Η Ελλάδα έχει αναμφίβολα τη δυνατότητα να γίνει η ωραιότερη, η πλουσιότερη, καθώς επίσης η πιο πολιτισμένη χώρα του πλανήτη, εάν οι Πολίτες της το θελήσουν πραγματικά, κάνοντας το σκοπό της ζωής τους
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Η Γιάννα όμηρος, θυσία για την πατρίδα! Η κυρία Γιάννα Δασκαλάκη Αγγελοπούλου αναλαμβάνει, προφανώς, ρόλο να πείσει τους Ευρωπαίους ότι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δα και τόσο κακό πράγμα. Ότι στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο απέναντι στο σύστημα όσο και η ίδια. Κι έπειτα, δήλωσε σε συνέντευξή της, ότι αποκλείεται να της ζητήσουν να γίνει η επόμενη πρόεδρος της Δημοκρατίας – ότι αν το έκαναν θα ήταν σουρεαλιστικό. Να δείτε που στο τέλος η παρέα του 2004 θα μας βγει και από πάνω!
Είναι φανερό ότι το άρωμα της εξουσίας είναι πιο δυνατό από οποιοδήποτε άλλο. Η κυρία Δασκαλάκη έχει δικαίωμα να ψηφίσει οτιδήποτε θέλει, όπως και ο κάθε ένας από εμάς. Αλλά να καταγγέλλει το σημερινό πολιτικό σύστημα, αυτό πια είναι ο ορισμός του σουρεαλισμού. Ποιος; Ο άνθρωπος που διοργάνωσε σε μία φτωχή χώρα όπως η Ελλάδα τους πιο ακριβούς μέχρι εκείνη την στιγμή Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν η κυρία Δασκαλάκη Αγγελοπούλου δεν είναι ένα από τα σύμβολα του παλιού πολιτικού κόσμου που οδήγησε την Ελλάδα στον υπερδανεισμό, τότε ποιος άλλος είναι;”
.
Άποψη
Τα παραπάνω, τα οποία γράφτηκαν σε μία σοβαρή ιστοσελίδα, δημιουργούν ασφαλώς μεγάλη έκπληξη. Ειδικά το γεγονός ότι σε μία χώρα, όπως η Ελλάδα, που ουσιαστικά «άγεται και φέρεται» από μία μικρή ελίτ του 1% του πληθυσμού, η οποία κατέχει το 56% σχεδόν των συνολικών ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ ένας σχεδόν απειροελάχιστος αριθμός επιχειρηματιών ελέγχει τα πάντα, ιδίως τα ΜΜΕ, παρατηρείται μία τέτοια «αποστροφή» εναντίον των πλουσίων. Ειδικά όταν πρόκειται για άτομα που δεν δημιούργησαν τα πλούτη τους στο εσωτερικό της χώρας, ούτε εις βάρος των Ελλήνων, όπως η πρώην πρόεδρος του «Αθήνα 2004».
Προφανώς η «ψυχοπαθολογική» αυτή ιδιαιτερότητα πηγάζει από τη μισαλλοδοξία – η οποία ουσιαστικά ερμηνεύεται εδώ ως το μίσος απέναντι στους άλλους που είτε κατάφεραν περισσότερα (οπότε είναι νομοτελειακά κλέφτες, απατεώνες, διαπλεγμένοι κλπ.), είτε έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις, είτε μία άλλη θρησκεία ή απλά δεν συμφωνούν μαζί μας.
Η εξήγηση βέβαια της παραπάνω τοποθέτησης της πολύ αξιόλογης διαδικτυακής σελίδας, μπορεί να είναι πολύ απλούστερη – ανάλογη ίσως με αυτήν των πολιτικών, οι οποίοι δηλώνουν συνήθως όσα θέλουν να ακούσουν οι εκλογείς τους, έχοντας έναν και μοναδικό σκοπό: την ψηφοθηρία.
