Τελευταία ευκαιρία – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Τελευταία ευκαιρία

Όσον αφορά τώρα τις ελληνικές τράπεζες που ανήκουν στο ΤΧΣ, τους μετόχους του οποίου δεν κατάφερα να βρω, παρά το ότι έψαξα (υποθέτω πως δεν είναι το δημόσιο), έχω την άποψη πως η Ευρώπη έχει επίσης κάποια λύση: την υποχρεωτική τοποθέτηση τους σε παρατεταμένη αργία, καθώς επίσης τη χρησιμοποίηση των καταθέσεων τους για τη διάσωση ή/και για την επιστροφή των δανείων τους.

Ενδεχομένως λοιπόν μέτρα δυσμενέστερα από αυτά στην Κύπρο, αφού οι δεσμεύσεις των καταθέσεων δεν θα περιοριζόταν πιθανότατα στα ποσά άνω των 100.000 € – τα οποία είναι μεν εγγυημένα από την Ευρώπη, λογικά όμως μόνο εφόσον και η Ελλάδα τηρεί τις δικές της υποσχέσεις. Με δεδομένο δε το ότι, στις τράπεζες είναι υποθηκευμένα τα περισσότερα ακίνητα και οι επιχειρήσεις των Ελλήνων, η εξόφληση των δανείων που έχουν πάρει από την ΕΚΤ θα ήταν σε μεγάλο βαθμό εξασφαλισμένη.

Φυσικά το ίδιο θα συνέβαινε με τα δάνεια των ευρωπαϊκών κρατών, για τα οποία υπάρχουν δρακόντειες συμβάσεις – καθώς επίσης με τα 35 δις € ομόλογα των επενδυτών που ενδεχομένως θα αναλάμβανε η Ευρώπη, τα οποία είναι ξένου (αγγλικού) δικαίου, με υποθηκευμένη κατά κάποιον τρόπο τη δημόσια περιουσία της χώρας.

Περαιτέρω, δεν θα ήταν απίθανη η παύση της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες από την ΕΚΤ, παρά το ότι αποτελεί μία «αντισυμβατική» ενέργεια – αφού και η Ελλάδα θα συμπεριφερόταν αντισυμβατικά. Σε μία τέτοια περίπτωση, η χώρα μας θα έπρεπε να εκδώσει δικό της νόμισμα, υπό την προϋπόθεση της συμφωνίας της Τράπεζας της Ελλάδας – η οποία ανήκει στο δημόσιο μόλις κατά 6%.

.

Οι απορίες

Πόσο χρονικό διάστημα θα ήταν όμως απαραίτητο για να ολοκληρωθεί κάτι τέτοιο και ποιά ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβιώσει, κάτω από τις κοινωνικά εκρηκτικές  καταστάσεις που θα δημιουργούνταν; Πόσο βιώσιμο θα ήταν το νέο νόμισμα και με τι συνάλλαγμα θα πλήρωνε εκείνες τις εισαγωγές (ενέργεια, φάρμακα κλπ.), τις οποίες θα είχε απόλυτη ανάγκη;

Μήπως η Ελλάδα θα βίωνε μεν τις παραπάνω οδυνηρές καταστάσεις, χωρίς όμως τυπικά να χρεοκοπήσει, αφού οι υποχρεώσεις της θα συνέχιζαν, θεωρητικά πάντοτε,  να πληρώνονται από την Ευρώπη, στην οποία θα συγκεντρώνονταν οι απαιτήσεις, έναντι των εγγυήσεων που ανέφερα;

Συνεχίζοντας, ακόμη και αν υποθέσει κανείς πως τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει ή δεν θα συνέβαινε, ενώ η Ελλάδα θα κατάφερνε να νικήσει τόσο τις αγορές, όσο και την Ευρωζώνη, με ευρώ ή χωρίς, πως θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς νέο δανεισμό;

Το πρωτογενές της πλεόνασμα θα εξανεμιζόταν ακόμη και αν δεν τηρούσε καμία προεκλογική της δέσμευση η αντιπολίτευση – αφού κανένας Ευρωπαίος δεν θα την επέλεγε για διακοπές και δεν θα αγόραζε τα προϊόντα της, εξαπατημένος, εκβιασμένος και έχοντας χάσει τα χρήματα του.

Επομένως, τόσο ο τουρισμός, όσο και οι εξαγωγές θα κατέρρεαν, συμπαρασέρνοντας το ΑΕΠ και τα δημόσια έσοδα μαζί τους – με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν τα ελλείμματα στα ύψη, τα οποία δεν θα μπορούσαν να διατηρηθούν χωρίς νέα, οδυνηρότερα μέτρα λιτότητας.

Πόσο μάλλον όταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι το δημόσιο χρέος, αλλά οι καταστροφές που προκάλεσε η εφαρμογή της πολιτικής της Τρόικας – όπως η τρομακτική ανεργία, η χρεοκοπία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς επίσης η «αποψίλωση» του παραγωγικού ιστού της χώρας. Εάν λοιπόν καταδικαζόταν στην απομόνωση, θα ήταν αδύνατον να χρηματοδοτήσει εκείνα τα αναπτυξιακά μέτρα, τα οποία είναι απαραίτητα για να επιβιώσει – οπότε το χρέος έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

.

