Η Μ. Βρετανία
Επιστρέφοντας στην πρώην αυτοκρατορία, ενώ οι βουλευτές της ενημερώνονται για τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, οι πιστώσεις προς τον ιδιωτικό τομέα από το 2000 έως το 2008 υπερδιπλασιάστηκαν (γράφημα).
.
.
Από το 2011 βέβαια τα δάνεια προς τις ιδιωτικές επιχειρήσεις περιορίσθηκαν στο 8% των συνολικών – ενώ το μεγαλύτερο μέρος τους κατευθύνθηκε στις χρηματαγορές, καθώς επίσης στον κλάδο ακινήτων, δημιουργώντας επικίνδυνες φούσκες στην οικονομία της (άρθρο).
Ήδη μία μεγάλη εφημερίδα του νησιού (Daily Mail) αναφέρεται σε μία κατακόρυφη αύξηση των υποθηκών, με τις οποίες οι αγοραστές ακινήτων θα πληρώνουν τόκους μέχρι να πεθάνουν (lifetime mortgages). Αφού πεθάνουν δε, οι τράπεζες θα κατάσχουν το σπίτι τους και θα το πλειστηριάζουν, για να εξοφληθούν οι απαιτήσεις τους. Εκτός εάν μεσολαβήσει βέβαια ένα νέο χρηματοπιστωτικό κραχ, μέσω του οποίου θα πληρώσουν ξανά οι φορολογούμενοι τα χρέη των τραπεζών.
.
Επίλογος
Όπως συμπεραίνεται από το άρθρο, τα χρέη αυξάνονται συνεχώς σε ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ οι τράπεζες συνεχίζουν να δημιουργούν καινούργια – γνωρίζοντας πια πως σε περίπτωση ανάγκης θα διασωθούν ξανά από τους φορολογούμενους Πολίτες.
Θεωρούμε λοιπόν σκόπιμη την υπενθύμιση προηγουμένου κειμένου, σύμφωνα με το οποίο υπάρχουν μόνο οι εξής τέσσερις δυνατότητες για να μειωθεί το χρέος:
.
(α) Οι οφειλέτες αποπληρώνουν τα δάνεια τους με χαμηλότερο ρυθμό, αλλά σταθερά – όπου ουσιαστικά μειώνεται ο αριθμητής του κλάσματος. Η επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης με χαμηλά επιτόκια, είναι ίσως εδώ ο ιδανικότερος τρόπος – αφού το χρέος των οφειλετών μειώνεται ουσιαστικά με τεχνητό τρόπο, χωρίς όμως να προκαλούνται ανυπέρβλητες ζημίες στους δανειστές.
(β) Οι οφειλέτες δηλώνουν μαζικά αδυναμία εξόφλησης των δανείων τους (χρεοκοπία) – οπότε οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να τα αποσβέσουν από τους Ισολογισμούς τους, με κίνδυνο να χρεοκοπήσουν, να επέμβει το κράτος για να τις διασώσει, να αυξηθούν ως εκ τούτου τα δημόσια χρέη κοκ. Εκτός εάν φυσικά έχουν στη διάθεση τους εγγυήσεις, όπως για παράδειγμα ακίνητα, τα οποία κατάσχουν και πλειστηριάζουν, για να μειώσουν ή για να αποφύγουν εντελώς τις ζημίες τους.
Εάν το ίδιο το κράτος δηλώσει αδυναμία εξόφλησης των χρεών του, τότε οι δανειστές του θα πρέπει να αποσβέσουν τα χρέη του (μέρος ή ολόκληρα πάντοτε) από τους ισολογισμούς τους, κινδυνεύοντας να χρεοκοπήσουν και αυτοί.
Εκτός εάν, όπως ακριβώς και οι τράπεζες, διαθέτουν εγγυήσεις, τις οποίες μπορούν να κατάσχουν «έναντι» –κάτι που μάλλον έχει συμβεί με την Ελλάδα, στα πλαίσια της διαγραφής του χρέους της (PSI, 2011).
Επομένως, είναι πλέον στο έλεος των δανειστών της, ενώ εμείς τότε, ακριβώς για το λόγο αυτό, είμαστε αντίθετοι με τη διαγραφή – σήμερα επίσης, γνωρίζοντας δυστυχώς πως θα απαιτηθούν δυσανάλογα ανταλλάγματα, επειδή δεν υπάρχει πουθενά δωρεάν γεύμα.
Εάν βέβαια η διαγραφή δεν απαιτούσε δυσανάλογα ανταλλάγματα, θα είμαστε ανόητοι εάν υποστηρίζαμε πως δεν θα έπρεπε να επιδιωχθεί και να επιτευχθεί – από όποιον έχει την ικανότητα που ισχυρίζεται.
(γ) Η κυβέρνηση του κράτους προσπαθεί, με τη βοήθεια των διαρθρωτικών αλλαγών, να επιταχύνει την οικονομική ανάπτυξη – οπότε να αυξήσει τον παρανομαστή του κλάσματος {Χρέος / ΑΕΠ}.
(δ) Το κράτος επιδιώκει, με τη βοήθεια της κεντρικής τράπεζας (η Ευρωζώνη με την ΕΚΤ), να αυξήσει τον πληθωρισμό – οπότε την ονομαστική αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης (ονομαστική = πραγματική + πληθωρισμός). Φυσικά αυτό είναι εις βάρος των αποταμιευτών – γεγονός που αιτιολογεί την αντίθεση της Γερμανίας, αφού τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών της είναι κυρίως σε μετρητά χρήματα
Εδώ στόχος είναι επίσης η αύξηση του παρανομαστή του κλάσματος, με τη βοήθεια της εκτύπωσης νέων χρημάτων, τα οποία όμως οφείλουν να εισρεύσουν στην πραγματική οικονομία (επιχειρήσεις νοικοκυριά) – όχι να μείνουν στις τράπεζες αδιάθετα ή να κατευθυνθούν στα χρηματιστήριο, δημιουργώντας επικίνδυνες φούσκες (όπως συμβαίνει σήμερα, κυρίως στις Η.Π.Α.).
Εάν βέβαια δεν επιλεχθεί άμεσα κάποια από τις προηγούμενες λύσεις, μάλλον θα επικρατήσει ανεξέλεγκτα μία εκδοχή της δεύτερης – η οποία θα προκαλέσει την καταιγίδα των καταιγίδων.
.
