Θα ήταν ότι χειρότερο να δούμε την αντιπολίτευση να υποχρεώνεται στους ίδιους συμβιβασμούς με την κυβέρνηση, επειδή κάτι τέτοιο θα οδηγούσε την Ελλάδα σε μία άνευ όρων υποταγή της στους ξένους – τα μυστικά σχέδια της ΕΕ με τη Ρωσία
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Η καγκελάριος θεωρεί πως τυχόν έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι μόνο διαχειρίσιμη, αλλά και αναπόφευκτη (πηγή) – ακόμη περισσότερο, πως ο ενιαίος νομισματικός χώρος θα έβγαινε κερδισμένος και όχι χαμένος. Από την άλλη πλευρά, ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά ινστιτούτα της Γερμανίας (Ifo), διαπιστώνει μεγάλες εκροές κεφαλαίων από την Ιταλία, της τάξης των 80 δις € από τον Ιούλιο του 2014 – εκ των οποίων τα 13 δις € το Δεκέμβριο (πηγή).
Την ίδια στιγμή οι υποστηρικτές της διαγραφής οφειλών της Ελλάδας ισχυρίζονται πως κάτι τέτοιο απαιτείται, επειδή το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο – κρίνοντας από το απόλυτο ύψος του και όχι από τους τόκους των 6 δις € που πληρώνουμε ετησίως, οι οποίοι αντιστοιχούν με χρέος της τάξης των 120 δις € (εάν το επιτόκιο ήταν 5% και όχι περί το 2,2% που παρέχεται σήμερα στη χώρα από τους δανειστές της, όταν οι αγορές απαιτούν πάνω από 10% – spreads).
Περαιτέρω, η κυβέρνηση τοποθετείται υπέρ της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων με χαμηλότερα επιτόκια, θεωρώντας τεκμηριωμένα πως θα το είχε ήδη πετύχει, εάν δεν μεσολαβούσαν οι πρόωρες εκλογές – έχοντας την άποψη πως μόνο κάτι τέτοιο δεν θα έθετε σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Το μεγάλο πρόβλημα της είναι εν προκειμένω οι απαιτήσεις της Τρόικας για πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 4,5% – κάτι που είναι αδύνατον για μία χώρα με την ανεργία στο 27%, καθώς επίσης με τον παραγωγικό της ιστό εντελώς κατεστραμμένο.
Εκτός αυτού, η απαράδεκτη συμφωνία της όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις των κοινωφελών, των στρατηγικών και των κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων – επίσης των υπολοίπων κρατικών περιουσιακών στοιχείων, η ιδιωτικοποίηση των οποίων είναι μεν σωστή, αλλά όχι σε μία εποχή που οι τιμές τους έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει, σαν αποτέλεσμα της ύφεσης, όπως και της ελεγχόμενης χρεοκοπίας (PSI) της Ελλάδας.
Αντίθετα, η αξιωματική αντιπολίτευση τάσσεται υπέρ της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του δημοσίου χρέους, με μία περίοδο χάριτος για το υπόλοιπο, το οποίο θα άρχιζε να εξοφλείται (ρήτρα), όταν η χώρα εισερχόταν σε πορεία ανάπτυξης – θεωρώντας πως δεν διακινδυνεύει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αφού τυχόν έξοδος της δεν θα ήταν διαχειρίσιμη από τη νομισματική ένωση.
Το μεγάλο ερωτηματικό εδώ είναι η ταυτόχρονη απαίτηση της για σεισάχθεια (διαγραφή ιδιωτικών χρεών!), χωρίς να ερευνάται η βιωσιμότητα τότε των τραπεζών, καθώς επίσης για αύξηση των δημοσίων δαπανών – ενώ θεωρεί αυθαίρετα πως όλα αυτά είναι πραγματοποιήσιμα με ίδια μέσα (χωρίς ξένο δανεισμό).
Επίσης, η επιμονή της για την αύξηση (ξανά) του κρατικού τομέα με νέες προσλήψεις, όπως και η άρνηση της για κάθε είδους ιδιωτικοποίηση – ενώ φαίνεται πως σχεδιάζει, εκτός των τραπεζών, την επανεθνικοποίηση ακόμη και εκείνων των ζημιογόνων επιχειρήσεων που είχαν δημιουργήσει στο παρελθόν μεγάλα προβλήματα στη χώρα (ΕΡΤ, Ολυμπιακή κλπ.). Μία κεντρικά κατευθυνόμενη δηλαδή οικονομία, όπως «πρεσβεύουν» συνήθως τα κομμουνιστικά συστήματα – κανένα εκ των οποίων δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να λειτουργήσει σωστά.
Όσον αφορά την ίδια την Ελλάδα, όλοι γνωρίζουν πως το χρέος, ανεξάρτητα από το ύψος του, δεν είναι βιώσιμο εάν δεν υπάρξει ανάπτυξη – ότι δηλαδή το κλάσμα {Χρέος/ΑΕΠ} λύνεται μόνο από τον παρανομαστή, πόσο μάλλον όταν έχουν χρεοκοπήσει στο παρελθόν χώρες με χρέος μικρότερο του 50% του ΑΕΠ τους. Σήμερα κινδυνεύει πολύ σοβαρά η Βενεζουέλα (πηγή), με δημόσιο χρέος της τάξης του 50% του ΑΕΠ της (γράφημα), παρά το ότι είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα στον πλανήτη.
