Ο ορθολογισμός υπαγορεύει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες από τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά οι «παίκτες» στην Ελλάδα έχουν ξεκόψει από τον ορθολογισμό ήδη από το 2010. Συνεπώς πρέπει να εξετάζουμε σοβαρά και τα σενάρια που δεν στηρίζονται στον ορθό λόγο.
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Μια από τις σημαντικότερες επικοινωνιακές καταστροφές, υπέστη η συγκυβέρνηση, από τη δημοσίευση της έκθεσης του Γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής. Διαπιστώνει «σημαντικό έλλειμμα σχεδιασμού για την εποχή μετά το «μνημόνιο», και ξεκαθάρισε ότι οποιαδήποτε λύση και αν τελικά επιλεγεί για την μεταμνημονιακή εποχή, (Τσίπρας ή Σαμαράς) θα συνοδεύεται από στενή εποπτεία της ελληνικής οικονομικής πολιτικής», πράγμα που όπως τονίζουν οι συντάκτες της έκθεσης, «συχνά το παραβλέπει η δημόσια συζήτηση».
Την ίδια διαπίστωση έκαναν και οι Financial Times σε άρθρο του Tony Barber “ Δεν έχει καμία σημασία εάν θα κερδίσει ο Σαμαράς ή ο Τσίπρας στις εκλογές. Η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις στο δημόσιο παραμένουν. Οι πλούσιοι Έλληνες δεν έκαναν καμιά θυσία. Πλήρωσε μόνο η μεσαία τάξη. Δεν είναι ακόμη βέβαιο εάν το δάγκωμα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τόσο δυνατό όσο τα γαβγίσματά του, από τη στιγμή που θα αναλάβει την εξουσία”.
Τα ίδια διαπιστώνει και η γερμανική κυβέρνηση, σύμφωνα με τον Γιόσκα Φίσερ, τον γκουρού των Πρασίνων, ο οποίος έχει ξεχάσει πλέον την αριστερή ρητορική. «Ο Τσίπρας, όπως διαβάζω, θέλει να βάλει τέρμα στην πολιτική της λιτότητας. Ρώτησα τη γερμανική κυβέρνηση, τι θα κάνει σε τέτοια περίπτωση. “Τότε θα πρέπει να διαπραγματευτούμε” ήταν η απάντησή της.
Αν όμως τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το σημείο, τότε καλά ξεμπερδέματα». Και εξήγησε: «Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αν γίνει πρωθυπουργός, θα ήταν σε θέση να συμπαρασύρει ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο προς επικίνδυνες αριστερές ατραπούς και αυτό θα ήταν μοιραίο για την Ευρωπαϊκή Ένωση».
Με άλλα λόγια, ο διεθνής Τύπος και οι ξένες κυβερνήσεις οι οποίες παρακολουθούν από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, έχουν προεξοφλήσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και προετοιμάζονται για τις διαπραγματεύσεις με τον Τσίπρα.
Οι «αγορές», δηλαδή το παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, που δεν ελέγχεται και δεν φορολογείται από καμιά κυβέρνηση στον κόσμο, το έχει προεξοφλήσει εδώ και αρκετές εβδομάδες, μετά τις διαβεβαιώσεις των Ελλήνων τραπεζιτών, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απειλεί το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα. Απειλεί μόνον την πολιτική λιτότητας κάτι που αποδέχονται οι «αγορές», μια και δουλειά τους είναι ακριβώς να παρέχουν δάνεια σε κυβερνήσεις για να αποκομίσουν κέρδη.
Φυσικά δεν θέλουν να τα χάσουν, αλλά έχουν όλοι εξοφληθεί, (ή συμμετείχαν στο εθελοντικό κούρεμα) και η Ελλάδα χρωστάει μόνον στην τρόϊκα, δηλαδή στον επίσημο τομέα. Το σύνολο των δανείων του ελληνικού δημοσίου, είναι πλέον στα χέρια του ΔΝΤ και της ΕΕ. Συνεπώς δεν αφορά τις αγορές ένα νέο κούρεμα, ασχέτως της τεχνικής που θα υιοθετηθεί.
Το ζητούμενο από τις «αγορές» είναι να μπορέσουν κι αυτές να δανείσουν μια φερέγγυα Ελλάδα, η οποία θα επιστρέψει στην ανάπτυξη, ώστε να μπορεί να πληρώνει τις δόσεις της. Τα επιτόκια θα καταρρεύσουν, μόνον αν ή εξαιτίας της άρνησης της Ελλάδας να δανειστεί.
