Η Ελλάδα δεν πρέπει να οδηγηθεί σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις, μετά από έξι χρόνια ολοκληρωτικής καταστροφής της οικονομίας της από την Τρόικα – ενώ φυσικά δεν επιτρέπεται να υποχωρήσει σε καμία άλλη απαίτηση της Γερμανίας και του ΔΝΤ
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Ήταν το 490 έτος πριν την γέννηση του Χριστού και αμέσως μετά την Νίκη των Αθηναίων στον Μαραθώνα, όταν το Ιερατείο της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα παρουσίασε και θέσπισε το νόμισμα της Δραχμής, ως συναλλακτική μονάδα ανταλλαγής υπηρεσιών και εμπορευμάτων” (άρθρο).
.
Άποψη
Κατ’ αρχήν, θεωρώ έγκλημα την κατάργηση της δραχμής – όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, όπως το ότι η Ελλάδα δεν ήταν προετοιμασμένη για την υιοθέτηση του ευρώ (η οποία αποφασίσθηκε ανεύθυνα, λόγω των υψηλών επιτοκίων δανεισμού, καθώς επίσης της εγχώριας διαφθοράς), αλλά, κυρίως, για πολιτισμικούς.
Κατά την άποψη μου, το νόμισμα μίας χώρας δεν είναι υποδεέστερο από τη γλώσσα και την υπόλοιπη πολιτιστική κληρονομιά της. Επομένως, η κατάργηση του μοιάζει με την υιοθέτηση μίας άλλης γλώσσας ή μίας νέας εθνικής ταυτότητας. Όταν δε πρόκειται για ένα Έθνος όπως η Ελλάδα, με έναν πολιτισμό, επάνω στις βάσεις του οποίου οικοδομήθηκε η Δημοκρατία και η Ευρώπη, τότε το έγκλημα είναι ακόμη πιο «ειδεχθές».
Ειδικά όσον αφορά τη δραχμή, θεωρείται ένα από τα παλαιότερα νομίσματα παγκοσμίως, τα οποία αντικατέστησαν τις ανταλλαγές αγαθών, ως μέσον συναλλαγής των ανθρώπων. Η δραχμή ήταν επίσης το πρώτο χρυσό νόμισμα στον πλανήτη – γεγονός που δεν είναι τόσο ασήμαντο, όσο μας παρουσιάζεται.
Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, κανένας λογικός άνθρωπος δεν καταργεί μέσα σε μία νύχτα ένα νόμισμα, ιστορίας 2.500 ετών – αδιαφορώντας εντελώς για την πολιτιστική κληρονομιά της πατρίδας του.
.
Η οικονομική πλευρά
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, δεν τάσσομαι υπέρ της δραχμής, ως επίσημου συναλλακτικού νομίσματος της χώρας σήμερα – αφού είναι ένα θέμα που έχει άμεση σχέση με την Ευρωζώνη, καθώς επίσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναλυτικότερα, μετά την υποθήκευση της Ελλάδας στους δανειστές της, όπως συνέβη με την υπογραφή του PSI, την οποία εμείς τουλάχιστον χαρακτηρίσαμε τότε ως «Πύρρειο χρεοκοπία», είναι προφανές ότι «εγκλωβισθήκαμε» στο ευρώ – αφού, εάν τυχόν αποφασίζαμε να το εγκαταλείψουμε, η χώρα μας θα πνιγόταν κυριολεκτικά στο εξωτερικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό (περί τα 400 δις €).
Η αιτία είναι το ότι, μέχρι την υπογραφή της διαγραφής (haircut) μέρους του χρέους, όπου χρεοκοπήσαμε εμείς οι ίδιοι τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά μας ταμεία, τους Έλληνες ιδιοκτήτες ομολόγων, αρκετούς δικούς μας οργανισμούς κοκ., το εξωτερικό χρέος μας μπορούσε να μετατραπεί σε δραχμές, σε ένα ποσοστό της τάξης του 90% – μία δυνατότητα που «ξεπουλήσαμε» στους δανειστές μας, στην κυριολεξία έναντι «τριάντα αργυρίων».
Εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα διαπραγματευόμαστε σήμερα την έξοδο μας από το ευρώ, έναντι της μείωσης του δημοσίου χρέους μας κατά 240 δις € (καμία μικρή χώρα δεν επιβιώνει εκτός μίας νομισματικής ένωσης, με χρέος πάνω από το 50% του ΑΕΠ της – πόσο μάλλον όταν η παραγωγική της βάση είναι εντελώς κατεστραμμένη), της ενίσχυσης των τραπεζών μας, καθώς επίσης της προστασίας του νέου νομίσματος από την ΕΚΤ για πέντε χρόνια, επί πλέον της μετατροπής του ιδιωτικού χρέους σε δραχμές, τότε θα έπρεπε να φύγουμε υποχρεωτικά, με βάση τη σύμβαση της Ευρωζώνης, και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ακόμη όμως και αν μπορούσαμε να επιβάλλουμε την παραμονή μας στην ΕΕ, δεν θα ήταν πιθανότατα προς το συμφέρον μας, επειδή η αναβίωση της παραγωγικής βάσης της Ελλάδας προϋποθέτει την επιδότηση, καθώς επίσης την προστασία των νέων βιομηχανιών – ενέργειες που δεν είναι συμβατές με τους κανόνες της ΕΕ. Επομένως, θα οφείλαμε μόνοι μας να επιλέξουμε την απομόνωση της χώρας μας, τον περιορισμό της ελεύθερης διακίνησης των χρημάτων κοκ. – ενώ θα έπρεπε να σκεφθούμε τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο, από γεωπολιτικής πλευράς.
Βέβαια, η Ευρωζώνη δεν μπορεί να μας επιβάλλει νόμιμα την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, να μας διώξει δηλαδή, αφού απαγορεύεται από τις συμβάσεις. Εν τούτοις, με απλά λόγια, μπορεί να μας υποχρεώσει να πεθάνουμε από την πείνα (όπως ήδη συμβαίνει), μεταξύ άλλων σταματώντας τη χρηματοδότηση των τραπεζών – αν και δεν είναι μία νόμιμη διαδικασία, ενώ απαγορεύεται επίσης από τις συμφωνίες (ανάλυση).
.
.
Υπάρχουν φυσικά πολλές άλλες σημαντικές λεπτομέρειες – όπως τα βοηθητικά πακέτα της ΕΕ (υπολογίζονται στα 40 δις € για τα επόμενα χρόνια), τα οποία θα έπαυαν να υφίστανται, εάν την εγκαταλείπαμε ή το ποιός θα είχε τις ικανότητες να χειρισθεί τη νομισματική πολιτική, ειδικά επειδή η κεντρική μας τράπεζα ανήκει σε ξένους.
Δυστυχώς όμως, η δημαγωγία που επικρατεί στην πολιτική ζωή της χώρας, οι αυθαιρεσίες (επονείδιστο χρέος, μονομερής κατάργηση των μνημονίων κοκ.), η άγνοια, η χειραγώγηση από ορισμένα ΜΜΕ και πολλά άλλα, δεν επιτρέπουν τη σωστή ενημέρωση των Ελλήνων – χωρίς την οποία είναι εντελώς απίθανη η έξοδος μας από την κρίση, η εκδίωξη των εισβολέων, καθώς επίσης η ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Ευρώ η δραχμή
Συνεχίζοντας, ακούγεται συχνά η ερώτηση, σύμφωνα με την οποία δεν έχει κανένα νόημα για κάποιον Έλληνα, ο οποίος δεν έχει καθόλου χρήματα στην τσέπη του, εάν η χώρα έχει ως επίσημο νόμισμα της τη δραχμή ή το ευρώ.
