Από την άλλη πλευρά του τραπεζιού, απέναντι στα θύματα, ευρίσκονται οι εγχώριοι και οι ξένοι επενδυτές – εφοδιασμένοι με χρήματα για εξαγορές, καθώς επίσης με κερδοσκοπικά εργαλεία, στοιχηματίζοντας στην επιτυχία ή μη της πολιτικής
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Oι ουρές των μελλοθανάτων που σχηματίζονται σε εθνικό επίπεδο στην Ελλάδα αυξάνονται καθημερινά – με νέες δόσεις για την πληρωμή φόρων και δανείων να «συνωστίζονται» επάνω στις παλαιότερες, ενώ καιροφυλακτούν κατασχέσεις, πλειστηριασμοί, και ποινικές διώξεις.
Την ίδια στιγμή η ανεργία «ζει και βασιλεύει», χωρίς καμία ελπίδα αντιμετώπισης της, ενώ οι χρεοκοπίες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων δεν έχουν τέλος – παράγοντας μαζικά νέους φτωχούς και ανέργους, στους οποίους επιβάλλονται διαρκώς καινούργιες επιβαρύνσεις.
Παράλληλα, όλο και περισσότερες επιχειρήσεις εγκαταλείπουν τη χώρα, ειδικά οι ξένες, ενώ η αιμορραγία συνεχίζεται: η πτώση των τιμών των ακινήτων, η κατάρρευση του χρηματιστηρίου, η εκροή συναλλάγματος, η αυξημένη εξάρτηση του τραπεζικού συστήματος από την ΕΚΤ, καθώς επίσης η μετανάστευση των νέων και ικανών Ελλήνων”.
.
Άρθρο
Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος του άρθρου (Το ευρωπαϊκό monopoly I), στο δεύτερο θα επικεντρωθούμε στους διάφορους παίχτες – στο ποια χώρα υποχρεώνεται να πουλήσει τι, στη μέχρι σήμερα εξέλιξη των θυμάτων (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος), καθώς επίσης στους «κερδοσκόπους – επενδυτές». Αναλυτικά λοιπόν τα εξής:
.
ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ
Από την πλευρά των κρατών συμμετέχουν στο ευρωπαϊκό monopoly τέσσερις μικροί, αδύναμοι και υπερχρεωμένοι παίκτες – οι χώρες, στις οποίες δραστηριοποιείται η Τρόικα, με την «ευλογία» του τοποτηρητή, τού ύπατου αρμοστή καλύτερα των Η.Π.Α. στην ήπειρο μας: της Γερμανίας.
Η παίκτες αυτοί, έχουν ξεκινήσει το παιχνίδι με εντελώς διαφορετικά χρέη μεταξύ τους, καθώς επίσης με άλλα προβλήματα – η Ελλάδα με μεγάλο δημόσιο χρέος και με τα παραποιημένα από την κυβέρνηση ελλείμματα του 2009, η Ιρλανδία με το υψηλότερο συνολικό χρέος του πλανήτη (γράφημα, 663% του ΑΕΠ της, ακολουθεί η Ιαπωνία με 512% και η Μ. Βρετανία με 507%), η Πορτογαλία με μικτά προβλήματα, καθώς επίσης η Κύπρος, με το υπερδιογκωμένο χρηματοπιστωτικό της σύστημα (άρθρο).
.
.
Προφανώς, σε τελική ανάλυση, όποια χώρα δανείζεται πιο πολλά χρήματα, θα πρέπει να υποχρεωθεί να πουλήσει τα περισσότερα περιουσιακά της στοιχεία – γεγονός που σημαίνει πως η Ελλάδα, έχοντας λάβει πάνω από 240 δις €, θα ηγηθεί του παιχνιδιού.
Στα πλαίσια αυτά, επιβάλλεται στην Ελλάδα η μείωση των μισθών και συντάξεων, η αύξηση των φόρων, καθώς επίσης η «απανθράκωση» του κοινωνικού κράτους – έτσι ώστε να καταρρεύσουν οι τιμές των παγίων περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου και των ιδιωτών, αποτελώντας φθηνά λάφυρα για τους παίκτες στην άλλη πλευρά του παιχνιδιού: για τους «κερδοσκόπους επενδυτές».
.
Η Ελλάδα
Ως αποτέλεσμα των παραπάνω «μέτρων», η οικονομία της Ελλάδας καταρρέει, σε σημείο που να μην είναι σε θέση πλέον να πληρώνει σχεδόν τίποτα, εάν δεν παίρνει τις δόσεις των υπεσχημένων δανείων. Εύλογα βέβαια τα δάνεια αυτά δεν δίνονται δωρεάν – αφού η Ελλάδα δεσμεύεται να ιδιωτικοποιήσει δημόσια περιουσία αξίας 50 δις €, έως το τέλος του προγράμματος (2016), ενώ η κατάσχεση, καθώς επίσης η εκποίηση σε τιμές ευκαιρίας της ιδιωτικής περιουσίας, «ανατίθεται» στις εγχώριες (αν και υπό ξένη κατοχή) τράπεζες.
