Θα μπορούσαμε να αναγκάσουμε μία τράπεζα που χρωστάμε, παρά το ότι η περιουσία μας θα ήταν υποθηκευμένη, να μας χαρίσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας, να πληρώνουμε το υπόλοιπο όποτε θέλουμε και να συνεχίσει να μας δανείζει;
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Στην Ελλάδα, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, έχει εμφανισθεί μία σειρά «οικονομολόγων», οι οποίοι θεωρούν πως τα λογιστικά, καθώς επίσης η γνώση των μεγεθών του προϋπολογισμού, (η οποία δεν απαιτεί τίποτα άλλο, από την απλή ανάγνωση τους, εφικτή ακόμη και από αδαείς), είναι συνώνυμα με την οικονομική επιστήμη.
Ακούγονται δε κάθε είδους υπερβολές ή αυθαίρετοι ισχυρισμοί από τα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι προκαλούν ανάλογα συναισθήματα με εκείνα ενός γνώστη της κλασσικής μουσικής, ο οποίος υποφέρει «από τα συνεχή φάλτσα» ανθρώπων που έχουν ελάχιστη σχέση με την «τέχνη» τους – από τους ημιμαθείς που υποκρίνονται πως διαθέτουν ολοκληρωμένη γνώση. Όταν δε τυχαίνει να είναι ο καλεσμένος καθηγητής οικονομικών, λυπάται κανείς τους φοιτητές του, οι οποίοι νομίζουν πως εκπαιδεύονται σωστά.
Για παράδειγμα, όταν κάποιος «καθηγητής» αναφέρει δημόσια πως το κράτος χρωστάει πάνω από 700 δις € ή πως τα ετήσια τοκοχρεολύσια του είναι 130 δις €, με τους τηλεοπτικούς «συντονιστές» των συζητήσεων να μην αντιδρούν καθόλου, δεν μπορεί παρά να εξοργίζεται κανείς – τόσο με τους μεν, όσο και με τους δε, οι οποίοι αποπροσανατολίζουν εντελώς τους Έλληνες, παρέχοντας τους εγκληματικά λανθασμένες πληροφορίες.
Ένα δεύτερο παράδειγμα συνιστούν όλοι αυτοί, οι οποίοι ισχυρίζονται «με ύφος χιλίων Keynes» πως η Ελλάδα δεν μπορεί να εξοφλήσει το δημόσιο χρέος της – όταν κάτι τέτοιο δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει καμία χώρα στον πλανήτη, ενώ δεν είναι φυσικά το ζητούμενο.
Αυτό που απαιτείται από όλα τα κράτη, δεν είναι η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η εξυπηρέτηση του – η εξόφληση των τοκοχρεολυσίων δηλαδή, τα οποία πρέπει να είναι σε τέτοιο ύψος, ώστε να είναι δυνατή η ετήσια εξυπηρέτηση τους.
Συνήθως βέβαια εξασφαλίζεται με την έκδοση καινούργιων ομολόγων (ανακύκλωση των δανείων) – αρκεί το δημόσιο να είναι φερέγγυο και να μην δημιουργεί νέα μεγάλα χρέη, λόγω ελλειμματικών προϋπολογισμών. Το ζητούμενο εδώ είναι τα χαμηλά επιτόκια, τα οποία πρέπει να είναι μικρότερα από τον πληθωρισμό (άρα ο αποπληθωρισμός είναι η μεγάλη πληγή), καθώς επίσης οι ετήσιες δόσεις – οπότε, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής.
Όσον αφορά τον Keynes, στο θέμα της επιβάρυνσης της Γερμανίας με τις πολεμικές επανορθώσεις μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, αυτό που είχε πολύ σωστά απαιτήσει από τους συμμάχους ήταν η εξασφάλιση του τρόπου, με τον οποίο θα εξοφλούσε η Γερμανία τις υποχρεώσεις της – της ενίσχυσης, μεταξύ άλλων, της παραγωγικής της βιομηχανίας, καθώς επίσης το άνοιγμα των αγορών των συμμάχων, έτσι ώστε να μπορεί να εξάγει τα προϊόντα της, οπότε να εξυπηρετεί τα τοκοχρεολύσια της.