.
.
Σε κάθε περίπτωση, καμία από τις δύο αντιμαχόμενες πολιτικές παρατάξεις δεν έχει ένα ρεαλιστικό σχέδιο ανάπτυξης για την Ελλάδα – γεγονός που σημαίνει πως ακόμη και αν το δημόσιο χρέος περιοριστεί σημαντικά, είτε με επιμήκυνση, είτε με ονομαστική διαγραφή, η χώρα δεν θα καταφέρει να απασχολήσει σύντομα τους ανέργους, να αναβιώσει τον παραγωγικό της ιστό, καθώς επίσης να επιστρέψει σε μία βιώσιμη κατάσταση.
Περαιτέρω, μέσα σε αυτόν τον «κυκεώνα» των διαφορετικών απόψεων και θεωρητικών δυνατοτήτων, οι Έλληνες καλούνται να αποφασίσουν με την ψήφο τους για το μέλλον της χώρας τους, το δικό τους, κυρίως δε των παιδιών τους (άρθρο) – γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν είναι σε θέση να αντιπαρατεθούν τόσο εύκολα με κανέναν, με κριτήριο, μεταξύ άλλων, την ήττα κατά κράτος της Ρωσίας.
Μίας χώρας με μηδενικό σχεδόν δημόσιο χρέος (13,41% του ΑΕΠ της), με τεράστιο υπόγειο πλούτο, καθώς επίσης με μεγάλη στρατιωτική ισχύ – η οποία όμως κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, μετά την κατακόρυφη υποτίμηση του νομίσματος της και την εκτόξευση του πληθωρισμού.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Παράλληλα, διακινδύνευσαν πολύ σοβαρά την έξοδο τους από την Ευρωζώνη την οποία, με βάση τις δημοσκοπήσεις, δεν επιθυμεί η πλειοψηφία τους – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως συμφωνούν με την υποταγή τους στη Γερμανία.
Οι Έλληνες επιθυμούν επίσης να σταματήσει η διαπλοκή και η διαφθορά, κυρίως όμως να τιμωρηθούν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, καθώς επίσης οι υπαίτιοι της χρεοκοπίας της πατρίδας τους – κάτι που τους υποσχέθηκε η σημερινή κυβέρνηση (εξεταστική επιτροπή για τα γεγονότα που οδήγησαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ), χωρίς δυστυχώς να το τηρήσει.
Εύλογα λοιπόν στρέφονται προς εκείνα τα πολιτικά κόμματα, τα οποία δεν έχουν ακόμη διοικήσει τη χώρα, παρά το ότι δεν έχει δοκιμαστεί εάν πράγματι «τιμούν» τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, ενώ τους «καταλογίζουν» έλλειψη εμπειρίας – γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως το ότι δεν έχουν κυβερνήσει, δεν σημαίνει απαραίτητα πως δεν θα ακολουθήσουν τα βήματα των προκατόχων τους, ενώ θα μεσολαβήσει ένα εξαιρετικά επικίνδυνο χρονικό διάστημα, έως ότου καταλάβουν που ακριβώς βρίσκονται και τι απαιτείται, τι μπορούν ή τι θα τους επιτραπεί να κάνουν.
Στα πλαίσια αυτά ένας οποιοσδήποτε τρίτος, ο οποίος θα προσπαθούσε να κρατήσει ίσες αποστάσεις από όλα τα κόμματα, επιθυμώντας να προτείνει κάποιο υπεύθυνα στους εκλογείς, θα ερχόταν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση – με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι, η καλύτερη λύση θα ήταν ίσως μία κυβέρνηση συνεργασίας των δύο αντιπάλων πολιτικών παρατάξεων, η οποία θα έδινε τουλάχιστον την εντύπωση της εθνικής ομοψυχίας στους ξένους δανειστές, καθώς επίσης στους ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας.
Προφανώς κάτι τέτοιο θα ενείχε τους δικούς του κινδύνους, θα ήταν πολύ συντηρητικό αν και με περιορισμένο ρίσκο, ενώ δεν θα εξασφάλιζε την τιμωρία των υπαιτίων της χρεοκοπίας. Φυσικά θα ήταν επίσης πολύ δύσκολο, αφού τα δύο κόμματα έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις σε πολλά θέματα – όχι μόνο στα οικονομικά. Εν τούτοις, δεν θα μπορούσε να προταθεί υπεύθυνα κάτι άλλο, εάν βέβαια δεν ήταν κανείς οπαδός της ριζικής αλλαγής του συστήματος, με την υιοθέτηση των βασικών κανόνων του κομμουνισμού.
