Η βασική μας αντίφαση, είναι ότι έχουμε θεσμούς κατώτερου πολιτισμού. Δυτικού ρυθμού εξωραϊσμένη βαρβαρότητα. Η αντίσταση σε αυτούς των θεσμούς θα αποκαλύψει τα υγιή στοιχεία της όταν οδηγήσει στην Ελληνική Αναγέννηση.
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
Πρόλογος
Διακύβευμα μεγάλων διαστάσεων κρίνεται στην εξελισσόμενη διαδικασία «προεδρικής εκλογής», όπως μεθοδεύθηκε. Αυτό είναι εμφανές σε κάθε νηφάλιο παρατηρητή των τεκταινομένων. Σε νηφάλια πάντα πλαίσια, καταθέτω συνοπτική αλλά και αρκετά διεξοδική ανάλυση, που περιλαμβάνει:
Πρώτον, αποκωδικοποίηση της κυβερνητικής στρατηγικής, ιδιαίτερα σε θέματα χειραγώγησης της κοινής γνώμης και εκμετάλλευσης του χρηματιστηρίου.
Δεύτερον, διερεύνηση του κυβερνητικού success story, με εκλογή στην παρούσα Βουλή, όπως διαμορφώνεται μετά το γνωστό «διάγγελμα» και την δεύτερη ψηφοφορία.
Τρίτον, διερεύνηση της προοπτικής πρόωρων εκλογών, σε συνδυασμό με την βασική αντιπολιτευτική πρόταση.
Στη συνέχεια δίνω συνοπτικά την άποψή μου για το ποια ανθελληνική αντίληψη υπόκειται όλων αυτών των πολιτικών και συμπεριφορών. Αντίστοιχα προκύπτει ποια θα ήταν η βασική αντίληψη μιάς καθαρώς Ελληνικής πολιτικής.
Τέλος, μια και χρειαζόμαστε κάτι άμεσα εφικτό, παρουσιάζω – επίσης συνοπτικά – την υπό τελική διαμόρφωση πρόταση Νόμου με τίτλο Εθνικό πλαίσιο ανάπτυξης «Έλληνες ξανά!».
.
ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
Η έναρξη των συντονισμένων πιέσεων στην κοινή γνώμη και στο χρηματιστήριο μπορεί να τοποθετηθεί στην «ευτυχή» κατάληξη των stress tests των τραπεζών. Αντιγράφω από το άρθρο μου – «Συμμόρφωση ή απελευθέρωση ;» της 1ης Νοεμβρίου :
.
«Το παράδειγμα των stress tests
Πρόσφατα η κοινή γνώμη βομβαρδίσθηκε με διθυραμβικά επιφωνήματα, που πανηγύριζαν την λαμπρή αντοχή των πιστωτικών μας ιδρυμάτων. «Είδηση» ήταν μόνο η αναγγελία της επιτυχίας στο διαγώνισμα. Ο τηλεθεατής άκουγε επί ημέρες αλλεπάλληλα “s” και “t” να στριμώχνουν δύο “e”, και αγωνιούσε μήπως κλείσει η τράπεζα όπου εισπράττει την σύνταξη ή τον μισθό. Και ανακουφίσθηκε …
Προφανώς δεν άκουσε ποτέ ούτε για τις «7 τραπεζικές πληγές», ούτε ότι όλα αυτά τα ακριβοπληρωμένα συγγράμματα φωστήρων «δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα». Πολύ περισσότερο, ο τηλεθεατής δεν άκουσε ποτέ για τράπεζες που βούλιαξαν λίγο μετά από την επιτυχία τους σε stress test …
Δυστυχώς, ο συνήθης πανηγυρίζων τηλεθεατής δεν είναι σε θέση να απαντήσει στην ερώτηση «τι είναι το stress test ;». Η δικαιολογία του είναι στην πραγματικότητα ότι :
- Πρώτον, είναι ένα τεστ αντοχής για να δούμε πόσο καλές είναι οι τράπεζές μας.
- Δεύτερον, η τρόϊκα το έκανε και «μας περίμενε στην γωνία».
- Τρίτον, εμείς τα καταφέραμε – το παραδέχθηκε και η τρόϊκα.
- Τέταρτον, το είπε η τηλεόραση ότι τα περάσαμε.
- Πέμπτον, το λένε όλοι ότι πάμε καλά.
