Μεταρρυθμίσεις αντί οικονομία θα είναι το νέο ευρωπαϊκό δόγμα, αδύνατο ασφαλώς χωρίς τη συμφωνία της Γερμανίας – η οποία, κινδυνεύοντας και η ίδια να βυθιστεί στην ύφεση, δεν θέλει να ρισκάρει ακόμη τη διάλυση της Ευρωζώνης
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., σύμφωνα με τις δηλώσεις της, θα αποφασίσει το τέλος της ποσοτικής διευκόλυνσης (QE) – απλούστερα, θα πάψει να τυπώνει δολάρια, διατηρώντας όμως ακόμη τα επιτόκια στο μηδέν. Εάν πράγματι τηρήσει τις δεσμεύσεις της, αφενός μεν θα ακολουθήσουν εκροές χρημάτων από τις αναπτυσσόμενες χώρες (ειδικά από τις BRICS, οι οποίες είχαν το θράσος να αμφισβητήσουν την αμερικανική ηγεμονία, καθώς επίσης το βασιλιά των νομισμάτων), αφετέρου θα σπάσει η φούσκα των χρηματιστηρίων.
Με δεδομένους λοιπόν τους κινδύνους, οι περισσότεροι αμφιβάλλουν, θεωρώντας πως εάν δεν εφοδιάζονται οι παγκόσμιες αγορές με 200 δις $ νέα χρήματα ανά τρίμηνο, από όλες τις κεντρικές τράπεζες μαζί, θα καταρρεύσουν – αν και οι ειδήσεις περί αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας διευκολύνουν τη Fed, όσον αφορά την τήρηση των εξαγγελιών της.
Από την άλλη πλευρά, ένας από τους κυριότερους «εκπροσώπους» της παγκόσμιας ελίτ, ο G. Soros, στον πανικό της οποίας έχουμε ήδη αναφερθεί (άρθρο), θεωρεί ως τον κίνδυνο νούμερο ένα τόσο για την Ευρώπη, όσο και για τις Η.Π.Α., τη Ρωσία – απαιτώντας από το ΔΝΤ να δανείσει το ποσόν των 20 δις $ στην Ουκρανία.
Με δεδομένη όμως τη διαγραφή χρέους που θα ζητήσει εύλογα η χώρα, η οποία θα προκαλέσει ζημίες στους επενδυτές της τάξης του 50% των κεφαλαίων τους, είναι δύσκολο να θεωρήσει κανείς πως το ενδιαφέρον του είναι «πολιτικής φύσεως». Το ΔΝΤ πάντως ανακοίνωσε την καθυστέρηση των υπεσχημένων δόσεων, έως ότου εκλεγεί μία νέα κυβέρνηση στην Ουκρανία – με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για τους Πολίτες της.
Οι Η.Π.Α. βέβαια εντείνουν τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, χρησιμοποιώντας το ενεργειακό όπλο – πλημμυρίζοντας δηλαδή τις αγορές με φθηνό πετρέλαιο, με τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας, γνωρίζοντας πως αυτή είναι η Αχίλλειος πτέρνα της Ρωσίας. Άλλωστε έχουν κάνει ξανά το ίδιο, επίσης με τη βοήθεια της Σ. Αραβίας, το 1986 – όπου οι τιμές του πετρελαίου έπεσαν κάτω από τα 10 $ το βαρέλι, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Γνωρίζοντας δε ότι, το 50% των εσόδων της Ρωσίας προέρχονται από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, με κυριότερο πελάτη της την Ευρώπη, είναι εύλογη η χρήση του ενεργειακού όπλου εκ μέρους των Η.Π.Α. – κάτι που όμως θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα και στις ίδιες, ειδικά στις αμερικανικές εταιρείες εξόρυξης σχιστολιθικής ενέργειας.
Οφείλουμε να αναφέρουμε εδώ το ότι, οι περισσότεροι θεωρούν πως ο Ρώσος πρόεδρος κέρδισε την παρτίδα πόκερ με τη Δύση, στα πλαίσια του ασύμμετρου, υβριδικού πολέμου που διεξάγει – επιλέγοντας τη μία από τις τρεις εναλλακτικές δυνατότητες που είχε στη διάθεση του.
Απλούστερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, συνεχίζει να διατηρεί στρατεύματα εντός της Ανατολικής Ουκρανίας, αρνούμενος ταυτόχρονα πως κάτι τέτοιο ισχύει – γεγονός που γνωρίζει πολύ καλά ο διεθνής τοκογλύφος, ο G. Soros, ο οποίος συμμετείχε στο ουκρανικό πραξικόπημα.
.
Η Ευρώπη
Η αντιπαράθεση με τη Ρωσία, σε συνδυασμό με τα τεράστια προβλήματα των ευρωπαϊκών τραπεζών, ειδικά των γαλλικών, τα οποία διατηρούνται όσο το δυνατόν πιο κρυφά (άρθρο), έχουν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τα δεδομένα στην ήπειρο μας.
