Φυγόκεντρες δυνάμεις – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Φυγόκεντρες δυνάμεις

Φυσικά θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως το «παιχνίδι των πλεονασμάτων» εις βάρος των άλλων, θα είχε τη δυνατότητα να παιχτεί από ολόκληρη την Ευρωζώνη, ως μία οντότητα, με «θύματα» τις άλλες χώρες του πλανήτη – κάτι που ενδεχομένως επιδιώκει η Γερμανία, εάν υποθέσουμε πως δεν βλέπει τους εταίρους της ευκαιριακά, με ημερομηνία λήξης.

Θεωρούμε όμως πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, με δεδομένο το μέγεθος της Ευρωζώνης – αφού ο υπόλοιπος πλανήτης, ειδικά οι Η.Π.Α. και η Κίνα, δεν θα το επέτρεπε σε καμία περίπτωση. Πόσο μάλλον όταν οι Η.Π.Α. ήδη κατηγορούν τη Γερμανία για τα πλεονάσματα της, ενώ η Κίνα ξεκίνησε να μοιράζεται έντιμα τα δικά της με τους γείτονες της, ενισχύοντας τις εξαγωγές τους στο εσωτερικό της (γράφημα).

 .

Κίνα, ισοζύγιο – η εξέλιξη στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της χώρας, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.

 .

Στα παραπάνω πλαίσια, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς ποιά είναι τα μελλοντικά σχέδια της Γερμανίας, όσον αφορά την Ευρωζώνη – τι ακριβώς επιδιώκει, γνωρίζοντας πως έχει πλέον φτάσει το «χτένι στον κόμπο», όπως θα λέγαμε παραστατικά.

Επίσης της άλλης μεγάλης πλεονασματικής οικονομίας της Ευρωζώνης, της Ολλανδίας, η οποία έχει προ πολλού ξεκινήσει τις συζητήσεις για την έξοδο της από την Ευρωζώνη – κάτι που όμως θεωρούμε απίθανο να επιχειρήσει, χωρίς να «συνεργασθεί» με τη Γερμανία.

Δυστυχώς η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν είναι καθόλου εύκολη, αφού η όποια απόφαση της Γερμανίας δεν θα στηριχθεί μόνο στην οικονομική λογική, αλλά και στις γεωπολιτικές της επιδιώξεις – οι οποίες ελπίζουμε πως δεν είναι οι ίδιες με αυτές του, σχετικά πρόσφατου, ναζιστικού παρελθόντος της.

Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε πως κάποια χρόνια πριν από την κρίση (2005), είχε γραφτεί το παρακάτω, ελαφρά διαμορφωμένο άρθρο στο γερμανικό Τύπο:

Merkel, η μερκαντιλίστρια……. Εάν η Γερμανία συνεχίσει να φέρεται όπως στο παρελθόν, θα οδηγηθούμε στο εξής δίλημμα: Είτε η Ιταλία, η Ισπανία και η Γαλλία θα εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη, θα υποτιμήσουν το νόμισμα τους και θα εξαφανίσουν με μία κίνηση τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που εξασφάλισε εις βάρος τους η Γερμανία, είτε θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική εσωτερικής υποτίμησης – με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η Ευρωζώνη σε μία «χρόνια ύφεση», ανάλογη της Ιαπωνικής.

Τέλος, δημοσιογράφος γερμανικής εφημερίδας έγραψε περίπου τα εξής: “Ένοχοι της ευρωπαϊκής κρίσης δεν είναι οι Έλληνες, οι οποίοι χρωστούν (επειδή δεν έλεγχαν όπως έπρεπε κάποιους διεφθαρμένους πολιτικούς τους). Επίσης όχι οι Ισπανοί, οι οποίοι υποφέρουν από την κρίση των ακινήτων, ούτε βέβαια και οι Ιρλανδοί – οι οποίοι δεν επέβλεπαν όπως έπρεπε τις τράπεζες τους.

Οι κυριότεροι ένοχοι της κρίσης της Ευρωζώνης είναι οι Γερμανοί, οι οποίοι για τουλάχιστον έξι χρόνια «έπαιζαν πονηρά» – αποδομώντας το κοινωνικό κράτος, εκμεταλλευόμενοι τη ζήτηση και τα χρέη των «εταίρων» τους, μειώνοντας τους πραγματικούς μισθούς (Πίνακας) καθώς επίσης «εξάγοντας ανεργία» σε μεγάλο βαθμό.

.

ΠΙΝΑΚΑΣ: Εξέλιξη αμοιβών με κριτήριο (100) το 1995

Έτη Γερμανία Γαλλία Ιταλία Ισπανία
 
1995 100 100 100 100
2000 100 103 110 112
2005 101 111 128 132

Πηγή: Zeit

.

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα (μεγέθη κατά προσέγγιση, επειδή προέρχονται από διάγραμμα), οι μισθοί στη Γερμανία παρέμειναν σταθεροί, σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Εάν δε πάρουμε σαν αρχή το 2000, από 100 τότε μειώθηκαν στο περίπου 87 (πηγή: AMECO) – δηλαδή, κατά 13%.

Το αργότερο μετά το 2005 έπρεπε να αποκατασταθεί η ισορροπία στην ανταγωνιστικότητα – με τους γερμανικούς μισθούς να αυξάνονται τουλάχιστον κατά 3% ετήσια. Το ότι αυτό δεν συνέβη ούτε το 2011, τεκμηριώνει πως η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το μέλλον της Ευρωζώνης”.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν βέβαια ότι θα έπρεπε να απενοχοποιήσει ή να θυματοποιήσει κανείς τους Έλληνες, προβάλλοντας τους έναν αποκλειστικό υπεύθυνο για τα δεινά, τα λάθη και τις παραλείψεις τους – αλλά πως πρέπει να εξετάζει όλα όσα συμβαίνουν από διαφορετικές οπτικές γωνίες, επιμερίζοντας σωστά τις ευθύνες.

.

Σημείωση: “Ο μερκαντιλισμός είναι μία κεντρική, συστηματική οικονομική πολιτική, όπου τα δημόσια έσοδα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση της πολυέξοδης κρατικής εξουσίας, καθώς επίσης της επεκτατικής πολιτικής. Τα «μερκαντιλιστικά μέτρα» είναι τα εξής:

(α) η αύξηση της εξαγωγής προϊόντων (β) η μείωση των εισαγωγών (γ) η δημιουργία «ισχυρού στόλου» για τη μεταφορά των προϊόντων και την αποφυγή τυχόν πολεμικών συγκρούσεων (δ) η δημιουργία οδικού δικτύου και (ε) η ίδρυση αποικιών, σε συνεργασία με τις ισχυρές επιχειρήσεις εμπορίου κλπ. της «επιτιθέμενης» χώρας – όπου οι αποικίες θα έπρεπε να μένουν σε απόλυτη εξάρτηση από τη μητρόπολη”.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!