Κάπως έτσι, έσπευσε πρωί-πρωί την Δευτέρα να αγοράσει μετοχές των τραπεζών και …
Και, με τα ίδια μυαλά, χειροκρότησε ενθουσιωδώς και την παρασκευιάτικη δήλωση «Σήμερα βγαίνουμε οριστικά από την κρίση και από τα μνημόνια». Ίδωμεν …»
Θα σημειώσω απλά ότι :
- η «επιτυχία των stress tests» την 26/10/14 έφερε τον δείκτη FTSE Τραπεζών μέχρι και το 113.80 την Δευτέρα 27/10,
- η «οριστική έξοδος από την κρίση» μέχρι και το 98.00 την Πέμπτη 6/11, και
- αισίως την Τρίτη 23/12 έκλεισε στο 76.49 : -32,79% από την «επιτυχία».
.
Η μεθόδευση
Η ίδια αυτή σερβιρισμένη αγωνία για «τον μισθό και τη σύνταξη», υπόκωφη και στο υποσυνείδητο, συνεχίζει να βομβαρδίζει τον τηλεθεατή. Συνδέεται έντεχνα με την προοπτική εκλογών και όχι με την κυβερνητική ένδεια πολιτικής και τα οφθαλμοφανή αποτελέσματά της.
Η αναγγελία της επίσπευσης των διαδικασιών εκλογής, π.χ., έγινε δεκτή με μία θεαματική βουτιά του ΧΑΑ. Η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα την απέδωσε στην προοπτική η «κακιά» αντιπολίτευση να μην ψηφίσει τον κυβερνητικό εκλεκτό, άρα εκλογές, άρα «πού ξέρεις ;», άρα χάος. Άρα πουλάμε – κάπως έτσι.
Λογικά, η αντίδραση της αγοράς ήταν αποτίμηση της επιλογής ενός κομματικού υποψήφιου. Η αγορά ξέρει καλά ότι αυτό σημαίνει συνέχεια στις διχαστικές πολιτικές – σε οποιαδήποτε μορφή. Και σίγουρα ξέρει ότι το «ξαναμοίρασμα της τράπουλας» είναι ευχής έργο να σε βρίσκει με μετρητά. Αν – αν ! – είναι και με τον ΓΔ όσο γίνεται πιο χαμηλά, ακόμη καλύτερα.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Οι εκβιασμοί
Σε αυτό το πλαίσιο η πρώτη εκλογή συγκέντρωσε 160 ψήφους – ίσα-ίσα να μην χαθούν οι ελπίδες. Η δεύτερη συγκέντρωσε 168 ψήφους – ίσα-ίσα να παραμείνουν ζωντανές οι ελπίδες λόγω «ρεύματος». Είχε μεσολαβήσει «άνοιγμα» στις «ευρωπαϊκές» πολιτικές δυνάμεις.
Πάνω από όλα ο κυβερνητικός εκβιασμός των «ανεξάρτητων» ποντάρει στην προοπτική να λήξει πρόωρα η πολιτική τους καριέρα. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο να διασωθούν, ακόμη και αν διασωθεί το κόμμα τους – αν έχουν.
Και, υπό αυτό το κλίμα, οι βουλευτές του «παρών» θα κάνουν Χριστούγεννα στις εκλογικές τους περιφέρειες. Η εκλογική πελατεία θα εξακολουθήσει να πιέζεται αφόρητα με μηνύματα που εμπεριέχουν ως αυτονόητο ότι η καταψήφιση του κυβερνητικού υποψηφίου ισοδυναμεί με συνενοχή σε εθνική καταστροφή. Ο κόσμος ήδη πιέζει έντρομος για υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Ου μην αλλά και για ανταλλάγματα …
Λογικά, η μη εκλογή του τωρινού υποψήφιου θα είναι απλώς μία έκπληξη. Ευχάριστη, τουλάχιστον ως προς το ότι υπάρχουν αντιστάσεις σε εκβιασμούς.
.
Ερωτήματα
Στο ίδιο άρθρο «Συμμόρφωση ή απελευθέρωση ;» είχα σημειώσει χαρακτηριστικά :
«Η φύση των προπαγανδιστών – Το κρίσιμο ερώτημα είναι ακριβώς αυτό : τι είδους όντα είναι αυτοί που θέλουν να κάνουν κάτι τέτοιο σε συνανθρώπους ; Και πώς θεωρούν εαυτούς Χριστιανούς ; Αγαπούν αλλήλους, ή τον πλησίον ; Διψούν για την δικαιοσύνη ; Τηρούν το «Ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις»;
Η «απάντησή» τους είναι υποκριτική, φαρισαϊκή. Προβάλλουν, με τα ίδια εντεταλμένα μέσα «ενημέρωσης», δημόσιες σχέσεις βιτρίνας. Δεν έχουν πρόβλημα π.χ. να βγάζουν δεκάρικους λόγους για την ημέρα κατά της παιδεραστίας, αν και συχνά παιδεραστές οι ίδιοι και οι συν αυτοίς. Γνωστά πράγματα.»