Η ρητορική της κυβέρνησης με όλα της τα παπαγαλάκια, είναι ότι το μνημόνιο τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 2014 (πράγματι αυτό ισχύει τυπικά) και συμπεραίνει ότι τα προβλήματα και ο έλεγχος από την τρόικα τελειώνουν. Ουδέν αναληθέστερον, και το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ο έλεγχος θα συνεχίζεται έως ότου εξοφληθούν τα δάνεια, δηλαδή σε πενήντα χρόνια, εκτός κι αν αυτά παραταθούν για 100 χρόνια, όπως είναι μια τεχνική μορφή του κουρέματος.
Αυτή είναι η μαγική εικόνα, στην οποία προσπάθησε ο Αντώνης Σαμαράς να προσηλυτίσει και τον Κώστα Καραμανλή: Η εικόνα – του είπε – τον Ιανουάριο θα είναι εντελώς διαφορετική, και υπάρχει έδαφος ώστε να συγκεντρώσουμε τις 180 ψήφους που μας χρειάζονται για να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να συνεχίσουμε να κυβερνάμε ως το 2016. Πρόκειται για εικονική πραγματικότητα.
Είναι μια συνταγματική ανάγνωση της πραγματικότητας, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη της ούτε την πολιτική πραγματικότητα ούτε τον οικονομικό εφιάλτη που βιώνουν ένας στους τρείς Έλληνες που έχουν χάσει τις δουλειές, την επιχείρηση ή την απασχόλησή τους. Αν ζούσαμε σε μια άλλη χώρα και είχαμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, πράγματι μοναδικό κριτήριο θα ήταν οι προβλέψεις του Συντάγματος και πράγματι αν είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από αυτή τη Βουλή, συνταγματικά η κυβέρνηση δικαιούται να συνεχίσει.
Συνεπώς ο Αντώνης Σαμαράς καταφεύγει σε αυτή την εικονική κατάσταση, γιατί δεν μπορεί να επιζήσει μέσα στην πραγματικότητα. Στην πράξη η κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει στο εσωτερικό και δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια έχει παραιτηθεί και δεν το ξέρει.
Αν παρατείνει τη θητεία της ως την άνοιξη, όπως έχει κάθε συνταγματικό δικαίωμα, απλώς θα επιδεινώσει την οικονομική κατάσταση της χώρας (αφού όλοι όσοι θέλουν να επενδύσουν από απλό περίπτερο ως σημαντικότερη επένδυση, θα περιμένουν να καθαρίσει το τοπίο και να κατακάτσει η σκόνη) και θα μειώσει το ποσοστό του το κυβερνών κόμμα. Έτσι κι αλλιώς την πρωτοβουλία των κινήσεων την έχει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα κι αν η κυβέρνηση προσφύγει στις κάλπες σε σαράντα ημέρες, κανείς Έλληνας δεν θα πιστέψει ότι είναι μια επιθετική κίνηση για να στριμώξει την αντιπολίτευση.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Δυο σενάρια για το 2015
Τις εκλογές την άνοιξη μπορεί να τις επιβάλει η αντιπολίτευση και μόνον όποιος θέλει να συνδέσει το όνομά του και τη σταδιοδρομία του με την κυβέρνηση, θα συνταχθεί μαζί της και θα την ακολουθήσει εθελοντικά στην αντιπολίτευση. Αν υπήρχε πιθανότητα να την ακολουθήσει στην κυβέρνηση θα ήταν μια συζήτηση διαφθοράς, ή πολιτικής συναλλαγής με πολιτικά ανταλλάγματα, αλλά πάντως θα ήταν άλλη συζήτηση.
Εδώ δεν υπάρχει τέτοια ελπίδα. Υπάρχει όμως η εξής πιθανότητα σύμφωνα με το Σύνταγμα: Αν γίνουν τώρα πρόωρες εκλογές, τον Μάρτιο πρέπει να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 180 ψήφους, δηλαδή με τη συναίνεση και της αντιπολίτευσης. Αν όμως προηγηθεί η διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και δεν συγκεντρωθούν την άνοιξη του 2015 οι 180 ψήφοι, τότε η επόμενη Βουλή μπορεί να αναδείξει Πρόεδρο με 151 ψήφους, δηλαδή μόνον με τις ψήφους της συμπολίτευσης.
