Η Ευρωπαϊκή Ένωση
Φυσικά, το «παιχνίδι» αυτό των κερδοσκόπων θα μπορούσε να είχε «αίσιο» τέλος για τη χώρα μας – εάν είχε την εμπιστοσύνη της Ενωμένης Ευρώπης και τη βοήθεια της.
Συγκεκριμένα, η ΕΕ είχε (και έχει) τη δυνατότητα να αγοράσει άμεσα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, αυξάνοντας έτσι τις τιμές τους και μειώνοντας τα ασφάλιστρα τους. Στην περίπτωση αυτή, οι κερδοσκόποι θα ήταν αναγκασμένοι να αγοράσουν τα ομόλογα που πούλησαν ανοιχτά, για να τα επιστρέψουν στους κατόχους τους – γεγονός που θα λειτουργούσε επί πλέον αυξητικά στις τιμές τους.
Παράλληλα, η αύξηση των τιμών και η αλληλέγγυα στάση της ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα, θα μείωνε τις τιμές των ασφαλίστρων κινδύνου – με αποτέλεσμα να χάσουν διπλά οι κερδοσκόποι, οδηγούμενοι οι ίδιοι στη χρεοκοπία.
Η δυνατότητα αυτή δεν είναι θεωρητική, αφού έχει συμβεί στην περίπτωση της επίθεσης των κερδοσκοπικών κεφαλαίων (Hedge funds) στο Χονγκ Κονγκ. Οι κερδοσκόποι τότε είχαν «πουλήσει» ανοιχτά μετοχές του εκεί χρηματιστηρίου, αγοράζοντας δολάρια – με την προοπτική της αναγκαστικής υποτίμησης του νομίσματος εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία θα είχε σαν επί πλέον αποτέλεσμα την πτώση των τιμών των μετοχών.
Όμως, η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ επενέβη ενεργητικά, αγοράζοντας μετοχές και διατηρώντας σταθερή την ισοτιμία του νομίσματος – με αποτέλεσμα να χάσουν τεράστια ποσά οι κερδοσκόποι, πολλοί από τους οποίους χρεοκόπησαν.
Δυστυχώς, η Ευρώπη δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει την απειλή, εκτός βέβαια εάν απλά θυσιάζει τη χώρα μας, για να εξασφαλίσει τις υπόλοιπες από την επίθεση των κερδοσκόπων – ή για να τις «υποδουλώσει ευκολότερα στη Γερμανία, κάτι που εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε με ασφάλεια.
Το ίδιο ίσχυε, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον και για την ΕΚΤ, η οποία όμως φαίνεται να έχει πλέον διαφοροποιηθεί, κρίνοντας από τις τελευταίες προσπάθειες του διοικητή της υπέρ της Ελλάδας – σε πλήρη «ασυμφωνία» με τις γερμανικές «προδιαγραφές», για μία ένωση υπό τη δική της ηγεμονία.
Η ευθύνη λοιπόν της ΕΕ, πολύ περισσότερο της Ευρωζώνης, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αφού φαίνεται ότι μας εγκατέλειψε στην τύχη μας, χωρίς καθόλου να ενδιαφερθεί για όλους εμάς τους Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι «ονειρευόμαστε» μία Ευρώπη των Πολιτών της.
Άλλωστε, ένας από τους βασικότερους λόγους της κερδοσκοπικής επίθεσης που δεχθήκαμε, ήταν το γνωστό «The game is over» του κ. Juncker, όπως επίσης η πρόσφατη «σπουδή» της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, υπό το γερμανό διευθυντή της, να ανακοινώσει την αυξητική «διόρθωση» του ελλείμματος μας το 2009 – ταυτόχρονα σχεδόν με τη διπλή υποτίμηση της πιστοληπτικής μας ικανότητας από την Moody’s.
.
Η γερμανική υπεροψία
Εάν θα είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε «μεταξύ δύο κακών το καλύτερο», το ΔΝΤ δηλαδή ή τη γερμανική ηγεμονία, θα επιλέγαμε δυστυχώς το ΔΝΤ. Οι ευθύνες αυτής της χώρας για τη σημερινή μας θέση, όπως και για την πιθανή κατάρρευση της Ευρωζώνης, είναι τεράστιες – ενώ επικεντρώνονται κυρίως στην απίστευτη αλαζονεία της, η οποία αποδεικνύεται σήμερα με το χειρότερο δυνατόν τρόπο.
Η καγκελάριος της Γερμανίας είναι αυτή που «εμβολίζει» ολοκάθαρα τις προσπάθειες των υπολοίπων εταίρων μας για την παροχή του συμφωνηθέντος «πακέτου σωτηρίας», ισχυριζόμενη (κατά την πάγια τακτική του καθεστώτος της χώρας της) «απαγορεύσεις» του συντάγματος, καθώς επίσης αντιρρήσεις εκ μέρους των Γερμανών πολιτών – παρά το ότι έχει προηγηθεί από την ίδια την κυβέρνηση της μία απίστευτη, συλλογική πλύση εγκεφάλου, με στόχο την εχθρική τοποθέτηση της γερμανικής κοινωνίας απέναντι στην Ελλάδα.
