίας. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει εμφανή δημοκρατική νομιμοποίηση, έχει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αλλά εκπροσωπεί μόνον το 41,1% των πολιτών. (Μαζί με τους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ)
Η δημοκρατική νομιμοποίηση προκύπτει από το γεγονός ότι έμεινε εκτός Βουλής ο Γιώργος Παπανδρέου, ο μοιραίος πρώην ηγέτης του ΠΑΣΟΚ σε μια κραυγαλέα αποδοκιμασία εκ μέρους των δημοκρατικών πολιτών. Ακόμα δεν έχει πιάσει το μήνυμα. Προκύπτει επίσης από την εξαφάνιση της ΔΗΜΑΡ η οποία έλαβε το 0,5% των ψήφων. Δηλαδή έχει 12 φορές μικρότερη δύναμη. Κυρίως βέβαια προκύπτει από το γεγονός ότι μαζί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πήραν 32,5% των ψήφων, επομένως μειοψηφούν. Το ΚΚΕ αρνείται να προσφέρει έστω ψήφο ανοχής, γιατί τότε η δημοκρατική νομιμοποίηση θα έφτανε στο 45,5%, αλλά δεν θα ξεπερνούσε το 50%. Από την άλλη, η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να αθροιστεί στη συντηρητική παράταξη αφού διώκεται ως εγκληματική οργάνωση αν και είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα και μάλιστα είναι το τρίτο σε δύναμη κόμμα της Βουλής. Δηλαδή σε περίπτωση που δεν μπορούσε να γίνει ο Τσίπρας πρωθυπουργός, θα έπρεπε να λάβει διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο προφυλακισμένος αρχηγός των νεοφασιστών. Η δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησης Τσίπρα προκύπτει και από αυτή την αρνητική εξέλιξη, της έλλειψης δυνατότητας να γίνει πρωθυπουργός ένας πολιτικός προερχόμενος από τη ΝΔ και τη συντηρητική παράταξη. Ο Τσίπρας έγινε μονόδρομος. Η μοναδική ελπίδα του συστήματος είναι ο Τσίπρας να το εκσυγχρονίσει και οι ξένοι να δεχθούν μια λύση «σοσιαλδημοκρατικού τύπου», αποδεκτής άλλοτε στην Ευρώπη, η οποία όμως έχει εγκαταλειφθεί και αντικατασταθεί από τον σκληρό νεοφιλελευθερισμό. Ο Τσίπρας είναι αναχρονιστικός ως σοσιαλδημοκράτης, αλλά ενδεχομένως να είναι δείγμα από ένα μέλλον όπου θα έχει ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός.
Η Δημοκρατική Παράταξη όμως δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί στην Ελλάδα. Ενώ η συντηρητική παράταξη, ακόμα κι αν τα δύο κόμματα γίνουν ένα ή συνεχίσουν να συνεργάζονται αρμονικά, ήδη εκπροσωπούν το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Επίσης ενώ η συντηρητική παράταξη έχει εξαντλήσει τις εφεδρείες της διαλύοντας τον ΛΑΟΣ (ασκώντας δίωξη εναντίον του Γ. Καρατζαφέρη με στοιχεία που είναι γνωστά ήδη από το 2011 χωρίς κανείς να ενοχληθεί από τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση το 2012) και η Χρυσή Αυγή παρά τις διώξεις πήρε 6,3% έναντι 6,9% το 2012. Επομένως η διέξοδος για την ανάκαμψη των συντηρητικών δεν είναι δεξιά της, να γίνει ακροδεξιά για να προσελκύσει τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, αλλά να υποστηρίξει έξοδο από τη μνημονιακή πολιτική για να προσελκύσει πολίτες από τα Αριστερά της. Δεν φαίνεται έτοιμη να επιστρέψει στη ρητορική των Ζαππείων 1 και 2. Ατυχώς για την ίδια, το νεοεμφανιζόμενο Ποτάμι, ένα κόμμα ευνοημένο από τα μέσα ενημέρωσης, του συστήματος, δεν είναι μεγαλύτερο από τη Χρυσή Αυγή και δεν δείχνει πρόθυμο να ενταχθεί στη Δημοκρατική Παράταξη. Μάλλον έχει επιλέξει το δρόμο να φυλλορροήσει για να διατηρήσει η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ την ηγεσία της συντηρητικής παράταξης, αφήνοντας το χώρο ελεύθερο στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε σταδιακά να μετατραπεί σε κύριο φορέα της Δημοκρατικής Παράταξης, εκσυγχρονίζοντάς την.
- Διαβάστε το δεύτερο μέρος της ανάλυσης: «Αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος (β)«