Οι πιθανότητες, την άνοιξη να εξασφαλίσει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδυναμία, είναι αυξημένες σε σύγκριση με το φθινόπωρο του 2014, σύμφωνα με τις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Συνεπώς μπορεί να σχηματίσει μια ισχυρή μονοκομματική κυβέρνηση, στην οποία θα συμπεριληφθούν και προσωπικότητες από τα κόμματα που θα έχουν μείνει εκτός Βουλής και επιπλέον θα εκλέξει και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της αρεσκείας του με 151 ψήφους.
Μια τέτοια κυβέρνηση με πρόσφατη λαϊκή εντολή, προφανώς και είναι ισχυρή σε μια διαπραγμάτευση με τη Γερμανία μέσω της ΕΕ. Προφανώς δεν είναι το καλύτερο σενάριο για την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε. Θα προτιμούσαν μια κυβέρνηση η οποία δεν θα έχει αυτοδυναμία και θα στηρίζεται ει δυνατόν στην ψήφο ανοχής της ΝΔ.
Αν μάλιστα η ΝΔ έχει συρρικνωθεί σε ποσοστά κάτω του 20%, τότε όλες οι υπογραφές που έχει βάλει αυτή η Βουλή, μπορούν πολιτικά να αμφισβητηθούν, γιατί δεν εκφράζουν τον ελληνικό λαό, αν και συνταγματικά δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα. Δεν απαιτείται δηλαδή πολιτικά δημοψήφισμα για να διαπιστωθεί η αντίθεση του ελληνικού λαού στις συμφωνίες των μνημονίων και στους όρους της δανειακής σύμβασης, η οποία επικυρώθηκε μόλις στις 12 Δεκεμβρίου 2012, από την κυβέρνηση Σαμαρά.
Αυτό αποδυναμώνει δημοκρατικά τα επιχειρήματα της τρόϊκας και της ΕΕ γιατί αποδεικνύεται ότι στον ελληνικό λαό έχει επιβληθεί μια πολιτική και ένα δάνειο ύψους σχεδόν 300 δισεκατομμυρίων ευρώ, υπό αγγλικό δίκαιο, χωρίς τη συναίνεσή του. Με μια συνταγματική αναθεώρηση και με την ίδρυση μιας νέας δημοκρατικής ελληνικής πολιτείας, (όπως το έκανε η Αίγυπτος μετά την πτώση του Μουμπάρακ και το Ιράκ μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν) η Ελλάδα θα μπορούσε να απαλλαγεί από τα δάνειά της σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Είναι μια θεωρητική βέβαια δυνατότητα, που χρειάζεται πολλές προϋποθέσεις για να υλοποιηθεί και κυρίως μια σταθερή απόφαση των Ελλήνων πολιτών να αρνηθούν να πληρώσουν τα δάνεια που ελήφθησαν ερήμην του, πληρώνοντας και το ανάλογο τίμημα και αντιμετωπίζοντας στο έδαφός του, τις απειλές και τους εκβιασμούς.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι αυτή είναι η προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πάντως είναι μια προοπτική που πρέπει να μελετήσει και πάντως να καταθέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μιάς διεθνούς διάσκεψης για το χρέος. Για το χρέος ολόκληρης της Ευρώπης και όχι μόνον για το ελληνικό.
Μάλιστα υπάρχει το ιστορικό προηγούμενο της δεκαετίας του 1930, όταν ο Βενιζέλος μείωσε μονομερώς με απόφαση της Βουλής, το επιτόκιο των ξένων δανείων και η διάσκεψη για το χρέος που ακολούθησε (υπό αγγλικό δίκαιο) δεν το ανέφερε καθόλου και ξεκίνησε τη διαπραγμάτευση σαν αυτό να είχε ήδη συντελεστεί αναπόδραστα. Παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις των τραπεζιτών που ήταν οι πρόγονοι των σημερινών μεταξύ των οποίων οι Ρότσιλντ.
Αυτό δεν είναι το ευμενέστερο σενάριο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ευμενέστερο είναι το σενάριο των πρόωρων εκλογών μέσα στο 2014. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να μην εξασφαλίσει αυτοδυναμία, αλλά να είναι το πρώτο κόμμα και να αναγκαστεί να σχηματίσει κυβέρνηση ανοχής (μίνιμουμ 121 βουλευτές) με αποχή της ΝΔ από την ψηφοφορία. Με το ποσοστό των ευρωεκλογών εξασφαλίζει 131 βουλευτές.