Πόσο μάλλον όταν στα πρόσφατα «τεστ κοπώσεως» δεν έχουν συμπεριληφθεί πολλά ρίσκα, με κυριότερο αυτό του αποπληθωρισμού – οι ιδιαιτερότητες του οποίου φαίνονται στο γράφημα που ακολουθεί (αριστερή στήλη), συγκρινόμενες με αυτές των πληθωριστικών δυνάμεων (δεξιά στήλη), από την εκτύπωση νέων χρημάτων εκ μέρους της ΕΚΤ.
.
.
Στα πλαίσια αυτά ο ευρωπαϊκός συμβιβασμός, η αποδοχή δηλαδή των προγραμμάτων της Γαλλίας, καθώς επίσης της Ιταλίας εκ μέρους της Κομισιόν (παρά το ότι είναι αντίθετα με την πολιτική λιτότητας, ενώ δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τη συμφωνία της Γερμανίας), τεκμηριώνει πιθανότατα το ότι, εγκαταλείπεται η συγκεκριμένη πολιτική.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Αναλυτικότερα, η διαδικασία της κατάθεσης των προϋπολογισμών στην Ευρωζώνη είν
Η Κομισιόν έχει τη δυνατότητα να απορρίπτει εντελώς τα προσχέδια του προϋπολογισμού, εντός δύο εβδομάδων από την κατάθεση τους – ενώ μέσα σε μία εβδομάδα μπορεί να εκφράζει τις αντιρρήσεις ή τις αμφιβολίες της, καθώς επίσης να ζητάει περισσότερες πληροφορίες, όσον αφορά τα επί μέρους μεγέθη του. Απαιτεί λοιπόν να μάθει τον τρόπο, με τον οποίο τα εκάστοτε υπουργεία οικονομικών καταλήγουν στους συγκεκριμένους αριθμούς, επιβάλλοντας διορθώσεις, όπου και όταν το κρίνει απαραίτητο.
.
Η μεγάλη αλλαγή
Συνεχίζοντας, ορισμένες χώρες δήλωσαν προκαταβολικά πως αυτή τη φορά δεν θα τηρήσουν τις παραπάνω υποχρεώσεις τους. Για παράδειγμα, ο εξαιρετικά αδύναμος πρόεδρος της Γαλλίας θέλει να χρησιμοποιήσει τον προϋπολογισμό ως όπλο, για να ανακτήσει τους χαμένους εκλογείς του κόμματος του – καθώς επίσης για να ανακόψει την ανοδική πορεία του ακροδεξιού κόμματος.
Άμεση προτεραιότητα του λοιπόν είναι η καλυτέρευση της ανταγωνιστικότητας της χώρας του, καθώς επίσης η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας – οπότε έρχεται σε δεύτερη θέση ο περιορισμός των ελλειμμάτων. Πιο συγκεκριμένα, δεν θα σεβαστεί τους κανόνες της συνθήκης του Μάαστριχτ, σύμφωνα με τους οποίους το ετήσιο έλλειμμα απαγορεύεται να είναι υψηλότερο του 3%, ούτε το 2015, ούτε το 2016 (το 2017 είναι οι εκλογές).
Όσον αφορά την ισοσκέλιση του προϋπολογισμού, δεν θα επιτευχθεί πριν το 2020 – με την προϋπόθεση όμως πως η γαλλική οικονομία θα αναπτύσσεται, από το 2016 και μετά, με ρυθμό 2%. Η θέση του αυτή βέβαια ευρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις απαιτήσεις της Κομισιόν, όσον αφορά την Ελλάδα και την Πορτογαλία – πόσο μάλλον όταν οι δύο αυτές χώρες έχουν υποφέρει τα πάνδεινα τα τελευταία χρόνια, από την δραστηριοποίηση της Τρόικας.
Η Γαλλία βέβαια δεν θα ακολουθούσε ποτέ μία τέτοια πολιτική λιτότητας, η οποία θα οδηγούσε μαζικά τους Πολίτες της στους δρόμους, καθώς επίσης την κυβέρνηση στη βίαιη πτώση της – κάτι που δεν συνέβη ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Πορτογαλία, για διάφορους λόγους.
Την ίδια στάση με τη Γαλλία ακολουθεί και η Ιταλία – η οικονομική κατάσταση της οποίας όμως είναι η χειρότερη μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Επιβιώνει δε αποκλειστικά και μόνο χάρη στην ΕΚΤ – αφού δεν έχει χρεοκοπήσει. παρά το τεράστιο δημόσιο χρέος της (πλησιάζει στο 140% του ΑΕΠ της), τα επιτόκια του οποίου θα είχαν εκτοξευθεί στα ύψη χωρίς τη βοήθεια της ΕΚΤ, καθώς επίσης παρά τα τρομακτικά προβλήματα των τραπεζών της.