Προφανώς δεν δίνεται βέβαια σημασία στο ότι, τυχόν ανεξέλεγκτη επιστροφή στη δραχμή θα είχε σαν αποτέλεσμα την ελεύθερη πτώση της ισοτιμίας της, καθώς επίσης την εκτίναξη του συνολικού εξωτερικού χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού, σε δυσθεώρητα επίπεδα – για λόγους που ανέφερα προηγουμένως.
Σε μία τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε ακαριαία, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών της, μεταξύ άλλων με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση του κοινωνικού της κράτους – καθώς επίσης την εκτίναξη της ανεργίας και των χρεοκοπιών των επιχειρήσεων στα ύψη. Έτσι λοιπόν, αυτός που σήμερα δεν έχει τίποτα στην τσέπη του, αναγκασμένος να εξαρτάται από τις όποιες υπηρεσίες του δημοσίου, καθώς επίσης από τους συμπολίτες του, δεν θα μπορούσε πλέον να επιβιώσει.
Πόσο μάλλον όταν στη θέση του θα βρισκόταν ξαφνικά πάρα πολλοί άλλοι, εκμηδενίζοντας τις όποιες δυνατότητες του να τα καταφέρει, έστω και οριακά. Επομένως, έχει και για αυτόν σημασία η απόφαση της επιστροφής της χώρας στη δραχμή, όσο και αν δεν το κατανοεί σήμερα.
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ο εχθρός του κακού είναι το χειρότερο – ενώ πάντοτε υπάρχει μία πιο οδυνηρή κατάσταση, από αυτή που βιώνει κανείς.
.
Η Γερμανική Ευρώπη
Συνεχίζοντας, θεωρούσα ανέκαθεν πολύ σημαντικό το κοινό νόμισμα, λόγω της συμβολής του στην Ενωμένη Ευρώπη – τασσόμενος ως εκ τούτου υπέρ του. Ορισμένα όμως γεγονότα, τα οποία έχουν μεσολαβήσει, με κυριότερο τη σταδιακή μετατροπή της ηπείρου μας σε μία γερμανική Ευρώπη, με έχουν καταστήσει επιφυλακτικό απέναντι του.
Όταν δε ακόμη και οι Financial Times Germany «κατηγορούν» τη Γερμανία (πηγή), λέγοντας πως έχει εγκαταλείψει τη διακριτική της στάση, όσον αφορά την «κατάληψη» σημαντικών θέσεων στην Κομισιόν, προσπαθώντας πλέον επιθετικά να αναλάβει την απόλυτη ηγεσία, επιβάλλοντας τα δικά της άτομα, τότε οι επιφυλάξεις μου γίνονται ακόμη μεγαλύτερες.
Στα πλαίσια αυτά, οφείλω να αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά τους παρακάτω Γερμανούς, σε βασικές θέσεις της Ευρώπης: ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού μηχανισμού σταθερότητας (Regling), ο διευθυντής της ευρωπαϊκής τράπεζας επενδύσεων (Hoyer), ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κ. Juncker (Selmayr), ο ηγέτης της ισχυρής σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης (Schulz), 31 Γερμανοί ευρίσκονται δίπλα στους 28 επιτρόπους, η ΕΚΤ είναι στη Φρανκφούρτη κοκ.
Προφανώς η αδυναμία της Γαλλίας, καθώς επίσης της Ιταλίας, να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους, όταν την ίδια στιγμή η Γερμανία τρέφεται και αναπτύσσεται από αυτήν, έχει αλλάξει εντελώς τους συσχετισμούς στην Ευρώπη – πόσο μάλλον όταν ο ευρωπαϊκός νότος ευρίσκεται κυριολεκτικά στον ορό της καγκελαρίου και του υπουργού οικονομικών της, ο οποίος μιμείται κάθε μέρα και περισσότερο τη στάση των προγόνων του.
