Βασικός στόχος ήταν από την αρχή ο Ρώσος πρόεδρος, ο οποίος τόλμησε να αμφισβητήσει την ηγεμονία του τοκογλυφικού κεφαλαίου που κυβερνάει απολυταρχικά τη Δύση – σχεδιάζοντας να αποδεσμευθεί από το δολάριο, καθώς επίσης από το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα, το οποίο υπηρετεί την παγκόσμια ελίτ (άρθρο).
Η συνεργασία του δε με τις υπόλοιπες χώρες της BRICS (άρθρο), οι οποίες έχουν υποφέρει τα πάνδεινα στο παρελθόν, ειδικά από τις επιδρομές του ΔΝΤ, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι – ενώ οι Η.Π.Α. δεν θα σταματήσουν τις επιθέσεις εάν δεν υποταχθεί πλήρως. Επειδή όμως αποκλείουμε να συμβεί κάτι τέτοιο, εκτός εάν ανατραπεί ο κ. Putin, θεωρούμε πως η σύγκρουση μόλις ξεκίνησε – σε ένα πεδίο, στο οικονομικό, που ασφαλώς δεν είναι ιδανικό για τη Ρωσία.
Περαιτέρω, αν και το ρούβλι σταθεροποιήθηκε, ενώ ο δείκτης του ρωσικού χρηματιστηρίου εκτινάχθηκε στα ύψη (+17%), πρόκειται ενδεχομένως για ένα μικρό διάλλειμα στη μάχη – από την οποία, όσον αφορά τους συμμάχους των Η.Π.Α., ζημιώνεται κυρίως η Γερμανία, λόγω της κατάρρευσης των εξαγωγών της προς τη Ρωσία.
Η συνέχεια θα εξαρτηθεί κυρίως από την τιμή του πετρελαίου – η οποία, εάν παραμείνει σε καθοδική πορεία, με βάση τις συνεχώς μειούμενες εισαγωγές των Η.Π.Α. (γράφημα), θα οδηγήσει το ρούβλι σε νέες, μεγάλες περιπέτειες.
.
.
Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, ο εθνικισμός θα ακολουθήσει μία έντονα ανοδική πορεία στην Ευρώπη – παράλληλα με το ρατσισμό, ο οποίος θα κλιμακώνεται διαρκώς. Με δεδομένη δε την κατάληξη τέτοιου είδους δυσμενών εξελίξεων, είναι πολύ δύσκολο να παραμένει κανείς αισιόδοξος.
.
Σημείωση
Υπενθυμίζουμε ότι, για πάρα πολλές δεκαετίες οι δραστηριότητες της Fed γινόντουσαν, περισσότερο ή λιγότερο σιωπηρά, αποδεκτές – ενώ ήταν ελάχιστοι αυτοί, οι οποίοι είχαν την ικανότητα να διακρίνουν τον «ανίερο» σκοπό της «κατασκευής» της.
Μεταξύ των ανθρώπων αυτών συμπεριλαμβάνεται και ο Henry Ford, ο οποίος είχε πει τα εξής: «Είναι μάλλον θετικό το ότι, οι Πολίτες του Έθνους δεν κατανοούν το νομισματικό μας σύστημα – επειδή, εάν καταλάβαιναν πώς λειτουργεί, θα ξεσπούσε επανάσταση την αμέσως επόμενη ημέρα, αύριο το πρωί».
Σήμερα βέβαια είναι γνωστές στους περισσότερους οι επεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών – ειδικά μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, όπου ανέλαβαν, φανερά πια, τα ηνία από την πολιτική, υπό το φόβο της κατάρρευσης του νομισματικού μας συστήματος. Φυσικά ηγείται η Fed, ενώ όλες οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της BIS (ανάλυση), ακολουθούν πιστά τα βήματα της – είτε φανερά, είτε κρυφά, για να αποφευχθεί η δημόσια «κατακραυγή».
Η τεχνητή διατήρηση των βασικών επιτοκίων παγκοσμίως σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα από τις κεντρικές τράπεζες, όπου ουσιαστικά τα πραγματικά επιτόκια (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) είναι αρνητικά, οι μεγάλες ποσότητες νέων χρημάτων, με τις οποίες πλημμυρίζονται οι αγορές, καθώς επίσης η απομύζηση των μαζών από την ελίτ με τη βοήθεια τους, αποτελούν ενέργειες όλο και περισσότερο γνωστές στην κοινή γνώμη – ενώ τεκμηριώνουν το γεγονός ότι, το σημερινό σύστημα έχει γίνει πολύ πολύπλοκο για να είναι πια διατηρήσιμο, αφού απαιτούνται πλέον μεγάλες ποσότητες τεχνητής ενέργειας (νέα χρήματα από το πουθενά), για να μην καταρρεύσει απότομα.
Η ερώτηση που οφείλει να διατυπωθεί εδώ, είναι ποιόν ακριβώς ωφελεί η πολιτική του φθηνού χρήματος – το οποίο παράγεται από το πουθενά σε δυσθεώρητες ποσότητες, τροφοδοτώντας σε σταθερή βάση όλες τις αγορές.
Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη, αφού όλοι γνωρίζουν πως ωφελημένοι είναι οι τράπεζες και τα κράτη – τα οποία μπορούν να αναχρηματοδοτούνται απεριόριστα και φθηνά. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δε αναζωογονούν την πραγματική οικονομία – αν και μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Η αναζωογόνηση αυτή, όταν συμβαίνει, ωφελεί επίσης τις τράπεζες – οι οποίες κερδίζουν από τα καταναλωτικά ή επενδυτικά δάνεια αρκετά χρήματα. Εάν δε τα χρήματα δεν κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, αλλά στα χρηματιστήρια, εκτοξεύοντας τις τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων ή των λοιπών παγίων περιουσιακών στοιχείων στα ύψη, τότε κερδίζουν ξανά οι τράπεζες – είτε παρέχοντας υπηρεσίες στους συναλλασσομένους, είτε ως επενδυτές.
Αυτό που ισχύει λοιπόν στα κανονικά καζίνο, ισχύει και στα χρηματιστηριακά: Το τραπέζι (η τράπεζα) κερδίζει πάντοτε – αυτοί που χάνουν είναι μόνο οι περισσότεροι παίχτες. Όταν δε καταρρέει ο χάρτινος πύργος, όπως συνέβη το 2007, τότε όλοι χάνουν εκτός από τις τράπεζες – οι οποίες διασώζονται.
Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο δημιούργησαν πανέξυπνα τη Fed – για να κερδίζουν πάντοτε, «βρέξει ή χιονίσει», απομυζώντας την ενέργεια εκατομμυρίων ανθρώπων (πλούτος), καθώς επίσης για να διοικούν δικτατορικά ολόκληρο τον πλανήτη.
