Προμελέτη σύγχρονης Αριστοτελικής Πολιτείας (α) – The Analyst

Προμελέτη σύγχρονης Αριστοτελικής Πολιτείας (α)

Email this page.

Αριστοτέλης-Μέσα

Οι αντιλήψεις του Αριστοτέλη δεν μπορεί παρά να πείθουν κάθε συνετό άνθρωπο. Στα πλαίσια αυτά, η σύγκριση με τα σημερινά παρέλκει. Καταλαβαίνει κανείς αβίαστα πώς φθάσαμε τόσο χαμηλά. Το συμπέρασμα είναι προφανές : ριζική αλλαγή.

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

 .

Πρόλογος

Η παρούσα «Μελέτη σύγχρονης Αριστοτελικής Πολιτείας» αφορά πρόταση πακέτου ριζικών θεσμικών αλλαγών (turn key solution), τόσο ως προς το Κράτος και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όσο και ως προς την Πολιτική Οργάνωση της χώρας μας.

Η μελέτη, ως πνευματική εργασία διεξοδικού σχεδιασμού ενός εγχειρήματος, απευθύνεται σε όσους έχουν την αντίστοιχη πνευματική στάση, απέναντι στα τεράστια προβλήματα της χώρας μας. Άλλωστε, εν μέσω δραματικά βεβαρυμένου κλίματος, διαπιστώνεται ευρέως η ανάγκη ριζικών πολιτικών αλλαγών.

Η παρούσα προμελέτη, το πρώτο στάδιο της μελέτης, αποσκοπεί στην συνοπτική παρουσίαση της πρότασης, ώστε να υπάρξει σφαιρική εικόνα του προδιαγραφόμενου εγχειρήματος. Θα ολοκληρωθεί σε 5 συνολικά άρθρα στο φιλόξενο www.analyst.gr λόγω της φύσης του διαδικτύου, αλλά και για να επιδιωχθεί ευρύτερη συμμετοχή στην διαμόρφωση της πρότασης.

Στα πέντε άρθρα, τίθενται στην κρίση του επιμελούς αναγνώστη, κατά σειρά :

(α) η από μέρους του υπογράφοντος ανάγνωση, κωδικοποιημένη ανάδειξη, κριτική και σύγχρονη αξιοποίηση της Αριστοτελικής αντίληψης περί πολιτεύματος.

(β) συνοπτική περιγραφή της πρότασης εκ βάθρων επανασχεδιασμού του Κράτους και ριζικής Πολιτικής Μεταρρύθμισης.

(γ) παρουσίαση, διερεύνηση και συγκριτική αξιολόγηση του Οράματος της Νέας Ελλάδας, ιδιαίτερα σε σύγκριση με το ελβετικό πολίτευμα.

(δ) παρουσίαση των δυνατοτήτων άμεσης χρήσης, του προτεινόμενου «αριστοδημοκρατικού μοντέλου διοίκησης», στην οργάνωση πολιτικών κομμάτων αρχών και ανταγωνιστικών επιχειρήσεων ευρείας βάσης.

(ε) διερεύνηση των εναλλακτικών δυνατοτήτων μετάβασης, από το σημερινό τέλμα, στην Ελλάδα που θέλουμε για τις επερχόμενες γενεές.

Στα πλαίσια αυτά, στόχος της παρούσης μελέτης είναι να εμπνεύσει τις υγιείς και πρωτοπόρες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τόσο ως προς το Όραμα για την Πολιτική Μεταρρύθμιση και το Κράτος της Νέας Ελλάδας, όσο και στην οργάνωση της δικής τους πολιτικής δράσης. Γιατί όχι, παράλληλα, και στην οργάνωση πρωτοπόρων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών.

.

Ευχαριστίες

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον διαδικτυακό φίλο Παύλο Μανωλούδη, φυσικό επιστήμονα, για τις εξαιρετικά εύστοχες υποδείξεις του στα κρίσιμα θέματα της εθνικής μας «στάσης ηρεμίας» και των «μιμιδίων». Όπως θα φανεί στην μελέτη, η βαθειά κατανόηση αυτών των ισχυρότατων φαινομένων είναι απαραίτητο μέρος και της διάγνωσης αλλά και της λύσης.

.

Η Αριστοτελική Πολιτεία

Ως αναμφισβήτητος πατέρας του Ορθολογισμού, και ιδιαίτερα της Λογικής, ο Αριστοτέλης έχει αναλύσει διεξοδικά το πολιτικό πρόβλημα. Το πολίτευμα. Και, στην εποχή του παραλογισμού που ζούμε [όχι ;], αξίζει να προσέξουμε όχι μόνο τις προτάσεις του, αλλά – κυρίως – τον τρόπο σκέψης του. Αξίζει, επί πλέον, όποιος ενδιαφέρεται σοβαρά για την σημερινή πολιτική κρίση, να μελετήσει το σύγγραμμά του «Πολιτικά».

Θα αποφύγω σκοπίμως να απομονώσω αποσπάσματα της επιχειρηματολογίας του. Ούτε θα δώσω παραπομπές. Θα χρησιμοποιήσω μόνο, εντός εισαγωγικών («…»), χαρακτηριστικούς όρους του, καθώς και σαφώς αυτοτελείς φράσεις του. Δεν θα συμπράξω σε κανενός είδους «τσιτατολογία».

