Ο εβραϊκής καταγωγής κερδοσκόπος, φέρεται να είναι ένας από τους υποψηφίους για τη θέση του κεντρικού τραπεζίτη – έτσι ώστε να ενισχυθεί η θέση της χώρας απέναντι στη Ρωσία, η οποία θεωρείται ως ο «νούμερο ένα» εχθρός των τοκογλύφων
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Ο μεγαλύτερος εχθρός των Η.Π.Α., η χώρα δηλαδή που έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει την παγκόσμια ηγεμονία, είναι αναμφίβολα η Κίνα – εάν τελικά καταφέρει να επιλύσει τα προβλήματα της, τα κυριότερα εκ των οποίων είναι η υπερβολή ακινήτων (φούσκα), καθώς επίσης το υπερχρεωμένο χρηματοπιστωτικό της σύστημα, ειδικά το σκιώδες τραπεζικό.
Εν τούτοις, η σημαντικότερη απειλή για το τοκογλυφικό, επεκτατικό κεφάλαιο, το οποίο επίσης εδρεύει στις Η.Π.Α., είναι η Ρωσία – η οποία το αμφισβητεί, επιθυμώντας να δώσει τέλος στην παντοδυναμία του, ενώ διαθέτει έναν λαό που είναι πρόθυμος να υποστεί τις συνέπειες στο βιοτικό του επίπεδο, έως ότου τα καταφέρει.
Οι προσπάθειες δε του προέδρου της να συνάψει συμμαχίες με πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων με τις BRICS, για την υιοθέτηση ενός νέου νομισματικού συστήματος, το οποίο να είναι ανεξάρτητο από αυτό της Δύσης, τοποθέτησαν τη χώρα στο στόχαστρο – έχοντας πανικοβάλλει την χρηματοπιστωτική ελίτ (άρθρο), επειδή κινδυνεύει να χάσει όλα της τα προνόμια, τα οποία πηγάζουν από τα χάρτινα, δίχως αντίκρισμα χρήματα που παράγουν από το πουθενά οι τράπεζες της.
Στα πλαίσια αυτά, η δύστυχη Ουκρανία χρησιμοποιείται ως «προωθητικός κριός» εναντίον της Ρωσίας – μεταξύ άλλων με το διορισμό στην κυβέρνηση της ξένων υπηκόων, στελεχών του τοκογλυφικού κεφαλαίου (άρθρο). Επειδή όμως η οικονομική της κατάσταση είναι πολύ άσχημη, ειδικά τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της (γράφημα), ενώ έχει επιδεινωθεί αφενός μεν από την απώλεια του χρυσού της (αποκαλύφθηκε απάτη, σύμφωνα με την οποία έχει κλαπεί ο χρυσός, με την ταυτόχρονη αντικατάσταση του από ράβδους επιχρυσωμένου μολύβδου!), αφετέρου από την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, προγραμματίζεται ο διορισμός ενός αλλοδαπού, ισχυρού κεντρικού τραπεζίτη.
.
.
Περαιτέρω, ως υποψήφιοι για τη θέση αναφέρονται από ορισμένα διεθνή ΜΜΕ, τα οποία έχουν γνώση των ιδιαιτέρων συνθηκών, ο D.S. Kahn, ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ, ένα στέλεχος της Fed, καθώς επίσης ο γνωστός κερδοσκόπος G. Soros (πηγή). Εδώ οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι, ο αμερικανός απαίτησε να διατεθεί για την Ουκρανία το ποσόν των 20 δις $, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Ρωσίας – την οποία ο εκπρόσωπος των τοκογλύφων θεωρεί ως τον «εχθρό νούμερο» ένα της διεθνούς ελίτ.
Εάν βέβαια διορισθεί ο G. Soros στη θέση του κεντρικού τραπεζίτη της Ουκρανίας, θα μοιάζει κυριολεκτικά σαν να τοποθετείται ο λύκος στη θέση του βοσκού της στάνης – ενώ θα συμπληρωνόταν η ομάδα των ξένων τεχνοκρατών, η οποία διοικεί τη χώρα, από τις θέσεις του υπουργού εθνικής οικονομίας, του υπουργού οικονομικών, καθώς επίσης του διοικητή της κεντρικής τράπεζας.
Ο G. Soros δεν είναι ξένος στην Ουκρανία, ενώ σε μία συνέντευξη του στο CNN είπε τα εξής: “Έχω ιδρύσει στην Ουκρανία ένα ίδρυμα, πριν ακόμη η χώρα ανεξαρτητοποιηθεί από τη Ρωσία. Το ίδρυμα αυτό δραστηριοποιείται έκτοτε στην Ουκρανία, έχοντας διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις πρόσφατες εξελίξεις“.
