(β) Οι εμπορικές τράπεζες
Είναι αδιανόητος ο δανεισμός των κρατών από τις εμπορικές τράπεζες, όπως στο παράδειγμα της Ευρωζώνης – το ότι δηλαδή οι εμπορικές τράπεζες δανείζονται από την ΕΚΤ με επιτόκιο 0,05%, δανείζοντας στη συνέχεια τα κράτη με πολύ υψηλότερο. Στο παρελθόν, οι ελληνικές τράπεζες δάνειζαν το κράτος με 5%, έχοντας τεράστια κέρδη, τα οποία φυσικά αύξαναν το δημόσιο χρέος – κάτι που συμβαίνει σε πολλές χώρες και όχι μόνο στην Ελλάδα.
Για παράδειγμα, το συνολικό δημόσιο χρέος της Γερμανίας σήμερα, υπολογίζεται πως είναι ίσο με τους τόκους μετά το 1970 – ενώ στην Ελλάδα το δημόσιο χρέος είναι αναλογικά πολύ υψηλότερο. Στο γράφημα που ακολουθεί, φαίνεται η εξέλιξη του δημοσίου χρέους της Γερμανίας, ύψους 2,04 τρις € στα τέλη του 2013 – ενώ αυξάνεται διαρκώς.
.
.
Εάν λοιπόν συνεχίσουν να δανείζονται τα κράτη από τις εμπορικές τράπεζες, τα χρέη τους θα αυξάνονται διαχρονικά εις βάρος ξανά των Πολιτών τους – οι οποίοι ουσιαστικά πληρώνουν τους τόκους, οπότε τις τράπεζες, μέσω των φόρων που τους επιβάλλονται.
Η λύση εδώ είναι ο δανεισμός των κρατών από τις κεντρικές τους τράπεζες, οι οποίες πρέπει βέβαια να είναι δημόσιες – όχι ιδιωτικές, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, της Ιταλίας κοκ. Όσον αφορά την Ευρωζώνη, το πρόβλημα είναι περισσότερο σύνθετο – προϋποθέτει δε πιθανότατα την πολιτική της ένωση η οποία, εάν δεν συμβεί, είναι προτιμότερο να επιλεχθεί η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα (ανάλυση).
Ένα επόμενο τραπεζικό πρόβλημα είναι η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά (η αποκάλυψη της τραπεζικής απάτης), εκ μέρους των εμπορικών τραπεζών, μέσω της παροχής δανείων – με αποτέλεσμα είτε να υπερχρεώνονται οι Πολίτες σε εποχές ανάπτυξης, λόγω της ευκολίας του δανεισμού τους εκ μέρους των τραπεζών ή να υπερχρεώνονται οι τράπεζες σε εποχές ύφεσης, επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να εξοφλούν τα δάνεια τους οι οφειλέτες τους.
Σε τελική ανάλυση, το υπερβάλλον ιδιωτικό χρέος επιβαρύνει αργότερα τις τράπεζες και υποχρεώνει τα κράτη να τις διασώσουν – μέσω της επί πλέον φορολογικής επιβάρυνσης των Πολιτών τους. Εάν δε οι Πολίτες αδυνατούν, τότε το κράτος υπερχρεώνεται με τη σειρά του και χρεοκοπεί.
Η λύση εν προκειμένω είναι η κάλυψη των δανείων των τραπεζών κατά 100% – να μην δανείζουν περισσότερα, από όσες οι καταθέσεις τους, οπότε να μην δημιουργούν χρήματα από το πουθενά, με αποτέλεσμα να τα διαχειρίζονται ανεύθυνα, υπερχρεώνοντας τα κράτη.
Το «εκδοτικό προνόμιο» λοιπόν πρέπει να δίνεται μόνο στις κεντρικές τράπεζες οι οποίες, με τη σειρά τους, πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο – λειτουργώντας ως μία ανεξάρτητη νομισματική Αρχή, όπως η νομοθετική, η δικαστική και η εκτελεστική (άρθρο).
Ολοκληρώνοντας, δεν θα αναφερθούμε στα υπόλοιπα χρηματοπιστωτικά προβλήματα, όπως στην ανάγκη διαχωρισμού των επενδυτικών από τις εμπορικές τράπεζες, στην απαγόρευση των παραγώγων κοκ. – έχοντας τα αναλύσει επαρκώς στο παρελθόν.
.
Επίλογος
Σε προηγούμενο κείμενο έχουν αναφερθεί τα εξής: “Όταν τα κράτη υπερχρεώνονται ή πτωχεύουν, οι Πολίτες τους ενοχοποιούν συνήθως την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, εγκαλώντας την για ανεπάρκεια, για ανικανότητα και για διαφθορά – ενώ οι διαμαρτυρίες τους μετατρέπονται σε όπλο της αντιπολίτευσης, η οποία προσπαθεί με τη βοήθεια του να ανέλθει στην εξουσία: για να «ηρεμήσουν τα πλήθη» και να επαναληφθεί το έργο, με άλλους ηθοποιούς.
Συχνά οι Πολίτες δεν κατανοούν, επειδή δεν ενημερώνονται σωστά και αντικειμενικά, πως οι βασικοί υπεύθυνοι, οι οποίοι βέβαια «υπηρετούνται έμμισθα» τόσο από την εθνική, όσο και από τη διεθνή πολιτική, είναι αφενός μεν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αφετέρου οι πολυεθνικές επιχειρήσεις – οι οποίες, με τη μέθοδο της νόμιμης φοροδιαφυγής, μειώνουν τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου σε επικίνδυνο βαθμό, χρεοκοπούν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αυξάνουν την ανεργία και οδηγούν τα κράτη σε αδιέξοδα.
Στη συνέχεια, στα πιο αδύναμα, όπως η Ελλάδα, εισβάλλει το ΔΝΤ, ολοκληρώνοντας την καταστροφή – ένα μέρος της οποίας είναι η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας από τους εντολείς του, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από το χρηματοπιστωτικό τέρας, καθώς επίσης από τις πολυεθνικές αράχνες“.
Αυτές ακριβώς είναι οι αιτίες της ασθένειας, η οποία οδηγεί τα κράτη στην καταστροφή – ενώ οι διεφθαρμένοι πολιτικοί ένα από τα κυριότερα συμπτώματα της. Η καταπολέμηση του προβλήματος απαιτεί λοιπόν την επικέντρωση μας στους διαφθορείς και όχι στους διεφθαρμένους – τόσο σε επίπεδο κρατών, όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Εάν δεν συμβεί, η ασθένεια θα διαιωνίζεται, θα επιδεινώνεται και θα οδηγήσει τελικά στην ολοκληρωτική κατάρρευση του συστήματος.
.