Τώρα πιά, με την επιλογή του χρόνου κορύφωσης των εκβιασμών, δεν σεβάσθηκαν ούτε τα Χριστούγεννα.
Γιατί άραγε ;
.
ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ SUCCESS STORY
Το «κυβερνητική σχήμα»
Η συγκέντρωση των πολυπόθητων 180 ψήφων θα σημάνει μία ευρύτερη συσπείρωση. Πράγματι η έκφραση «μπορούμε να διευρύνουμε το κυβερνητικό σχήμα με πρόσωπα που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» δεν είναι μόνο ενωτικό κάλεσμα. Πρόκειται για έμμεση πλην σαφή πρόσκληση στον κυβερνητικό «λουφέ», και κατ’ επέκταση της Ευρώπης. Ήδη, άλλωστε, οι ελίτ περιχαρακώνονται όλο και περισσότερο, φροντίζοντας για τα συμφέροντα της κλίκας τους και μόνον.
Ποτέ δεν ήταν καθαρό το κύκλωμα επιδοτήσεων και λοιπών κοινοτικών ενισχύσεων, αλλά στις μέρες μας είναι όλως ασύμφορο να κάνει κανείς αίτηση «με το σταυρό στο χέρι». Αυτό το κύκλωμα και πιέζει και υπόσχεται πολλά. Και τώρα πιά πλασάρει και ιδιωτικές επιχειρηματικές σχέσεις.
Οι εταίροι μας, το ζήτημα με την διαχείριση του κοινοτικού χρήματος, το ξέρουν πολύ καλά και από χρόνια. Άλλοτε προσπάθησαν να το πατάξουν, άλλοι το εκμεταλλεύτηκαν. Αλλά σήμερα προέχει – και γι’ αυτούς – η εμφάνιση ελληνικών «επιτυχιών». Δεν χρειάζεται να είναι επιτυχίες, αρκεί και μόνον να φαίνονται επιτυχίες. Η δημιουργική λογιστική και η εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης να είναι καλά …
.
Τα περιθώρια ανοδικής αντίδρασης
Υπάρχει πράγματι – κατά τα άλλα – και περιθώριο για κάποια πρόσκαιρη ανάκαμψη. Οι «180» θα είναι μία καλή ψυχολογική αφετηρία – έστω και ως αυταπάτη. Η κατανάλωση στα χρόνια της ύφεσης – 5 ήδη ! – έχει πιεσθεί αφόρητα. Η κάλυψη κάποιων αναγκών δεν γίνεται να αναβληθεί κι άλλο. Αυτή η λεγόμενη pend-up demand, σε συνδυασμό με κάποια στοιχειώδη μέτρα, φθάνει να «σπρώξει την κατάσταση», παρέχοντας κάποιον πολιτικό χρόνο.
Πόσον ; «Έχει ο Θεός». Πάντως πρόκειται σίγουρα για διαχείριση της κρίσης, ιδιαίτερα υπέρ «ημετέρων». Σαφώς δεν είναι υπέρβαση της κρίσης με ριζοσπαστικές λύσεις, πάνω σε εδραία διάγνωση της αιτίας.
Αν επρόκειτο να σημάνει κάτι πραγματικά σημαντικό αυτή η συσπείρωση των «180», θα είχε γίνει νωρίτερα. Αν έπρεπε να είχε γίνει, και γίνεται τώρα υπό το κράτος του κινδύνου απώλειας της εξουσίας, ακόμη χειρότερα – τουλάχιστον για τις μεσομακροπρόθεσμες προοπτικές του εγχειρήματος.
.
ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Ο μπαμπούλας
«179» ψήφοι σημαίνει εκλογές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφώς και ορμή και κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις. Δεν πείθει, όμως, ότι έχει συνολική αντίληψη των πραγμάτων, ότι μπορεί να κυβερνήσει. Και το όλως τραγικό είναι ότι αυτό προβάλλει ανάγλυφα, σε σύγκριση με μία κυβέρνηση που καταφανώς δεν μπορεί να κυβερνήσει.