Αυτό που πρέπει λοιπόν να ζητάει κανείς είναι δουλειά για να μπορεί να πληρώνει τα χρέη του και όχι το πώς δεν θα τα πληρώνει – κάτι που δεν ισχύει μόνο για τα κράτη, αλλά και για τους Πολίτες τους.
Περαιτέρω, θεωρούμε πως η «ασυδοσία της ενημέρωσης» είναι η κυρίως υπεύθυνη για την κατάρρευση της χώρας μας, ενώ καθιστά πάρα πολύ δύσκολη, εάν όχι αδύνατη, την έξοδο της από την κρίση – απαραίτητη προϋπόθεση της οποίας είναι οι συνειδητοί, ορθολογικοί, έγκυρα πληροφορημένοι και συνετοί Πολίτες, χωρίς τους οποίους δεν είναι δυνατόν να εκλεγούν σωστές κυβερνήσεις ή να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης στην πατρίδα μας.
Άλλωστε, οι «υλικές» προϋποθέσεις ανάπτυξης υπάρχουν στη χώρα μας, εάν ενημερωθούν σωστά οι Πολίτες – όταν πάψουν επιτέλους να περιμένουν τον από μηχανής Θεό για να τους σώσει, καταπολεμώντας τη διάχυτη μιζέρια, καθώς επίσης την καλλιεργούμενη απαισιοδοξία και κοιτάζοντας με αισιοδοξία το μέλλον.
Αυτό που λείπει και που πρέπει με κάθε θυσία να πιεστεί η όποια ελληνική κυβέρνηση να το επιτύχει δεν είναι τόσο η λύση στο πρόβλημα του δημοσίου χρέους, όσο η δημιουργία ενός σωστού και σταθερού φορολογικού, επιχειρηματικού και νομικού πλαισίου, απελευθερωμένου από τη διαπλοκή, καθώς επίσης από τη γραφειοκρατία – κάτι που θα επέτρεπε στους ικανότατους Έλληνες να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να πάψουν να ασχολούνται νυχθημερόν με την πολιτική και να μεγαλουργήσουν.
Επίσης, η σωστή αναδιανομή του παραγομένου πλούτου, η οποία είναι στην Ελλάδα η δυσμενέστερη, μεταξύ όλων των χωρών της Ευρωζώνης – με χειρότερη μόνο τη Βουλγαρία, όσον αφορά την ΕΕ.
Είναι επίσης ντροπή να θέλει να εκλέξει μία κυβέρνηση όχι για τις ικανότητες ή για την πολιτική της ιδεολογία, ούτε για τις δυνατότητες της να οδηγήσει τη χώρα σε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά απλά και μόνο για να αποφύγει να εξυπηρετήσει τα χρέη του.
Σε μία τέτοια περίπτωση, είναι φανερό πως αναζητείται εκείνο το θύμα, το οποίο είτε θα εκπληρώσει τις υπερβολικές υποσχέσεις του, είτε θα οδηγηθεί στη λαιμητόμο – αν και το ίδιο το «θύμα» γνωρίζει τον τρόπο που θα προστατευθεί, ξεκινώντας από την «καμένη γη» που θα δηλώσει πως παρέλαβε και φτάνοντας εκεί που έχει ήδη προγραμματιστεί από τη σκιώδη εξουσία (η οποία κινεί τα νήματα, κρυμμένη καλά στο παρασκήνιο).