Φυσικά οι τραπεζίτες τηρούν τα προσχήματα και διατηρούν το καλό τους όνομα – παραχωρώντας τις εγγυήσεις που απαιτούνται για τις κατασχέσεις σε ξένα σχήματα (τιτλοποίηση), μερικά από τα οποία ανήκουν κρυφά στις ίδιες.
Οι δημόσιοι ισχυρισμοί τους, σύμφωνα με τους οποίους δεν ενδιαφέρονται για την πρώτη κατοικία των Πολιτών, αλλά μόνο «για τις βίλες της Μυκόνου», είναι ασφαλώς προπέτασμα καπνού – αφού τα περισσότερα χρήματα μπορούν να κερδηθούν από την ποσότητα και όχι από την «ποιότητα», η οποία αφενός μεν είναι περιορισμένη, αφετέρου έχει μεγαλύτερες δυνατότητες να αμυνθεί.
To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)
Συνεχίζοντας, το αξίας 50 δις € πρόγραμμα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας (πίνακας που ακολουθεί), έτσι ώστε να οδηγηθούν τα έσοδα στην εξόφληση των δανείων, περιορίζεται συνεχώς – κυρίως λόγω της πτώσης των τιμών, ως αποτέλεσμα των επιβληθέντων μέτρων. Έχει μειωθεί λοιπόν ήδη στα 11 δις € έως το τέλος του 2016, ενώ μάλλον δεν θα αποδώσει τα αναμενόμενα – γεγονός που «αναγκάζει» την κυβέρνηση να επιβάλλει νέους φόρους ή να αυξήσει τους παλαιούς, εντείνοντας τις διώξεις των Πολιτών.
.
| Ολοκληρωμένες Ιδιωτικοποιήσεις | ‘Άμεσες μελλοντικές Ιδιωτικοποιήσεις |
| ΟΠΑΠ | ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ (ύδρευση) |
| Ελληνικό | ΔΕΣΦΑ (Φυσικό αέριο) |
| Άγιος Ιωάννης (νησί) | Τραίνα και σιδηροδρομικές γραμμές |
| Κασσιόπη (ακτή στην Κέρκυρα) | Λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης |
| Ακίνητα δημοσίου εντός και εκτός Ελλάδας | Τοπικά αεροδρόμια |
| Ταχυδρομεία | |
| Αγ. Τριάδα (παραλιακό χωριό στη Θεσσαλονίκη) | |
| ΕΛΠΕ | |
| Ιαματικές πηγές Φθιώτιδας | |
| ΔΕΗ |
.
Έγκλημα εν προκειμένω είναι σίγουρα η ιδιωτικοποίηση του κερδοφόρου ΟΠΑΠ, σε μία εξευτελιστική τιμή – ενώ είχε προηγηθεί ο ΟΤΕ, ο οποίος δεν είναι μόνο μία κερδοφόρα, αλλά και μία στρατηγική επιχείρηση. Οι κοινωφελείς δημόσιες εταιρείες ύδρευσης, ηλεκτροδότησης και ενέργειας που θα πουληθούν, θα διευρύνουν το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων – χωρίς να υποτιμούμε τα λιμάνια ή τα υπόλοιπα.
Περαιτέρω, η Ελλάδα χρεοκοπεί το 2011, όταν υπογράφεται το PSI – με τη διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών της (περί τα 110 δις €), με την επιμήκυνση των υπολοίπων, καθώς επίσης με μία επόμενη διαγραφή (επαναγορά ομολόγων), ύψους περί τα 2Ο δις € (άρθρο).
Ευρίσκεται δε ακόμη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, προ των πυλών της χρεοκοπίας, με το δημόσιο χρέος της ξανά στο 175% του ΑΕΠ της, με την ανεργία στα ύψη, καθώς επίσης με μία σωρευτική ύφεση (μείωση του ΑΕΠ) πάνω από 25% – μεγαλύτερη ακόμη και από αυτήν των Η.Π.Α. το 1930.
.
Η Πορτογαλία
Ένα χρόνο μετά την Ελλάδα ακολουθεί η Πορτογαλία, η οποία δανείζεται 78 δις € από την Τρόικα, για να διασώσει το δημόσιο και τις τράπεζες της – υποσχόμενη ιδιωτικοποιήσεις αξίας 5,5 δις €. Η χώρα γίνεται σταδιακά ο πιο αγαπημένος παίκτης της Τρόικας, επειδή η κυβέρνηση της ξεπερνάει συνεχώς τους στόχους που της τοποθετούνται.