Συνεχίζοντας, ο αμερικανός εβραϊκής καταγωγής συνεργάζεται μέσω του ιδρύματος του με άλλες ΜΚΟ, οι οποίες έχουν ιδρυθεί από την υπερδύναμη στην περιοχή, με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της – ενώ, εάν πράγματι διορισθεί διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Ουκρανίας, δεν είναι απίθανο να επιτύχει την αποστολή του, αφού θεωρείται βέβαιο πως θα προσελκύσει νέα κεφάλαια για να ενισχυθεί η χώρα.
Φυσικά η διόγκωση του ισολογισμού της κεντρικής τράπεζας (γράφημα), για να ανταποκριθεί στις ανάγκες χρηματοδότησης της οικονομίας, με την εκτύπωση νέων χρημάτων, δεν είναι ότι καλύτερο – αν και ο G. Soros είναι σε θέση να κάνει θαύματα.
.
.
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πλέον καθαρά ότι, οι Η.Π.Α. έχουν μετατρέψει την Ουκρανία σε εξαρτημένη αποικία τους, εκμεταλλευόμενες την εχθρότητα ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της με τη Ρωσία – καθώς επίσης το γεγονός πως, σε συνδυασμό με τις χώρες της Βαλτικής, οι οποίες είναι ήδη μέλη του ΝΑΤΟ, απομονώνει τη Ρωσία σχεδόν απόλυτα από την Ευρώπη, αφήνοντας της διέξοδο μόνο προς την Ασία.
Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε το ότι, η υπερδύναμη υποψιάζεται μυστικές συζητήσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία, τυχόν ένωση των οποίων θα ήταν καταστροφική για την ίδια – οπότε δεν πρόκειται ποτέ να την επιτρέψουν, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον που έχουν στη διάθεση τους.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Σημείωση
Υπενθυμίζουμε ότι (Μάρτιος 2014), με την κατάσταση στην Ουκρανία να θυμίζει τις ημέρες που προηγήθηκαν του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, δεν μπορεί παρά να απορήσει κανείς σχετικά με όλα όσα έχουν συμβεί από το Νοέμβριο του 2013 – πόσο μάλλον όταν μία νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση, σύμφωνα με όλους τους διεθνείς παρατηρητές των εκλογών, εκδιώκεται από την ηγεσία της χώρας.
Ο πρόεδρος της δε (Janukowytsch), μετά από βίαιες διαμαρτυρίες, αναταραχές, διαδηλώσεις, καθώς επίσης τρομοκρατικές δολοφονίες, υποχρεώνεται από την (αυτοαποκαλούμενη) αντιπολίτευση να εγκαταλείψει τη θέση του – δραπετεύοντας κυριολεκτικά στο εξωτερικό, κατηγορούμενος ως αιμοσταγής δικτάτορας και εγκληματίας πολέμου.
Σύμφωνα με τον αρχηγό των διαδηλωτών, το «έγκλημα» του προέδρου της χώρας ήταν το ότι, δεν αποδέχθηκε μία ασαφώς διατυπωμένη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ, η οποία προσέφερε στην Ουκρανία ελάχιστα πλεονεκτήματα – προς όφελος μίας ολοκληρωμένης συμφωνίας με τη Ρωσία, η οποία θα ενίσχυε τη χώρα άμεσα με 15 δις €, ενώ θα μείωνε παράλληλα τις τιμές εισαγωγής φυσικού αερίου. Κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτά που προσφέρθηκαν στην Ελλάδα στις αρχές του 2009, οδηγώντας την τότε κυβέρνηση στην πτώση της, μετά από μία σειρά σκανδάλων – «προκατασκευασμένων» κατά πολλούς.
Επιστρέφοντας στην Ουκρανία, όταν η κυβέρνηση της αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόταση της Ρωσίας, οι Η.Π.Α. «πάτησαν το γκάζι» – με αποτέλεσμα τη σημερινή καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, μία τυλιγμένη σε ένα πέπλο μυστηρίου παραστρατιωτική νεοναζιστική οργάνωση, η οποία θεωρείται πως διατηρεί σχέσεις με το ΝΑΤΟ, διαδραμάτισε έναν αποφασιστικό ρόλο – όσον αφορά τις σκόπιμες επιθέσεις από ελεύθερους σκοπευτές, καθώς επίσης τις εκρήξεις βίας, οι οποίες οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.