Αντί λοιπόν να αναζητηθούν οι τρόποι, με τους οποίους η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει ξανά μια επιτυχημένη χώρα, όλες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το πώς θα μπορούσε να «σφραγίσει» την αποτυχία της. Κανένας δεν αναφέρει πως η χώρα έχει τη δυνατότητα να κερδίσει πάρα πολλά, εκμεταλλευόμενη σωστά το ότι είναι κράτος-μέλος της αναμφίβολα πλουσιότερης νομισματικής ένωσης του πλανήτη.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι «η πύλη της Ασίας» στις ευρωπαϊκές αγορές, όπως είναι η Ιρλανδία για τις Η.Π.Α. Έχει τη δυνατότητα να μετατρέψει ορισμένες περιοχές της (τον παλαιό αερολιμένα των Αθηνών κλπ.), στο Μονακό των πλουσίων πετρελαιοπαραγωγών χωρών της Μέσης Ανατολής ή να γίνει το δικό τους Λουξεμβούργο, χωρίς να υιοθετήσει αναγκαστικά τις μεθόδους του (άρθρο).
Είναι σε θέση να αξιοποιήσει σωστά την ιστορική, στενή φιλία της με τη Ρωσία, η οποία θα τις εξασφάλιζε τεράστια πλεονεκτήματα σε μία σειρά από οικονομικούς ή άλλους τομείς. Μπορεί να προσελκύσει χιλιάδες νέους τουρίστες με τα πολυάριθμα πολιτιστικά μνημεία της – επεκτείνοντας την τουριστική σεζόν και αναπτύσσοντας το χειμερινό τουρισμό.
Μπορεί και πρέπει να ιδρύσει τουριστικά γραφεία, τουλάχιστον σε ολόκληρη την Ευρώπη, έτσι ώστε να μην γίνονται οι ξενοδόχοι αντικείμενο εκμετάλλευσης των ξένων εταιρειών – κάτι που θα απαιτούσε απλά τη συνεργασία του συνδέσμου των ξενοδόχων, με την ελληνική αεροπορική εταιρεία.
Έχει τη δυνατότητα, σε συνεργασία με τα κατά τόπους προξενεία ή με τις πρεσβείες, να ιδρύσει γραφεία εξαγωγής και προώθησης των ελληνικών προϊόντων σε ξένες χώρες – δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας στον τομέα της γεωργίας, τα προϊόντα του οποίου είναι από τα καλύτερα, ποιοτικά, στον πλανήτη.
Μπορεί να προσελκύσει τις ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες, τις ισχυρότερες παγκοσμίως, παρέχοντας τους εκείνο το πλαίσιο που τους προσφέρει η Μ. Βρετανία – η οποία δεν μας έκλεψε μόνο τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αλλά και τους εφοπλιστές μας.
Διαθέτει ένα νεαρό εργατικό δυναμικό, με σημαντικές σπουδές στο εξωτερικό, το οποίο θα είχε τη δυνατότητα, εάν του εξασφαλιζόταν οι σωστές προϋποθέσεις και αν απελευθερωνόταν από τη μιζέρια, να μεγαλουργήσει στην Ελλάδα – ιδρύοντας επιχειρήσεις σε μία σειρά από κλάδους, μεταξύ άλλων στην υψηλή τεχνολογία.
Όλα αυτά, καθώς επίσης πολλά άλλα, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του χρέους – την εξυπηρέτηση του δηλαδή, χωρίς να χρειαστεί να ζητιανεύει καμία κυβέρνηση μας. Να εκλιπαρεί για τη μείωση του ή να υπόσχεται ανόητα πως μπορεί να τα καταφέρει, χωρίς να δώσει κανένα αντάλλαγμα, διατηρώντας παράλληλα δήθεν ανέπαφη την ιδιωτική και δημόσια περιουσία των Ελλήνων.
Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, να είναι σωστή η διεθνής ζητιανιά, η πολιτική των υποκλίσεων καλύτερα κάποιων «ηγετών» ή η «μαγκιά» αυτών που χτυπούν το χέρι στο τραπέζι, εκβιάζοντας τους Ευρωπαίους με τη χρεοκοπία της χώρας και με τη διάλυση της Ευρωζώνης – εάν αποτολμήσουν να μη μας χαρίσουν όλα τα δανεικά, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα.