Περαιτέρω, έχουμε αναφέρει σε πολλά κείμενα μας, τα οποία έχουν επιβεβαιωθεί τόσο από Γερμανούς, όσο και από Ευρωπαίους ή Αμερικανούς, την ύπουλη «εκμετάλλευση» της Ευρωζώνης, εκ μέρους της Γερμανίας – με στόχο την αποκόμιση οικονομικών πλεονεκτημάτων, χωρίς την παροχή των παραμικρών ανταλλαγμάτων.
Προφανώς λοιπόν είμαστε αντίθετοι στις προσπάθειες αυτής της χώρας να υποδουλώσει τους «εταίρους» της, δημιουργώντας μία περιοχή χωρίς σύνορα (Ευρασία), υπό τη δική της ηγεμονία – ουσιαστικά δηλαδή την εκπλήρωση του «ναζιστικού ονείρου», χωρίς τη χρήση στρατιωτικών μέσων. Αν και φαίνεται λοιπόν ότι οι «βλέψεις» της αυτές έχουν γίνει πλέον κατανοητές, τόσο από την ΕΕ, όσο και από τις Η.Π.Α., θεωρούμε ότι αποτελούν τεράστια απειλή για τον υπόλοιπο πλανήτη – πόσο μάλλον για τη Δημοκρατία, η οποία καλείται ουσιαστικά να αντιπαρατεθεί ακόμη μία φορά με τον Ολοκληρωτισμό.
Κατ’ επέκταση, είμαστε της άποψης ότι είναι αδύνατον να εκπληρωθεί ποτέ το ευρωπαϊκό όνειρο, με τη σημερινή Γερμανία της Ανατολικογερμανίδας κυρίας Merkel εντός του. Γνωρίζοντας δε ότι η Γερμανία, πριν από την ένωση της, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή, «θλιβόμαστε» περισσότερο παρά επικρίνουμε το «κατάντημα» της.
Συμπερασματικά λοιπόν, πόσο μάλλον όταν ο «γκεμπελικός» Τύπος της χώρας προτείνει σήμερα με θράσος την «εθελουσία αποχώρηση» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, οι ευθύνες της Γερμανίας για την προσφυγή μας στο ΔΝΤ είναι τεράστιες – ενώ δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, εάν δεν αποστασιοποιηθεί εντελώς από τη Γερμανία.
Φυσικά κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε ακόμη μία φορά στην απομόνωση, με δυσοίωνες συνέπειες τόσο για τους Πολίτες της (οι οποίοι ήδη υποφέρουν τα πάνδεινα από τη σημερινή τους Εξουσία), όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.
.
Επίλογος
Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε το 2010, λίγο πριν η πατρίδα μας καταδικαστεί στη μεγαλύτερη περιπέτεια της θυελλώδους ιστορίας της. Έκτοτε τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί, όπως ακριβώς προβλεπόταν, ενώ η Γερμανία, τρεφόμενη από την κρίση χρέους που η ίδια προκάλεσε, καθώς επίσης από τις σάρκες των «εταίρων» της, έχει αναρριχηθεί στον απόλυτο ηγεμόνα της Ευρώπης – η οποία μετατρέπεται σταδιακά σε γερμανική.
Δυστυχώς ο Έλληνας πρωθυπουργός έπεσε στην έξυπνα στημένη παγίδα της καγκελαρίου, ανακοινώνοντας την εκδίωξη του ΔΝΤ – σύμφωνα με τις επιθυμίες της, οι οποίες έχουν απώτερο στόχο την απομάκρυνση τόσο του ΔΝΤ, όσο και των Η.Π.Α. από την Ευρώπη. Φυσικά το ΔΝΤ αντέδρασε επιθετικά, με θύμα την Ελλάδα – αν και έχουμε την άποψη ότι γνωρίζει τον «ηθικό αυτουργό», οπότε οι Η.Π.Α. θα λάβουν τα μέτρα τους.
Την ίδια στιγμή η πρωσική κυβέρνηση υποδαυλίζει, μέσω της Ουκρανίας, τη σύγκρουση της υπερδύναμης με τη Ρωσία, έτσι ώστε να απαλλαγεί και από τις δύο χώρες – παραμένοντας ο αδιαφιλονίκητος πλέον ηγέτης της ηπείρου μας, συνεργαζόμενη ενδεχομένως με την Κίνα, με την οποία διατηρεί άριστες σχέσεις.
Δυστυχώς για όλους μας, οι υπόλοιπες ισχυρές χώρες της Ευρώπης, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, φαίνεται να έχουν συνθηκολογήσει – λόγω των εξαιρετικά αδύναμων ηγεσιών τους, καθώς επίσης των εσωτερικών προβλημάτων τους.
Από την άλλη πλευρά ο Ρώσος πρόεδρος, στον οποίο επιτίθενται συλλήβδην τα γερμανικά ΜΜΕ, σε καθημερινή σχεδόν βάση, ανέφερε στο χθεσινό του διάγγελμα πως η Δύση σκοπεύει να διαμελίσει τη χώρα του, κατά το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας – αν και η τοποθέτηση του ήταν υπερβολικά μελοδραματική, για να είναι αληθινή.
Εάν όμως παρ’ ελπίδα επαληθευτεί, η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει πολύ μεγάλα προβλήματα από τη Γερμανία, όπως έχει συμβεί πολλές φορές μέχρι σήμερα. Εκτός εάν οι πραγματικές προθέσεις τις καγκελαρίου γίνουν αντιληπτές, οπότε θα τοποθετηθεί στη θέση που της αξίζει.