Η καταστροφή της χώρας από τη Δύση δεν ολοκληρώθηκε φυσικά αφού, όπως συνήθως συμβαίνει, έχει σταλθεί το ΔΝΤ – το οποίο, έναντι αυστηρών μέτρων, θα παρέχει δάνεια στην Ουκρανία, δρομολογώντας τη λεηλασία και την υποδούλωση της. Εάν δε αντιδράσει ή δεν αποδεχτεί τα «μέτρα» ως έχουν, τότε θα ακολουθήσει η γνωστή από την πρώην Γιουγκοσλαβία εισβολή του ΝΑΤΟ – εάν φυσικά παρέμενε ουδέτερη η Ρωσία, η οποία όμως δεν είναι τόσο ανόητη, για να συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο, όπως έχει
Στο σημείο αυτό είναι ίσως σκόπιμο να εξετάσει κανείς τον τρόπο, με τον οποίο λειτούργησε η Ευρώπη – ξεκινώντας από την τηλεφωνική συνομιλία της εντεταλμένης για την Ευρώπη εκ μέρους του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών κυρίας Victoria Nuland, με τον αμερικανό πρεσβευτή στο Κίεβο. Στη συνομιλία αυτή, η οποία αποκαλύφθηκε δημόσια, η κυρία Nuland ανέφερε πως ακριβώς θα επιθυμούσε να στελεχωθεί η κυβέρνηση συνεργασίας της Ουκρανίας – ενώ, όσον αφορούσε τις προτεινόμενες από την ΕΕ λύσεις, το σχόλιο της ήταν το γνωστό «Fuck the EU».
Στη συνέχεια, μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας δηλαδή, η ΕΕ αποφάσισε να αναλάβει μόνη της την πρωτοβουλία – με το Γερμανό υπουργό εξωτερικών να προτείνει στο Γάλλο ομόλογο του ένα από κοινού ταξίδι στο Κίεβο, με στόχο την αποκατάσταση της ειρήνης στο εσωτερικό της Ουκρανίας, πριν επιδεινωθεί ο εμφύλιος πόλεμος.
Οι δύο Ευρωπαίοι υπουργοί εξωτερικών παρακάλεσαν τον Πολωνό ομόλογο τους να συμμετέχει στην προσπάθεια – ενώ στις συνομιλίες που ακολούθησαν στο Κίεβο, συμμετείχαν μαζί με τον πρώην πρόεδρο (Janukowytsch) και οι τρεις ηγέτες της αντιπολίτευσης, καθώς επίσης ένας εκπρόσωπος της Ρωσίας.
Οι Η.Π.Α. δεν προσκλήθηκαν στις συνομιλίες – ένα γεγονός ασυνήθιστο που υποδηλώνει παράλληλα τη διάσπαση της δυτικής συμμαχίας. Σε κάθε περίπτωση, επιτεύχθηκε η συμφωνία της ΕΕ με τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του εκπροσώπου της πλειοψηφίας των διαδηλωτών – αναφορικά με τη διεξαγωγή νέων εκλογών το Δεκέμβριο, την επιστροφή στο Σύνταγμα του 2004, καθώς επίσης την απελευθέρωση της Julia Tymoschenko από τη φυλακή.
Αν και φάνηκε πως η συμφωνία θα οδηγούσε στο τέλος το πολύμηνο χάος που επικρατούσε στη χώρα, η ηρεμία διήρκεσε μόλις δώδεκα ώρες – αφού, αμέσως μετά, έγινε χαμός. Αναλυτικότερα, ελεύθεροι σκοπευτές άρχισαν να πυροβολούν (στις 22 Φεβρουαρίου) το συγκεντρωμένο στην «Πλατεία Ανεξαρτησίας» πλήθος – με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πανικός και να υποχωρήσουν άτακτα οι αστυνομικές δυνάμεις.
Χωρίς καμία αιτιολογία, ο εκλεκτός της Γερμανίας ηγέτης της αντιπολίτευσης (Klitschko), ο πρώην πυγμάχος που χρηματοδοτείται από γερμανικό ίδρυμα, αναίρεσε τη συμφωνία – ενώ, σύμφωνα με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, οι ελεύθεροι σκοπευτές τοποθετήθηκαν από μία ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση, με το όνομα «UNA-UNSO».
Ο ηγέτης της οργάνωσης αυτής (A. Shkil) ήταν πριν από δέκα χρόνια σύμβουλος της Tymoschenko – ενώ κατά τη διάρκεια της πυροδοτούμενης από τις Η.Π.Α. «Πορτοκαλί Επανάστασης» του 2003/2004, η «UNA–UNSO» υποστήριζε τον «υπέρ του ΝΑΤΟ» υποψήφιο W. Juschtschenko, εναντίον του υποψηφίου «υπέρ της Ρωσίας» πρώην προέδρου Janukowytsch. Σύμφωνα δε με πολλές αναφορές, η οργάνωση «UNA-UNSO» διατηρεί στενές σχέσεις με το γερμανικό «εθνικοδημοκρατικό» κόμμα NPD.