Καλώς ή κακώς, η λαϊκή αντίληψη «μην διώχνεις τις μύγες, θα έλθουν άλλες πεινασμένες», πείθει. Όχι στα ίσια, ψιθυριστά. Αλλά πώς να αντιμετωπισθούν οι ψίθυροι, όταν δεν υπάρχουν καν πειστικά λογικά επιχειρήματα ; Ή μήπως υπάρχουν ;
Σε αυτό το κλίμα αμφισβήτησης συντείνει και η απόφαση της αντιπολίτευσης να μην υποδείξει υποψήφιο στην προεδρική εκλογή. Ερμηνεύεται λογικά ότι έγινε για να μην δοθεί ευκαιρία υπερψήφισής του από την κυβερνητική παράταξη. Αυτή η στάση συγκινεί και συσπειρώνει μόνον «αγαναχτισμένους».
Αλλά οι «νοικοκυραίοι», που είθισται να αναδεικνύουν κυβερνήσεις, δεν συγχωρούν κάτι τέτοια. Στα πλαίσια των εκλογών θα υποδειχθεί αναγκαστικά υποψήφιος. Και στην ερώτηση «γιατί δεν τον προτείνατε νωρίτερα ;» δεν υπάρχει απάντηση πειστική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο «σάκκος του μποξ». Αντίπαλος της κυβέρνησης – και του συστήματος που την στηρίζει – είναι η πραγματικότητα. Ωμή και αμείλικτη.
.
Η υποβόσκουσα αντιπαλότητα
Πάντα κατά την γνώμη μου – ο βασικός αστάθμητος παράγοντας είναι κυρίως η εκλογική αντιπαράθεση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ. Η μορφή και η έντασή της. Και οι κυβερνητικοί εταίροι, αυτή την στιγμή, βλέπουν μέχρι το «180». Δεν έχουν την ικανότητα να δουν «πέρα από την μύτη τους». Αν την είχαν, τότε θα είχε νόημα να αναρωτηθούμε αν θέλουν να δουν το επόμενο βήμα.
Η αντιπαράθεση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ είναι λογικό να πρωταγωνιστήσει είτε εν όψει διαφαινόμενης ήττας του ΣΥΡΙΖΑ είτε εν όψει διαφαινόμενης νίκης του. Ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ θα έχει ανάγκη διαφοροποίησης, ώστε να μην εκλείψει τελείως από τον εκλογικό χάρτη. Επί πλέον, οι διάφοροι υποψήφιοι των δύο κομμάτων θα πρέπει να βρουν τρόπο να μαζέψουν σταυρούς. Ατυχώς η απόλυτη προτεραιότητα όλων αυτών είναι η «καρέκλα».
Ένα κεντρικό moratorium δεν είναι καθόλου εύκολο να εφαρμοσθεί μέχρι τέλους. Ιδιαίτερα αν το χειρισθεί έξυπνα η άλλη πλευρά.
.
Συμπέρασμα
Συνεπώς η προοπτική πρόωρων εκλογών έχει πράγματι μπόλικο ρίσκο, ιδίως για το κυβερνητικό δίδυμο, και σαφώς χαμηλές προσδοκίες. Και σίγουρα, υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρόκειται για μία ακόμη κοκορομαχία. Τόσο μακριά από την πραγματικότητα και τις ανάγκες του τόπου.
Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)
ΑΝΑΠΛΑΙΣΙΩΣΗ
Εις βάθος
Παίρνοντας κανείς μία «απόσταση» από όλη αυτή την ατμόσφαιρα κλωτσοπατινάδας δεν έχει παρά να βάλει στον εαυτό του την βασική φιλοσοφική ερώτηση : «Πώς είναι τούτο δυνατόν ;». Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τόση απόσταση των πολιτικών από την κοινή λογική. Αυτό ρωτάει ο κάθε νοήμων πολίτης. Και αναρωτιέται τι θα υποστεί ακόμη …
Για να μην μακρηγορώ, η γνώμη μου για την απώτερη αιτία : «Ο άνθρωπος είναι κακός, εκτός αν τον εξαναγκάσεις να είναι καλός». Αυτή η άποψη, διατυπωμένη πριν 500 χρόνια από τον Μακιαβέλι, είναι το αυτονόητο για τον δυτικό «πολιτισμό». Και αυτός ο εξαναγκασμός παίρνει διάφορες μορφές στα διάφορα κοινωνικά ζητήματα, από τις προσωπικές σχέσεις μέχρι τις συναλλαγές.