Ολοκληρώνοντας, έχω την άποψη ότι, κανένας απολύτως Ευρωπαίος δεν επιθυμεί τη «γερμανοποίηση» της ηπείρου μας – οπότε δεν είναι πλέον καθόλου βέβαιο το μέλλον του κοινού νομίσματος, ειδικά όταν η Ιταλία αδυνατεί να ανταπεξέλθει με το βάρος του, ενώ η Ολλανδία έχει ήδη εκπονήσει ένα σχέδιο επιστροφής στο εθνικό της νόμισμα (πηγή).
.
Οι εναλλακτικές λύσεις
Έχει αναφερθεί στο παρελθόν πως μία λύση, η καλύτερη ίσως, όσον αφορά τη διατήρηση της Ευρωζώνης, θα ήταν η αποχώρηση της Γερμανίας (ανάλυση), κάτι που όμως δεν μπορεί να συμβεί, χωρίς τη δική της συμφωνία – η οποία είναι μάλλον απίθανη, επειδή αφενός μεν τρέφεται από το ευρώ, αφετέρου λόγω του ότι η υιοθέτηση του μάρκου θα της δημιουργούσε τεράστια οικονομικά προβλήματα.
Μία επόμενη δυνατότητα θα ήταν η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στα εθνικά τους νομίσματα (ανάλυση) – αφού δεν υπάρχει η απαραίτητη προθυμία για τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης (τραπεζική, πολιτική και δημοσιονομική ένωση), χωρίς την οποία το ευρώ είναι καταδικασμένο. Τη λύση όμως αυτή δεν μπορούμε επίσης να την επιβάλλουμε, επειδή αφορά όλα τα κράτη – οι κυβερνήσεις των οποίων δεν θα συμφωνούσαν εύκολα μεταξύ τους.
Αυτό που απομένει λοιπόν στην Ελλάδα είναι είτε η ανεξέλεγκτη υιοθέτηση της δραχμής, εάν ενεργώντας παράνομα η ΕΚΤ σταματούσε να ενισχύει με ρευστότητα τις ελληνικές τράπεζες, είτε η ελεγχόμενη επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα. Μία τέτοια διαδικασία είναι βέβαια συνδεδεμένη με πλήθος προβλήματα, τα οποία θα έπρεπε να επιλυθούν εκ των προτέρων – ενώ έχει ήδη περιγραφεί ένα σενάριο (ανάλυση).
Στα πλαίσια αυτά, κάτω από τις συνθήκες που ευρύτερα δημιουργούνται και με δεδομένα τα τεράστια προβλήματα της Ευρωζώνης, θεωρώ απολύτως απαραίτητο το ξεκίνημα μίας συζήτησης για την ανάλυση του θέματος – καθώς επίσης την επείγουσα εκπόνηση ενός «Σχεδίου Β» εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων εξουσίας.
Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να οδηγηθεί σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις, μετά από έξι χρόνια ύφεσης και καταστροφής της οικονομίας της από την Τρόικα (άρθρο) – ενώ φυσικά δεν επιτρέπεται να υποχωρήσει σε καμία άλλη απαίτηση της Γερμανίας ή του ΔΝΤ, όσον αφορά τη μελλοντική της οικονομική πολιτική. Εν ανάγκη, με την εκλογή ενός κόμματος που θα μπορούσε να εγγυηθεί απερίφραστα τη μη υποταγή της χώρας στους δανειστές της.
Από το γράφημα που ακολουθεί φαίνεται το που μας οδήγησε η εγκληματική πολιτική της Γερμανίας, με βάση την οποία το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας, ανά άτομο σε ηλικία εργασίας, κυριολεκτικά κατέρρευσε – πολύ περισσότερο από κάθε άλλη χώρα.
.
.
Εύλογα λοιπόν εάν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, όπως απαιτεί σήμερα η Γερμανία, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε ένα άβουλο προτεκτοράτο της – με λεηλατημένη τόσο τη δημόσια όσο και την ιδιωτική της περιουσία, καθώς επίσης με μηδενικές πιθανότητες να επανέλθει.