Οι κεντρικές τράπεζες
Πρόκειται για οργανισμούς που δεν ρισκάρουν απολύτως τίποτα, τα στελέχη τους δεν εκλέγονται από κανέναν και μπορούν να κάνουν λάθη, χωρίς να τιμωρούνται – εάν δε τα λάθη τους είναι πολλά, μπορούν να οδηγήσουν ολόκληρο τον πλανήτη στη χρεοκοπία ή σε έναν παγκόσμιο πόλεμο.
Τα έτη που ακολούθησαν τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 τις έχουν αναδείξει στους πραγματικούς ηγεμόνες του κόσμου – με τους πολιτικούς να ακολουθούν πιστά τις οδηγίες τους. Ή τάση αυτή φαίνεται να ισχυροποιείται το 2015, όπου θα λειτουργήσουν σχεδόν δικτατορικά – τρομοκρατώντας τους πάντες, με τη συνεχή απειλή της απόλυτης καταστροφής.
.
Το δολάριο
Ο χρυσός είναι λιγότερο ένα μέσον συναλλαγών ή διατήρησης πλούτου – περισσότερο ένα σύμβολο της δύναμης, το οποίο χάνουν οι πρώην εύποροι και κερδίζουν οι καινούργιοι. Το γεγονός αυτό ισχύει ακόμη και για τα κράτη, με τις ροές του χρυσού να κατευθύνονται σήμερα στη Ρωσία, στην Κίνα κοκ.
Αυτό θα μπορούσε κάποια στιγμή να αλλάξει εντελώς τους κανόνες του παιχνιδιού, ειδικά εάν καταρρεύσει το δολάριο – οπότε θα εκτιναχθεί η αξία του χρυσού στα ύψη. Πολλοί θεωρούν πως η κρίση του δολαρίου είναι η δίδυμη αδελφή της χρηματοπιστωτικής κρίσης – ενώ οι Η.Π.Α. προετοιμάζονται ήδη για το ενδεχόμενο της υιοθέτησης του κανόνα του χρυσού από εκείνες τις χώρες, οι οποίες έχουν αυξήσει τα αποθέματα τους (Κίνα, Ρωσία).
Η ιστορία πάντως του δολαρίου, η οποία φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί, τεκμηριώνει την ανθεκτικότητα του – αν και η οικονομική κατάσταση των Η.Π.Α. σήμερα είναι απελπιστικά άσχημη.
.
Γράφημα (στην Αγγλική) – η ιστορία πάντως του δολαρίου (1967 – 2014).
(*Πατήστε στο γράφημα για μεγέθυνση)
.
Τίποτα βέβαια δεν είναι απίθανο, ειδικά όταν οι Η.Π.Α. έχουν πάψει πλέον να παράγουν προϊόντα, με την Κίνα να αποτελεί την παραγωγική μηχανή του πλανήτη.
.
Η Κίνα
Κανένας δεν είναι σίγουρος εάν η μεγάλη αυτή χώρα καταφέρει τελικά να επιβιώσει από τη δική της παγίδα του χρέους του ιδιωτικού της τομέα – ειδικά των τραπεζών, η οικονομική κατάσταση των οποίων θα μπορούσε να επιδεινωθεί ραγδαία, από το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων.
Η στρατηγική της βέβαια, ένας μέρος της οποίας είναι η εξαγορά εδαφών και επιχειρήσεων στην Ευρώπη, έτσι ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί από το δολάριο και τις Η.Π.Α., είναι εμφανής – όπως επίσης οι προσπάθειες της να εξασφαλίσει όσο περισσότερη ενέργεια μπορεί, για να διατηρήσει σε λειτουργία την τεράστια παραγωγική της μηχανή.
Η Κίνα πάντως έχει μία μεγάλη παράδοση ως εμπορική δύναμη, η οποία διεισδύει μέσω των επιχειρήσεων της σε ξένες περιοχές – πολύ λιγότερο ως μία στρατιωτική δύναμη, αφού δεν διεξάγει συχνά επεκτατικούς πολέμους. Η δικτύωση των εταιριών της, καθώς επίσης η ευκολία, με την οποία δημιουργούν εμπορικές επαφές, της δίνει μία μεγάλη ισχύ – με την αγορά της Ευρώπης να αποτελεί πρώτη προτεραιότητα της.
Εν τούτοις πρόκειται για μία «κομμουνιστική καπιταλιστική» χώρα, με κεντρική κατεύθυνση της οικονομίας της – η ηγεσία της οποίας τα θέλει συνήθως όλα δικά της. Αυτό φάνηκε καθαρά στο παράδειγμα της Ρωσίας, με την οποία συμφώνησε να προμηθεύεται φυσικό αέριο, μόνο αφού εξασφάλισε πάμφθηνες τιμές.
Σε κάθε περίπτωση, το βιοτικό επίπεδο της Δύσης κινδυνεύει σε μεγάλο βαθμό από την Κίνα – η οποία «απορροφά» κυριολεκτικά όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας, μειώνοντας διαρκώς τις αμοιβές των εργαζομένων στην Ευρώπη, στην Ιαπωνία και στις Η.Π.Α.
.