Έως το τέλος του προγράμματος (καλοκαίρι του 2014) εισπράττει 9 δις €, πουλώντας δημόσιες επιχειρήσεις στην Κίνα, καθώς επίσης μία ολόκληρη τράπεζα στην Αγκόλα – ενώ, παρά το ότι βγαίνει από το πρόγραμμα, συνεχίζει να τηρεί τις δεσμεύσεις της.
Το καινούργιο αφεντικό της είναι η Κίνα, η οποία τον προηγούμενο μήνα αγόρασε το 90% των ακινήτων που πούλησε το δημόσιο (πηγή). Η εξέλιξη του συνολικού χρέους της φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί (μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις/SMEs, νοικοκυριά, μεγάλες επιχειρήσεις, δημόσιος τομέας χωρίς το χρηματοπιστωτικό).
.
.
Όπως διαπιστώνεται από το γράφημα, το συνολικό χρέος της Πορτογαλίας, στην οποία δεν υπήρξε διαγραφή ή διακανονισμός, συνέχισε να αυξάνεται σταθερά, παρά την πώληση των παγίων – ενώ το δημόσιο χρέος της εκτοξεύθηκε στο 129%, από 68,3% το 2008. Οι υπόλοιποι τομείς παρέμειναν σχετικά σταθεροί, ενώ τα οικονομικά της μεγέθη (ανεργία, ύφεση κλπ.), διατηρήθηκαν μη προβληματικά – δεν συγκρίνονται δε σε καμία περίπτωση με την Ελλάδα.
.
Η Ιρλανδία
Η Ιρλανδία μπήκε στο πρόγραμμα της Τρόικας σχεδόν μαζί με την Ελλάδα, το 2010 – ενώ είναι η πρώτη που το εγκατέλειψε, έχοντας προηγουμένως εκβιασθεί από την ΕΚΤ να αναλάβει τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών της (άρθρο). Αναφερθήκαμε δε πολλές φορές στη χώρα, με κείμενα που μπορεί να βρει κανείς από το ευρετήριο της σελίδας, γράφοντας στα δεξιά της το όνομα της, στη θέση «αναζήτηση».
Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας πήρε δάνειο ύψους 68 δις €, υποσχόμενη ιδιωτικοποιήσεις ύψους 3 δις € – χωρίς όμως να δρομολογήσει σχεδόν καμία, αφού η προσπάθεια πώλησης της ενεργειακής εταιρείας «Bord Gais Energy» απέτυχε τελικά. Αποκρατικοποιήθηκε μόνο η άδεια εθνικού λαχείου, ενώ η επιχείρηση ηλεκτροδότησης, καθώς επίσης η αεροπορική Air Lingus, παρέμειναν στην ιδιοκτησία του δημοσίου.
Ουσιαστικά η χώρα ευρίσκεται υπό την προστασία των αμερικανικών πολυεθνικών, οι οποίες τη χρησιμοποιούν αφενός μεν ως φορολογικό παράδεισο, λόγω του χαμηλού συντελεστή φορολόγησης, αφετέρου ως βάση για τις πωλήσεις τους στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ. Συνεχίζει όμως να είναι το πιο υπερχρεωμένο κράτος του πλανήτη, οι κάτοικοι της σκλάβοι των ξένων, το δημόσιο χρέος της εκτοξεύθηκε στο 123,3% από 25% το 2007 ενώ, παρά τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξης της, λόγω των εξαγωγών των πολυεθνικών (7,7% το δεύτερο τρίμηνο του 2014), συνεχίζει να έχει ελλειμματικό προϋπολογισμό (αντίθετα, πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών).
.
.
Κατά την άποψη μας, οι Πολίτες της χώρας που συνεχίζουν να μεταναστεύουν, θα πληρώνουν για πολλά χρόνια ακόμη την κρίση των τραπεζών τους – την οποία προκάλεσε, μεταξύ άλλων, η φούσκα ακινήτων που είχε δημιουργηθεί, σε συνδυασμό με τα αμερικανικά δομημένα ομόλογα (CDO’s).
Με δεδομένο δε το ότι, είναι η χώρα με το μεγαλύτερο «χάσμα» στις βιομηχανικές οικονομίες, μεταξύ του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (GDP) και του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (GNP), λόγω του ότι το 75% των εξαγωγών της οφείλεται στις ξένες πολυεθνικές (δυστυχώς στην Ελλάδα τα αρχικά και για τα δύο μεγέθη είναι τα ίδια, ΑΕΠ), τα φαινόμενα απατούν – γεγονός που θα το διαπιστώσει στα επόμενα χρόνια.