Με άλλα λόγια, αναλαμβάνω την ευθύνη της μεταφοράς στο σήμερα των ιδεών του, όπως τις αντιλαμβάνομαι : κατά το πνεύμα περισσότερο, παρά κατά γράμμα. Και ταυτόχρονα, ούτε επικαλούμαι κάποια αυθεντία, ούτε διεκδικώ την πατρότητα δικών του ιδεών.

Άλλωστε, στο σύγγραμμά του – όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο – εντοπίζεται αβίαστα σειρά αναχρονιστικών αντιλήψεων και ζητημάτων. Και χρειάζεται να είναι κανείς αρκούντως λογικός και απροκατάληπτος, για να μην απορρίψει συλλήβδην όλο το έργο του, λόγω κάποιων αναχρονισμών.

.

Αναχρονισμοί

Βασικός αναχρονισμός είναι οι αντιλήψεις για την θέση της γυναίκας, παρότι φυσικά δεν συνηγορεί σε κανενός είδους καταπίεση ή υποβάθμιση. Όσο κι αν έχει δίκιο ότι κυρίως ο άνδρας έχει τις ικανότητες του άρχειν, δεν μπορεί να συμφωνήσουμε σήμερα ότι η γυναίκα είναι για να «υπηρετεί».

Αν χρειάζεται «υπεράσπιση», θα πρέπει να σκεφθούμε τις οικιακές ανάγκες της εποχής, όπως και το πόσο «μπελάς» ήταν η μητρότητα τότε. Ήταν ανάγκη δηλαδή ο περιορισμός της γυναίκας στα οικιακά. Χώρια που, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «είτε οι γυναίκες άρχουν είτε οι άρχοντες άρχονται υπό των γυναικών, ποία η διαφορά ;» …

Άλλος αναχρονισμός, τα περί δουλείας. Είναι γνωστό, βέβαια, ότι η δουλεία εκείνης τη εποχής δεν είχε τίποτα κοινό με αλυσίδες, κακομεταχείριση και λοιπές βαρβαρότητες που γνωρίζουμε. Ο Αριστοτέλης αναφέρεται σε νουθεσίες στους δούλους παρά σε προσταγές.

Επίσης, όσο και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως συμπαθής ιδέα, δεν θα ήταν εύκολο να υιοθετηθεί στον καιρό μας ρύθμιση ώστε οι άρχοντες να μην αμείβονται καθόλου. Και, κυρίως, δεν θα είχε απώτερα θετικά αποτελέσματα. Αντιπροτείνει, βέβαια, «τιμές υπέρ των ευδοκιμούντων», στο τέλος της θητείας τους, αλλά …

Τέλος, είναι πράγματι εκτός εποχής μας η πλήρης αποκήρυξη του «τόκου». Ίσως μάλιστα προκαλεί κάποια απορία το γεγονός ότι, αν και εμπνευστής των αντιλήψεων περί μεσότητας, δεν προτείνει στο θέμα κάποιο «μέτρο». Θεωρεί πλήρως τον τόκο ως «άνευ κόπων κτώμενο αγαθό» και άρα καταδικαστέο. Αλλά αξίζει να σκεφθούμε αν είναι «κόπος» η αποταμίευση, η επιλογή επενδύσεων και η ανάληψη αντίστοιχων κινδύνων.

.

Επισημάνσεις

Συμπληρωματικά, κατά την γνώμη μου, ανακύπτει – και στο θέμα της αποκήρυξης του τόκου – το φαινόμενο της παράλειψης του αυτονόητου. Καλώς ή κακώς, σε κάθε εποχή κάποια πράγματα είναι τόσο αυτονόητα που δεν διανοούνται οι σύγχρονοί της να τα μνημονεύσουν καν. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι αναγκαίο στους μελετητές να είμαστε προσεκτικοί στις μεταφορές ιδεών και στις συγκρίσεις μας.

Επί του προκειμένου, ο τόκος επί δανείων έχει και την λογική της επιβολής κάποιου δυναμισμού στις επιχειρηματικές ή προσωπικές προσπάθειες των δανειοληπτών. Φυσικά μέχρις ενός ύψους επιτοκίου. Αλλά ο δυναμισμός ήταν κάτι αυτονόητο σε εκείνη την εποχή. Κανείς δεν μιλούσε για ανάπτυξη, όπως δεν μιλούσε για το αν πρέπει να αναπνέουμε π.χ. Πολύ αργότερα εφευρεθήκαν ο κρατικός παρεμβατισμός, οι αναπτυξιακές επιδοτήσεις άνευ αναπτύξεως …

Σε αυτά τα πλαίσια, θα εξετάσουμε το πολίτευμα της «Πολιτείας», το οποίο κάποιοι – ίσως για να γίνουν κατανοητοί – αποκαλούν «ορθή δημοκρατία». Θα πρέπει να προσέξουμε και ότι η όλη ανάλυσή του αφορά την διοίκηση μίας πόλης, και όχι κάποιου ευρύτερου κράτους που περιλαμβάνει πολλές πόλεις.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×