Η μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων
Το γεγονός ότι, ένα όλο και μικρότερο ποσοστό του πληθυσμού (1%) συγκεντρώνει συνεχώς περισσότερο πλούτο, εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας (99%), θα προκαλέσει σύντομα μεγάλες αναταραχές και κοινωνικές εξεγέρσεις στη Δύση – πόσο μάλλον σε συνδυασμό με την κρίση υπερχρέωσης, καθώς επίσης με τα μέτρα λιτότητας που υιοθετούνται.
Εάν λοιπόν δεν ληφθούν ριζικά μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου, η κατάσταση θα μπορούσε να φτάσει σύντομα στα άκρα – το αργότερο όταν θα σπάσει η φούσκα των χρηματιστηρίων και ξεκινήσει το κραχ.
.
Η επισιτιστική απειλή
Εάν παραμείνουν χαμηλές οι τιμές του πετρελαίου, ίσως καθυστερήσει η επισιτιστική απειλή που διαγράφεται στον ορίζοντα (ανάλυση) – η οποία όμως κάποια στιγμή θα συμβεί, μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα του υπερπληθυσμού (ανάλυση).
Σε μία τέτοια περίπτωση, η εισβολή των πεινασμένων στην Ευρώπη (άρθρο) θα αποτελέσει μία μεγάλη απειλή – η οποία θα ενταθεί από τους θρησκευτικούς πολέμους που ήδη διεξάγονται, κυρίως από την πλευρά των ισλαμιστών.
.
Οι πόλεμοι στον κυβερνοχώρο
Οι «συμμορίες» που δραστηριοποιούνται σε ένα μεγάλο μέρος του κυβερνοχώρου, είναι συνήθως η «εμπροσθοφυλακή» των χρηματοπιστωτικών πολεμιστών – αφού το σύγχρονο διαδίκτυο τους εφοδιάζει με ισχυρά όπλα, με τα οποία μπορούν να επιτεθούν αποτελεσματικά σε τράπεζες, σε επιχειρήσεις και σε κράτη (hackers).
Οι κίνδυνοι για ολόκληρο τον πλανήτη, καθώς επίσης για όλους τους ανθρώπους δυστυχώς υποτιμούνται – οπότε δεν εξελίσσονται τα μέσα, με τα οποία θα μπορούσε κανείς να αμυνθεί σωστά, πριν ακόμη προκληθούν τεράστιες ζημίες. Μία ανάλογη απειλή συνιστούν οι αλγόριθμοι, με τους οποίους εκτελούνται όλο και περισσότερες χρηματιστηριακές συναλλαγές – με αποτέλεσμα, εάν ξεφύγουν από τον έλεγχο, να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος.
.
Η δικτατορία της διαφάνειας
Όπως τεκμηριώθηκε πρόσφατα (αποκαλύψεις του Snowden), τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να κατασκοπεύουν ψηφιακά τους πάντες – διεισδύοντας ακόμη και στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων. Δημιουργούν δε συχνά την εντύπωση πως στήνονται παγίδες από τις κυβερνήσεις στους Πολίτες, με τη βοήθεια του διαδικτύου.
Άλλωστε το διαδίκτυο δημιουργήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς – ενώ πλέον μπορεί να χρησιμεύει ακόμη και για τη χειραγώγηση των μαζών, με τα κράτη να έχουν τη δυνατότητα να «κατεβάζουν» επιλεκτικά ιστοσελίδες που θεωρούν ως εχθρικές (πηγή).
Με τα σύγχρονα μέσα, ο δρόμος από την κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου έως την κατασκοπεία της οικονομικής κατάστασης κάθε Πολίτη από τα κράτη, έχει μειωθεί σημαντικά – ενώ ο κίνδυνος να κατηγορηθεί ο οποιοσδήποτε αυθαίρετα για φοροδιαφυγή, έτσι ώστε να υποκύψει σε οποιουσδήποτε εκβιασμούς, έχει αυξηθεί εκθετικά.
.
Επίλογος
Παρά το ότι υπάρχουν πολλές άλλες απειλές, πέρα από αυτές που αναφέραμε, οφείλει να είναι κανείς ήρεμος και αισιόδοξος – τουλάχιστον όσον αφορά τις παραπάνω, αφού συνήθως το απρόβλεπτο είναι αυτό που τελικά επικρατεί.
Με δεδομένο δε το ότι η ανθρωπότητα έχει διαχειριστεί σχετικά σωστά, για πάρα πολλούς αιώνες, τα προβλήματα της, αφού συνεχίζει να επιβιώνει, κάτι ανάλογο θα συμβεί ασφαλώς και στο μέλλον – οπότε δεν υπάρχει κανένας μεγάλος λόγος ανησυχίας. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν πρέπει να είμαστε όλοι συνετοί, προσεκτικοί, χωρίς πολώσεις και ανόητες έχθρες – ειδικά το 2015, το οποίο μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις.
Κυρίως σε εμάς τους Έλληνες, επειδή δεν έχουμε δυστυχώς καταλάβει τι έχουμε, επιλέγοντας ορισμένες φορές τη «χίμαιρα» – η οποία δεν είναι ότι καλύτερο σε μία τρικυμισμένη εποχή, όπως η σημερινή.