Η Ιταλία παρουσίασε λοιπόν έναν επίσης ελλειμματικό προϋπολογισμό, μεταθέτοντας την ισοσκέλιση του στο 2017 – ενδεχομένως ακόμη αργότερα, παρά το ότι είχε συμφωνηθεί με την Κομισιόν για το 2015.
.
Η Κομισιόν
Περαιτέρω, παρά το ότι όλοι περίμεναν μία έντονη αντίδραση της Ευρώπης, της Γερμανίας δηλαδή, η οποία ήδη είχε ειδοποιήσει πως δεν θα ανεχθεί τέτοιου είδους «εξεγέρσεις», οι «προφητείες» δεν επαληθεύτηκαν. Εντός της προβλεπόμενης εβδομάδας στάλθηκαν βέβαια «επανδρωμένες αποστολές» στο Παρίσι και στη Ρώμη (επίσης στην Αυστρία, στη Μάλτα και στη Σλοβενία), οι οποίες παρακάλεσαν να τους αποδοθούν περισσότερο αναλυτικά μεγέθη.
Τελικά βρέθηκε ένας συμβιβασμός, με τη Γαλλία, καθώς επίσης με την Ιταλία να αποδέχονται μία μικρή μείωση των ελλειμμάτων τους, της τάξης των 4 δις € μόλις – οπότε η Κομισιόν δεν έκανε χρήση του δικαιώματος της (veto).
Το γεγονός αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, το πραγματικό κέντρο των ευρωπαϊκών αποφάσεων, η Γερμανία, έχει πάψει να επιμένει στην εφαρμογή της πολιτικής λιτότητας – κατανοώντας πως έχει ξεπεράσει τα όρια, κινδυνεύοντας να απομονωθεί από όλες τις υπόλοιπες χώρες, ενδεχομένως δε να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα (ανάλυση).
Πόσο μάλλον όταν οι προβλέψεις για τις επόμενες γενιές Ευρωπαίων (Αμερικανών επίσης) είναι πάρα πολύ σκοτεινές (γράφημα) – ενώ θα επιδεινώνονταν, εάν συνέχιζε η ίδια πολιτική, η οποία δεν οδηγεί πουθενά.
.
.
Η αλλαγή πορείας δε φαίνεται να αποφασίσθηκε στην άτυπη σύσκεψη των υπουργών οικονομικών τον προηγούμενο μήνα στο Μιλάνο – όπου συμφωνήθηκε η μελλοντική οικονομική και πολιτική στρατηγική της Ευρωζώνης.
Ειδικότερα, αποφασίσθηκαν οι μεταρρυθμίσεις αντί της λιτότητας – με τη φορολογική ελάφρυνση του συντελεστή «εργασία», με τις μειώσεις των φόρων για τα αδύναμα οικονομικά στρώματα, με την αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας, καθώς επίσης με την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων.
«Μεταρρυθμίσεις αντί λιτότητα» θα είναι λοιπόν το νέο ευρωπαϊκό δόγμα, το οποίο θα ήταν αδύνατο χωρίς τη (μυστική) συμφωνία της Γερμανίας – η οποία, κινδυνεύοντας πια και η ίδια να βυθιστεί στην ύφεση, δεν θέλει να ρισκάρει τις λαϊκές εξεγέρσεις, την περαιτέρω κλιμάκωση της ανεργίας, τη μεγέθυνση του αντιγερμανικού μετώπου, την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος εν μέσω ενός θανατηφόρου αποπληθωρισμού, καθώς επίσης την ανεξέλεγκτη διάλυση της Ευρωζώνης.
.
Επίλογος
Εύλογα αμφιβάλλει κανείς, σε σχέση με τα αποτελέσματα αυτής της αλλαγής, μετά από τόσα πολλά χρόνια της εφαρμογής του αντιθέτου της
Απλούστερα, εάν η Γερμανία συνεχίσει να έχει τεράστια πλεονάσματα στο ισοζύγιο της, εις βάρος των υπολοίπων εταίρων της, τα προβλήματα θα επιδεινωθούν – ενώ η καθυστέρηση της τραπεζικής ενοποίησης για δέκα περίπου χρόνια, θα θέσει σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο το άρρωστο χρηματοπιστωτικό σύστημα της ηπείρου μας.
Η Γερμανία προφανώς το γνωρίζει – όπως επίσης γνωρίζει ότι, η Ευρωζώνη, χωρίς τη δημοσιονομική και πολιτική της ένωση, την οποία όμως η ίδια δεν θέλει, είναι καταδικασμένη. Επομένως, το ενδεχόμενο να σχεδιάζει απλά να κερδίσει χρόνο, έτσι ώστε να προετοιμασθεί κατάλληλα, δεν είναι καθόλου αμελητέο – γεγονός που οφείλει να μας προβληματίσει όλους, αντί να αρκεσθούμε στο «φιλοδώρημα» που προσφέρεται.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
.