Θα ήταν δε ότι χειρότερο να δει κανείς την αξιωματική αντιπολίτευση να υποχρεώνεται στους ίδιους συμβιβασμούς με την κυβέρνηση, επειδή κάτι τέτοιο θα οδηγούσε την Ελλάδα σε μία άνευ όρων υποταγή της στα μνημόνια, στους δανειστές της ή/και στη Γερμανία – με αποτέλεσμα να λεηλατηθεί ολοκληρωτικά, καθώς επίσης να εξαθλιωθούν και οι υπόλοιποι Έλληνες.
.
Διεθνή διλήμματα
Ό τίτλος της «Komsomolskaya Pravda», μίας από τις κορυφαίες εφημερίδες της Ρωσίας, ήταν ο εξής σε ελεύθερη μετάφραση: “Μήπως ήταν οι αμερικανοί αυτοί που προκάλεσαν την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι;“. Δημοσίευσε δε μία σειρά συνεντεύξεων στην ιστοσελίδα της, παρουσιάζοντας διάφορους λόγους, για τους οποίους οι Η.Π.Α. θα μπορούσαν θεωρητικά να έχουν οργανώσει την επίθεση – μεταξύ άλλων, ως αντίποινα για τη ραδιοφωνική συνέντευξη του προέδρου της Γαλλίας, όπου κάλεσε την ΕΕ να άρει τις κυρώσεις προς τη Ρωσία.
Εξομοιώνοντας τώρα την τραγωδία με αυτήν της 11ης Σεπτέμβρη, ισχυρίσθηκε πως τα δέκα τελευταία χρόνια η ισλαμική τρομοκρατία είναι υπό τον έλεγχο της κορυφαίας μυστικής υπηρεσίας του πλανήτη – οπότε δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ κανένα τρομοκρατικό χτύπημα εν αγνοία της.
Την ίδια στιγμή έγινε γνωστό το ότι, η ΕΕ έχει ετοιμάσει μυστικά ένα σχέδιο, το οποίο αφορά τη σταδιακή κατάργηση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας (πηγή: WSJ) – γεγονός που σημαίνει πως η εξωτερική πολιτική της Ευρώπης διαφοροποιείται από αυτήν των Η.Π.Α., ενδεχομένως λόγω των ζημιών που η ίδια υφίσταται, καθώς επίσης του φόβου να υιοθετήσει πιο επιθετικά μέτρα η Ρωσία, ειδικά όσον αφορά την παροχή ενέργειας. Η εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί.
.
Ευρώπη, ενέργεια – το επίπεδο κατανάλωσης ρωσικού φυσικού αερίου ανά χώρα.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Περαιτέρω το σχέδιο αυτό, το οποίο δεν έχει ακόμη σταλθεί στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ, πρόκειται να συζητηθεί την επόμενη εβδομάδα από τους υπουργούς οικονομικών στις Βρυξέλλες – αν και δεν πρόκειται να ληφθούν αμέσως αποφάσεις.
Εν τούτοις, θα ήταν πολύ σημαντικό για τις ρωσικές τράπεζες, αφού θα διευκολυνόταν ο δανεισμός τους – γεγονός που θα ωφελούσε και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ειδικά τις ιταλικές, οι οποίες θα είχαν μεγάλες απώλειες από τυχόν κραχ στη Ρωσία. Πόσο μάλλον όταν τα επισφαλή δάνεια στους ισολογισμούς των ιταλικών τραπεζών ανέρχονται στα 180 δις €, ενώ έχουν δανείσει ταυτόχρονα το υπερχρεωμένο κράτος τους με 420 δις € – ένα συνολικό ποσόν που είναι ίσο με το 27% του ΑΕΠ της Ιταλίας, η οποία ουσιαστικά διατηρείται τεχνητά στη ζωή από την ΕΚΤ.
Περαιτέρω, έγινε γνωστό πως αυτές τις ημέρες διαπραγματεύονται μεταξύ τους οι υπουργοί εξωτερικών της Ουκρανίας, της Ρωσίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας, καθώς επίσης οι εκπρόσωποι των αυτονομιστών της ανατολικής Ουκρανίας – αναζητώντας μία ειρηνική λύση στα προβλήματα που επιδεινώνουν τις σχέσεις τους.
Το σημαντικότερο όλων είναι η αναζήτηση μίας μακροπρόθεσμης συμφωνίας, όσον αφορά την ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης, κυρίως όμως η συνεργασία της ΕΕ με την Ευρασιατική Ένωση που δημιούργησε ο Ρώσος πρόεδρος – ενώ η Κομισιόν θεωρεί αναγκαία τη δέσμευση της Ρωσίας μαζί της, στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, καθώς επίσης στη σταθεροποίηση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή.
Οι Η.Π.Α. δεν φαίνονται ιδιαίτερα ενθουσιασμένες από τα γεγονότα αυτά, εκτός εάν τελικά καταφέρουν να δημιουργήσουν την ζώνη ελευθέρου εμπορίου με την ΕΕ (TTIP) – κάτι για το οποίο προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις. Ακόμη όμως και τότε, η ισχυροποίηση της Ρωσίας με τη βοήθεια της ΕΕ θα ήταν αντίθετη με τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα – αν και δεν το δηλώνουν δημόσια.