Όλες οι παραπάνω πολιτικές κινήσεις είναι κινήσεις εξαναγκασμού άλλων, ή απόπειρες εξαναγκασμού άλλων. Η αντιπολίτευση π.χ. στην ουσία υπόσχεται να φέρει στα πράγματα άλλες ελίτ, όχι να σταματήσει το ελιτισμό και την κλικοκρατία. Αυτός είναι ο ευρωπαϊκός «πολιτισμός» σήμερα.
.
Η ασύμβατη αντίληψη
Αυτή η ευρύτερη πολιτισμική αντίληψη είναι η απόλυτη νάρκη στα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας. Μιάς πολιτισμικά προηγμένης κοινωνίας που πριν από πολλά-πολλά χρόνια ήξερε να βασίζεται στο φιλότιμο. Είμαστε συνηθισμένοι να είμαστε καλοί από φιλότιμο, όχι από εξαναγκασμό.
Φυσικά αυτή την στιγμή σπανίζει το φιλότιμο. Στο DNA μας, όμως, υπάρχει ακόμη η αίσθηση του φιλότιμου, η γλυκιά ανάμνησή του. «Έξις δευτέρα φύσις» κατά Αριστοτέλη.
Εξαναγκασμός και φιλότιμο είναι αδύνατον να συνυπάρξουν. Έτσι οι απόπειρες προσαρμογής μας σε δυτικά πρότυπα είναι απόπειρες να μας γυρίσουν πίσω, και μάλιστα πολλές χιλιετίες. Είναι απόπειρες να μας αλλάξουν το DNA.
Αυτή η αντίφαση, και η συναφής σύγχυση, κρατάει από την Απελευθέρωση του ’21. Ο Τούρκος κατακτητής δεν διανοήθηκε να πειράξει τον πολιτισμό μας. Μετά ήρθε η εισβολή δυτικών προτύπων και η ξενομανία των προθύμων. Εύστοχα ειπώθηκε ότι «Από τότε που βρέθηκε το συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο».
Και αυτή η αντίφαση παίρνει πιά δραματικές διαστάσεις καθώς οδηγεί σε ανεξέλεγκτες πράξεις αντίστασης που μας εμφανίζουν απολίτιστους και τριτοκοσμικούς.
.
Το Όραμα
Η βασική μας αντίφαση, υπό αυτήν την ανάλυση, είναι ότι έχουμε θεσμούς κατώτερου πολιτισμού. Δυτικού ρυθμού εξωραϊσμένη βαρβαρότητα. Η αντίσταση σε αυτούς των θεσμούς θα αποκαλύψει τα υγιή στοιχεία της όταν οδηγήσει στην Ελληνική Αναγέννηση. Μέχρι τότε η προσοχή της κοινής γνώμης θα εντοπίζεται έντεχνα στις ανεξέλεγκτες υπερβολές.
Η αντιπρότασή μου, το Όραμα της Νέας Ελλάδας, είναι σαφώς αιτιολογημένη και διατυπωμένη, παρότι η σειρά άρθρων «Προμελέτη σύγχρονης Αριστοτελικής Πολιτείας» δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη.
Η επικράτηση της Ελληνικότητάς μας, είτε κατά την δική μου πρόταση είτε κατά άλλη, δεν είναι απλή υπόθεση. Σίγουρα δεν είναι θέμα ηθικολογικών κηρυγμάτων. Αλλά μπορούμε να ξεκινήσουμε από άμεσα εφικτούς στόχους. Όχι μικρούς, μεγάλους αλλά άμεσα εφικτούς.
.
Από πού να αρχίσουμε ;
Η στρατηγική που προτείνω είναι να υπερφαλαγγίσουμε τα συστήματά τους. Αντί για συστήματα εξαναγκασμού, να βάλουμε μπρος συστήματα ευφυή, αξιοπρεπή και πολύ πιο αποτελεσματικά. Ανταγωνιστικά. Ανταγωνισμό δεν θέλουν ; Θα τον έχουν.
Προετοιμάζω δημόσια πρόταση για «νόμο-σκούπα», που να ρυθμίζει με ελληνικού ρυθμού θεσμούς όλο το ζήτημα της ανάπτυξης. Ολόκληρο θεσμικό πλαίσιο ανάπτυξης. Φορολογικό πλαίσιο ανάπτυξης, τεχνοκρατικό, οργανωτικό, χρηματοδοτικό. Ακόμη και νομισματικό πλαίσιο ανάπτυξης, επικουρικό ως plan B.