Η Κύπρος
Το νησί είναι το τελευταίο που μπήκε στο παιχνίδι, έχοντας κυριολεκτικά δολοφονηθεί από τη Γερμανία – προς όφελος των φορολογικών παραδείσων και πρώην «συναδέλφων» του, όπως του Λουξεμβούργου, των Βρυξελών και της Ολλανδίας (άρθρο). Έχει λάβει δε 10 δις €, υποσχόμενο ιδιωτικοποιήσεις ύψους 1,4 δις € – πιθανότατα τα λιμάνια του.
Με έλλειμμα προϋπολογισμού στα 5,4% και με αρνητικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης με καταστραμμένο το βασικότερο οικονομικό πυλώνα του, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε μία περιοχή με έντονα γεωπολιτικά προβλήματα, το μέλλον του δεν φαίνεται ευοίωνο – ενώ τα δημόσια χρέη έχουν εκτοξευθεί επίσης στα ύψη (γράφημα).
.
.
Εάν λοιπόν δεν αναζητήσει νέες πηγές χρηματοδότησης και καινούργιους συμμάχους όπως, για παράδειγμα, τη Ρωσία ή την Κίνα, επιλέγοντας ενδεχομένως την έξοδο από την Ευρωζώνη, κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μεγάλες περιπέτειες – ειδικά από την πλευρά της Τουρκίας, η οποία προσπαθεί να εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα.
.
Οι επενδυτές
Από την άλλη πλευρά του τραπεζιού, χωρίς χρέη, με γεμάτες τις τσέπες τους, βρίσκονται οι εγχώριοι και διεθνείς επενδυτές – οι κερδοσκόποι καλύτερα. Εφοδιασμένοι τόσο με χρήματα, όσο και με μία σειρά από χρηματοπιστωτικά όπλα μαζικής καταστροφής, στοιχηματίζουν με ασφαλιστικά συμβόλαια (CDS, όπου ασφαλίζει κανείς το σπίτι του γείτονα έναντι πυρκαγιάς, έχοντας κάθε κίνητρο να το κάψει), καθώς επίσης με «ανοιχτές πωλήσεις» μετοχών και ομολόγων (τοποθετήσεις χωρίς χρήματα, στην άνοδο ή στην πτώση των μετοχών).
Ουσιαστικά στοιχηματίζουν στην επιτυχία ή μη των μέτρων – όπου σήμερα στην Ελλάδα, τα στοιχήματα αφορούν το πολιτικό ρίσκο και τις πρόωρες εκλογές.
Ταυτόχρονα, αναζητούν ευκαιρίες στις πωλήσεις της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, συχνά συνεργαζόμενοι μεταξύ τους – με την εγχώρια επιχειρηματική ελίτ να συμμετέχει επίσης, σε συνεργασία με τους ξένους, οι οποίοι έτσι νοιώθουν πιο ασφαλείς. Οι Κινέζοι είναι οι πιο δημοφιλείς «εταίροι», όσον αφορά τη χρηματοδότηση – όπως στο παράδειγμα της κινεζικής «Fosun», η οποία δραστηριοποιείται ταυτόχρονα στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία.
.
.
Για τις εταιρείες ύδρευσης και των δύο χωρών ενδιαφέρονται γαλλικοί όμιλοι – ενώ για μία μεγάλη πορτογαλική τράπεζα συνεργάζεται η κόρη ενός αφρικανού δικτάτορα (Αγκόλα), με έναν εγχώριο δισεκατομμυριούχο. Οι Γερμανοί ενδιαφέρονται επίσης, μία «τράπεζα σύμβουλος» ενοχοποιήθηκε για «εσχάτη προδοσία», ενώ ο πρώην επικεφαλής της ελληνικής ΤΑΙΠΕΔ απολύθηκε, επειδή πέταξε με το αεροπλάνο ενός αγοραστή για διακοπές.
Στο τρίτο μέρος του άρθρου θα αναφερθούμε στους κανόνες του παιχνιδιού, καθώς επίσης σε διάφορες άλλες ιδιαιτερότητες – οι οποίες επιβαρύνουν σχεδόν εξ ολοκλήρου τους φορολογουμένους Πολίτες.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
.
- Διαβάστε το τρίτο μέρος της ανάλυσης: «Το ευρωπαϊκό monopoly (IΙΙ)«
- Διαβάστε το τέταρτο μέρος της ανάλυσης: «Το ευρωπαϊκό monopoly (IV)«
- Διαβάστε το πρώτο μέρος της ανάλυσης: «Το ευρωπαϊκό monopoly (Ι)«
.