Η χρεοκοπία

Περαιτέρω, με την ενέργεια αυτή δεν αναφέρομαι σε μία μετωπική σύγκρουση με τις αγορές ή με την Ευρωζώνη, ούτε σε ένα μέσον επιθετικής διαπραγμάτευσης, με στόχο την απαίτηση διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους και τη συνέχιση του δανεισμού, όπως θα επιδίωκε η αντιπολίτευση, εάν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας – αλλά στην απλή αποδοχή ενός γεγονότος, όταν δεν φαίνεται καμία άλλη ρεαλιστική λύση στον ορίζοντα.

Θεωρώ λοιπόν πως δεν θα είναι ίσως εντελώς διαφορετικό, αλλά απολύτως έντιμο, εάν πάψει η Ελλάδα να δανείζεται, για να πληρώνει τα δάνεια της – δηλώνοντας επίσημα τη χρεοκοπία της, επειδή η Τρόικα επιμένει στη συνέχιση των μειώσεων των μισθών και των συντάξεων, στην πλήρη αποδόμηση του κράτους πρόνοιας, σε άδικες κατασχέσεις, στην περαιτέρω αύξηση των φόρων, καθώς επίσης στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές, χωρίς αναπτυξιακά μέτρα.

Σε ένα πρόγραμμα δηλαδή που επιδεινώνει τα μέγιστα τις προοπτικές της οικονομίας, οδηγώντας την Ελλάδα στην απογύμνωση, στην εξαθλίωση και στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία – μετατρέποντας τους Έλληνες σε σκλάβους χρέους στο διηνεκές.

Επίσης, επειδή η Ευρώπη, η Γερμανία για να είμαι πιο σαφής, δεν θέλει να τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε στην ελληνική κυβέρνηση το 2012, σύμφωνα με την οποία θα ελάφρυνε το χρέος της, εάν ή Ελλάδα επιτύγχανε πρωτογενή πλεονάσματα – κάτι που τελικά κατάφερε, μαζί με τη δημιουργία πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα), χωρίς όμως να συμπεριφερθεί ανάλογα η καγκελάριος.

 .

Ελλάδα – η εξέλιξη στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της χώρας.

 .

Σε μία τέτοια περίπτωση, εάν χρεοκοπούσε δηλαδή η χώρα, με δεδομένο επί πλέον το ηθικό έρεισμα από τη μέχρι σήμερα απόλυτη αποτυχία των μέτρων της Τρόικας, η Ελλάδα δεν θα ερχόταν σε άμεση σύγκρουση ούτε με τους εταίρους της, ούτε με τις αγορές – πόσο μάλλον όταν  η χρεοκοπία είναι αναφαίρετο δικαίωμα των κρατών, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος, για να προστατευθούν από την απόλυτη καταστροφή.

Πολύ περισσότερο, όταν η Τρόικα είναι υπεύθυνη για την αποτυχία της Ελλάδας (οι Πολίτες της οποίας δεν έφεραν καμία αντίρρηση στα οδυνηρά μέτρα που τους επιβλήθηκαν  και δεν επαναστάτησαν), επειδή τα λανθασμένα, καταστροφικά προγράμματα που επέβαλε, απέτυχαν παταγωδώς.

.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, η διαφορά μεταξύ της χρεοκοπίας και της διαπραγμάτευσης για τη μείωση του χρέους (η οποία όμως δεν λύνει κανένα βασικό πρόβλημα της Ελλάδας), με έναν κατά πολύ ισχυρότερο «αντισυμβαλλόμενο», είναι τεράστια. Στην πρώτη περίπτωση προηγείται η στάση πληρωμών, ενώ η εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας συζητάει μετά με τους δανειστές της, χωρίς να εκβιάζει κανέναν – ενώ στη δεύτερη, η πραγματική κυβέρνηση συνεχίζει να είναι η Τρόικα, η οποία ευρίσκεται σε μία απόλυτη θέση ισχύος.

Στην πρώτη περίπτωση απαιτείται βέβαια μία κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού, των δύο κομμάτων εξουσίας δηλαδή, ή μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας – η οποία θα έχει ανάλογη ισχύ, διαπραγματευόμενη έντιμα το μέλλον της χώρας για όλους τους Έλληνες. Στη δεύτερη η κυβέρνηση θα ήταν αδύναμη, εκπροσωπώντας τη μειοψηφία των Ελλήνων – με ελάχιστες εάν όχι με μηδενικές πιθανότητες επιτυχίας.

Η δημιουργία μίας ισχυρής κυβέρνησης όλων των Ελλήνων επείγει, εάν θέλουμε να έχουμε κάποιες πιθανότητες επιτυχίας – ενώ αποτελεί ίσως την τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας την οποία, εάν δεν εκμεταλλευθεί σήμερα, θα καταλήξει στα σκουπίδια της ιστορίας, κυριολεκτικά σαν τη στημένη λεμονόκουπα.

Μπορεί φυσικά να κάνω λάθος, αλλά αυτή είναι η άποψη μου, την οποία ήθελα να εκφράσω – έτσι ώστε να συμβάλλω όσο καλύτερα μπορώ στην ενημέρωση, καθώς επίσης στη δημόσια συζήτηση που επιβάλλει η σοβαρότητα των στιγμών που ζούμε.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!