Προφανώς έτσι θα συμπεριφέρονταν και σε μία τράπεζα που χρωστούσαν, παρά το ότι η περιουσία τους θα ήταν υποθηκευμένη – απαιτώντας να τους χαρίσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους τους, να πληρώνουν το υπόλοιπο όποτε θέλουν ή αν θέλουν, καθώς επίσης να συνεχίζει να τους δανείζει, γνωρίζοντας πως θα κινδυνεύει να τα χάσει!
Ολοκληρώνοντας, μπορεί να είναι λανθασμένο το ελληνικό ρητό, σύμφωνα με το οποίο «συν Αθηνά και χείρα κίνει», ή να είναι ορθολογική η θέση πως όλοι οι άλλοι φταίνε, εκτός από εμάς – οπότε είναι υποχρεωμένοι να μας συντηρούν στο διηνεκές, αφού ακόμη και αν μας χαρίσουν το 100% του χρέους, εάν δεν αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα, πολύ γρήγορα θα καταλήξουμε στα ίδια αδιέξοδα.
Είναι όμως η άποψη μου, την οποία δικαιούμαι να εκφράζω, ακόμη και όταν γνωρίζω πως δεν είναι καθόλου συμπαθής σε ορισμένους – διατηρώντας την ελπίδα πως αυτοί οι ορισμένοι δεν είναι η πλειοψηφία. Είμαι σίγουρος όμως πως οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν, τουλάχιστον ενδόμυχα, πως πουθενά δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα – ενώ όσο πιο πολλές «χάρες» ζητάει κανείς, τόσο πιο ακριβά τις πληρώνει.
.
Σημείωση
Ανεξάρτητα από το παραπάνω κείμενο, νομίζω πως η ενημέρωση των Ελλήνων δεν πρέπει να επικεντρώνεται μόνο στα οικονομικά προβλήματα της χώρας, αλλά να συμπεριλαμβάνει και τα γεωπολιτικά της ρίσκα. Ειδικά αυτά που έχουν σχέση με τους κινδύνους στην περιοχή μας, οι οποίοι προέρχονται από την εξάπλωση του Ισλάμ.
Στο σημείο αυτό νομίζω ότι, ο χάρτης που ακολουθεί δίνει μία ολοκληρωμένη εικόνα του προβλήματος – το τι συμβαίνει δηλαδή στα κράτη, τα οποία δεν βρίσκονται τόσο μακριά από την Ελλάδα.
.
Χάρτης – η εξάπλωση του Ισλάμ παγκοσμίως (σε παρένθεση ο αριθμός των ισλαμιστών κατοίκων σε εκατομμύρια).
.
Τα τελευταία συμβάντα στον Καναδά, σε μία χώρα πολύ απομακρυσμένη από τις εστίες πυρκαγιάς της υπό βαλκανιοποίηση Μέσης Ανατολής, τεκμηριώνουν πως οι φόβοι της διεθνούς κοινότητας είναι απολύτως δικαιολογημένοι.
Με δεδομένο δε το ότι, η Τουρκία είναι στο επίκεντρο των αναταραχών, τις οποίες προσπαθεί να μεταφέρει και στην Κύπρο, ενώ προβλέπεται από πολλούς η τριχοτόμηση της, είναι καλύτερα να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί με τις όποιες κινήσεις μας.
Σε μία τέτοια εποχή, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η πολιτική σταθερότητα, έτσι ώστε να μην διαβλέπουν περαιτέρω αδυναμίες οι εχθροί της Ελλάδας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνονται εκλογές, αλλά πως οφείλουμε να αποφεύγουμε με κάθε θυσία τις κομματικές πολώσεις.