Συνεπώς μπορεί η ΝΔ, μετά από 6 μήνες να καταθέσει πρόταση μομφής και να ρίξει την κυβέρνηση Τσίπρα. Ο Τσίπρας όμως έχει στη διάθεσή του 6 μήνες για να υλοποιήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις, να αποκαταστήσει τις συλλογικές συμβάσεις και διαπραγματεύσεις, να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, να επαναφέρει τον 13 ο μισθό, να αυξήσει στα 751 ευρώ τον ελάχιστο μισθό και γενικά να υλοποιήσει το πακέτο της Θεσσαλονίκης, (κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ για 300.000 οικογένειες, αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης κλπ) και να προσφύγει σε νέες εκλογές πριν εκπνεύσει το εξάμηνο, εξασφαλίζοντας την αυτοδυναμία και διαγράφοντας το παλιό πολιτικό σύστημα.
Μάλιστα μπορεί και να στήσει διπλές κάλπες με δημοψήφισμα, για να απορρίψει ή για να επικυρώσει ο ελληνικός λαός τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια (τα οποία έχει ψηφίσει η Βουλή) και ανάλογα με το αποτέλεσμα να προχωρήσει σε νέες διαπραγματεύσεις με τους επίσημους δανειστές της τρόικας. ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ.
Το πολιτικό χαρτί που μπαίνει έτσι στο τραπέζι, είναι η αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονίας στην ΕΕ, η σύσταση μιάς συμμαχίας του ευρωπαϊκού Νότου η οποία απαιτεί διαφορετική ευρωπαϊκή νομισματική πολιτική και να ωθήσει το Βερολίνο (μια τέτοια συμμαχία όχι η Ελλάδα μόνη της) είτε σε υποχώρηση, είτε σε απομάκρυνση από το ευρώ.
Στο παραπάνω ευμενέστερο σενάριο για τη χώρα, το κομματικό συμφέρον του ΣΥΡΙΖΑ, ταυτίζεται με το εθνικό συμφέρον, αλλά δεν πρέπει να γίνει το λάθος θα θεωρηθεί το αντίθετο, ως κίνητρο για την υιοθέτησή του. Το κριτήριο δεν πρέπει να είναι το κομματικό συμφέρον του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η αποκατάσταση της κυριαρχίας της χώρας και της κυριαρχίας των πολιτών στο εσωτερικό με την εισαγωγή στοιχείων άμεσης δημοκρατίας, (όπως τα δημοψηφίσματα) και με απλή αναλογική.
Εδώ θα μπορούσε με αυτούς τους συσχετισμούς να προταθεί και η συνταγματική αναθεώρηση. Γιατί αν η συνταγματική αναθεώρηση γίνει με πρωτοβουλία των μνημονιακών δυνάμεων, θα γίνει στην αντίθετη κατεύθυνση, για την θεσμοθέτηση του φρένου χρέους, εμπέδωσης της εξάρτησης και συνταγματοποίηση της αποικίας χρέους. Με μόνιμη παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και μείωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών.
Για να καταλήξουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε την ανάλυσή μας, κανείς δεν σκέφτεται τι θα γίνει το 2015 και πέρα, ενώ ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε στείρες αντιπαραθέσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα. Εθνικό σχέδιο για την επόμενη μέρα μετά το 2014 δεν υπάρχει παρά μόνον από τον Σόϊμπλε, ο οποίος προετοιμάζεται για να διαπραγματευθεί με τον Τσίπρα.
Ο ορθολογισμός υπαγορεύει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες από τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά οι «παίκτες» στην Ελλάδα έχουν ξεκόψει από τον ορθολογισμό ήδη από το 2010. Συνεπώς πρέπει να εξετάζουμε σοβαρά και τα σενάρια που δεν στηρίζονται στον ορθό λόγο. Πρέπει να εξετάζουμε σοβαρά και τα σενάρια που είναι «τρελά»! Εδώ και τέσσερα χρόνια βιώνουμε αυτή την «τρέλα» και από ότι φαίνεται δεν έφτασε η στιγμή να την εγκαταλείψουμε.
.