Μία πρώτη γεύση για το τι προμηνύεται δίνει το σχέδιο Αιτιολογικής Έκθεσης [πατήστε εδώ]. Ο νηφάλιος αναγνώστης μπορεί να σχηματίσει μία πρώτη άποψη. Δίνω μία συνοπτική αλλά σαφή εικόνα.
.
Πώς συνεχίζουμε ;
Πρώτα από όλα αρχίζουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα. Το εγχείρημα δείχνει αδιανόητο, αλλά δεν είναι. Οι ψυχοσωματικές αντιστάσεις είναι πράγματι ισχυρές, αλλά ξεπερνιώνται. Αρκεί να τις περιμένει κανείς, να ξέρει να τις αναγνωρίζει μέσα του. Η ανάπαυλα των γιορτών είναι μια καλή ευκαιρία για τέτοιες νηφάλιες σκέψεις, προσαρμογές και αποφάσεις.
Οι διαδικτυακοί φίλοι μπορούν να στέλνουν τις πρώτες παρατηρήσεις και υποδείξεις. Το θέμα σε αυτή την φάση είναι αν η πρόταση είναι μία καλή βάση συζήτησης. Αν υπάρχει κάποια επαρκής «συμφωνία επί της αρχής».
Σύντομα θα δημοσιεύσω το Προσχέδιο Νόμου. Η ουσιαστική πίεση θέσεων δεν προβλέπεται να είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Αυτό μπορεί να το εκτιμήσει ο καθένας. Ισχυροί κοινωνικοί και οικονομικοί φορείς και παράγοντες έχουν εξαντλήσει τα όρια υπομονής τους απέναντι στα καμώματα των πολιτικάντηδων.
Αυτοί οι «Ισχυροί κοινωνικοί και οικονομικοί φορείς», μαζί και η κοινή γνώμη, μπορούν να πιέσουν τους πολιτικούς. Τα τωρινά κόμματα, τους πολιτευτές τους. Πολύ περισσότερο, νέα κόμματα, νέες συγκλίσεις.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, το στοιχείο της παρούσας πρότασης που ξενίζει περισσότερο είναι η ενωτική δυναμική της όλης προσέγγισης. Δεν είναι εύκολες οι πολιτικές συγκλίσεις. Ούτε είναι εύκολο για τον υπερχρεωμένο να δει κοινό συμφέρον με την τράπεζα. Ούτε είναι εύκολο για τον εργαζόμενο να δει κοινό συμφέρον με την εργοδοσία. Φυσικά και τα δύο αντίστοιχα αντίστροφα.
Ο δυτικός εξαναγκασμός, ως πρωταρχική αντίληψη, έχει υποβαθμίσει δραματικά την κοινωνία, ιδιαίτερα την συνοχή της. Πολύ απλά, έχει κάνει τα εύκολα δύσκολα. Τόσο που φαίνονται αδιανόητα.
.
Επίλογος
Είναι στην διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου μία σίγουρα σαφής και εμπεριστατωμένη πολιτική πρόταση. Ένα σαφέστατο Όραμα αξιώσεων. Η σύγκριση με τα όποια οράματα διατίθενται στα πλαίσια του σημερινού κομματικού συστήματος είναι αβίαστα εφικτή.
Τώρα, για πρώτη από μέρους μου φορά, υπάρχει και άμεσα εφικτή πρόταση. Δύσκολη στην διεκδίκησή της, αλλά άμεσα εφικτή. Δεν χωράνε πιά δικαιολογίες. Η λύση είναι στα χέρια μας.
Η άμεση πρόταση είναι ήδη συνοπτικά διατυπωμένη, υπάρχει ήδη σαφής εικόνα της. Λίγη υπομονή μερικών ημερών, και η πλήρης πρόταση θα είναι σαφώς διατυπωμένο προσχέδιο νόμου.
Και απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως. Καθένας έχει δικαίωμα να δει την κατάσταση με νέα μάτια, να δει αλλιώς την στάση του. Εξ ορισμού, κανείς Έλληνας δεν περισσεύει από το σύνθημα-προσκλητήριο Έλληνες ξανά!
.
.
Υ.Γ. Συνιστώ ένθερμα στους απογοητευμένους, ιδίως της γενιάς μου, το άρθρο Το πρόβλημα και οι αυταπάτες ενός της επόμενης γενιάς. Ντένης Βιλιάρδος.
.