Περαιτέρω, η παραστρατιωτική οργάνωση «UNA-UNSO» ευρίσκεται, ανέκαθεν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (1991), πίσω από τις διαδηλώσεις εναντίον της ρωσικής επιρροής στην Ουκρανία – ενώ συμμετείχε πάντοτε στις «σκευωρίες» (βρώμικους πολέμους) του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας, ως σύμμαχος του ουσιαστικά.
Εάν λοιπόν ισχύει το ότι, η «UNA–UNSO» δεν ανήκει στην ουκρανική αντιπολίτευση, αλλά αποτελεί μία μυστική οργάνωση του ΝΑΤΟ, η οποία χρησιμοποιεί ως βάση την Ουκρανία, τότε είναι εύλογη η αδυναμία εφαρμογής της συμφωνίας που επετεύχθη με την ΕΕ – αφού υπήρξε προφανώς σαμποτάζ εκ μέρους των αποκλεισθέντων από τη συνάντηση Η.Π.Α., με τη βοήθεια της «UNA-UNSO».
Περαιτέρω, τόσο η εντεταλμένη του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών, όσο και ο μάλλον ακροδεξιός ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής J. McCain, διατηρούν στενές σχέσεις με το ναζιστικό κόμμα της Ουκρανίας (Swoboda) – ο ηγέτης του οποίου διακρίνεται ιδιαίτερα για τον αντισημιτισμό του.
Το συγκεκριμένο κόμμα ιδρύθηκε επίσημα το 1995, με σύμβολο που μοιάζει με το χιτλερικό αγκυλωτό σταυρό – ενώ θεωρείται το «εκλογικό χέρι» όλων των νεοφασιστικών οργανώσεων της Ουκρανίας, όπως η «UNA–UNSO». Ολοκληρώνοντας, ο εκλεκτός των Η.Π.Α., A.Jazenjuk του κόμματος της Tymoschenko είναι αυτός που θα ορισθεί ως πρόεδρος της χώρας για το μεσοδιάστημα έως τις εκλογές.
Σήμερα (Μάρτιος 2014), όπου η δήθεν «αντιπολίτευση» έχει εξορίσει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας, ενώ έχει διαλύσει την εθνική αστυνομική μονάδα «Berkut», οι Η.Π.Α. απαιτούν την εισβολή των συνδίκων του διαβόλου στην Ουκρανία – με στόχο φυσικά τη λεηλασία των «διαμαντιών του στέμματος» της χώρας (δημόσιες κοινωφελείς, στρατηγικές και κερδοφόρες επιχειρήσεις).
Στις διαπραγματεύσεις του περασμένου Οκτώβρη το ΔΝΤ απαίτησε από την κυβέρνηση της Ουκρανίας το διπλασιασμό των τιμών του φυσικού αερίου, καθώς επίσης του ηλεκτρισμού – τόσο όσον αφορά τα νοικοκυριά, όσο και τη βιομηχανία.
Επίσης την άρση της απαγόρευσης πώλησης των εύφορων αγροτικών εκτάσεων της χώρας σε ιδιώτες, την υποτίμηση του νομίσματος, τις αποκρατικοποιήσεις, τη μείωση των δαπανών για την παιδεία και την υγεία, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους κοκ. – ως αντάλλαγμα ενός δανείου ύψους 4 δις $ (όταν η Ρωσία προσέφερε πριν την πτώση της κυβέρνησης 15 δις $, καθώς επίσης μία έκπτωση της τάξης του 35% στο φυσικό αέριο).
Προφανώς λοιπόν επιδιώκεται η λεηλασία από το ΔΝΤ και η υποδούλωση της χώρας από τις Η.Π.Α. Με δεδομένο όμως το ότι, διακυβεύεται στο «παιχνίδι» το μέλλον της Ρωσίας, οι σχέσεις της με την ΕΕ, καθώς επίσης η ηγεμονία των Η.Π.Α. στον πλανήτη, το δράμα της Ουκρανίας, η οποία ζήτησε τη «βοήθεια» του ΝΑΤΟ (όπως το Ιράκ κοκ.), μόλις ξεκίνησε.
Την ίδια στιγμή, ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη θεωρείται ως το επίκεντρο του νέου χρηματοπιστωτικού σεισμού, ο οποίος θα γίνει αισθητός ακόμη και στην κεντρική Ευρώπη – ιδίως δε στην Αυστρία και την Ελλάδα, λόγω των τραπεζικών υποκαταστημάτων τους στην περιοχή, με απρόβλεπτα επακόλουθα.