Απλούστερη με την έννοια πως οι «εκλογείς», για μία εμπορική ιστοσελίδα, είναι οι αναγνώστες της. Επομένως, ίσως να οφείλεται σε αυτό ο εξευτελισμός του προσώπου της πρώην προέδρου του «Αθήνα 2004» – έτσι όπως τουλάχιστον τον αντιλαμβανόμαστε εμείς, χωρίς να σημαίνει πως δεν κάνουμε λάθος.
Συμπαθής ή αντιπαθής πάντως η κυρία, ιδιοτελής ή ανιδιοτελής, δεν ήταν σίγουρα αυτή που αποφάσισε για τα χρήματα που θα διατίθεντο για την οργάνωση των αγώνων, αλλά η τότε κυβέρνηση. Κανένας δεν αμφιβάλλει δε σχετικά με το ότι η Ελλάδα, εκείνη την εποχή, έδειξε το καλύτερο της πρόσωπο στον πλανήτη: αυτό που δικαιούται με κριτήριο τον πολιτισμό της και που αξίζει όσο ίσως καμία άλλη χώρα στον πλανήτη.
Το ίδιο ισχύει και για τους Έλληνες, ειδικά για τους χιλιάδες συμπολίτες μας που βοήθησαν ανιδιοτελώς, αποδεικνύοντας για μία τουλάχιστον φορά πως η πατρίδα μας μπορεί να μεγαλουργήσει – ότι έχει τη δυνατότητα να γίνει η ωραιότερη, η πλουσιότερη, καθώς επίσης η πιο πολιτισμένη χώρα του πλανήτη, εάν οι Πολίτες της το θελήσουν πραγματικά, κάνοντας το σκοπό της ζωής τους.
Μία από τις προϋποθέσεις βέβαια που απαιτούνται είναι να σταματήσει επιτέλους η, εξαιρετικά υποτιμητική για το Έθνος μας, άρνηση πληρωμής των υποχρεώσεων μας – η τάση δηλαδή να μην εξοφλούμε τα χρέη μας, ιδίως αυτά του κράτους, η οποία δείχνει μία μιζέρια, μία κακομοιριά και μία ζητιανιά που είναι άδικο να μας χαρακτηρίζει.
Πόσο μάλλον όταν οι απαιτήσεις μας από τρίτους όπως, για παράδειγμα, από τη Γερμανία, είναι πολλαπλάσιες – ενώ φυσικά δεν μπορούμε να τις διεκδικήσουμε επιτυχώς, όταν πρώτοι εμείς υιοθετούμε τη θέση του «δεν πληρώνω». Άλλωστε, το βασικότερο στο θέμα του χρέους δεν είναι τόσο το ύψος του, όσο η εξυπηρέτηση του – η οποία εξαρτάται από τους τόκους, καθώς επίσης από τις δόσεις επιστροφής.
Επομένως, όταν μας προσφέρεται η δυνατότητα μίας ακόμη μεγαλύτερης επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των υποχρεώσεων μας, με μηδενικά επιτόκια, γεγονός που αποτελεί έμμεσα μία τεράστια διαγραφή χρέους, η οποία όμως δεν ζημιώνει άμεσα τους δανειστές, η βιωσιμότητα του χρέους καλυτερεύει σημαντικά, καθώς επίσης οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη, καταπολέμηση της ανεργίας κοκ.
Οι δανειστές μας δε σήμερα δεν είναι οι τοκογλύφοι του παρελθόντος, αλλά οι πολίτες των χωρών-εταίρων μας, οι οποίοι σίγουρα δεν μας επέβαλλαν τίποτα. Προφανώς μόνο οι ανόητοι ή οι ιδιοτελείς δεν μπορούν ή δεν θέλουν σκόπιμα να το κατανοήσουν – παραπλανώντας τους Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι δικαιολογημένα δεν το καταλαβαίνουν, μη έχοντας επαρκείς γνώσεις οικονομικών.
Απαιτήσεις, ηθικές βέβαια εν προκειμένω, δεν έχουμε μόνο από τη Γερμανία, αλλά από όλες εκείνες τις χώρες που μας έχουν κλέψει πολύτιμα έργα του δικού μας πολιτισμού, εκθέτοντας τα στα μουσεία τους και εισπράττοντας τεράστια ποσά από τους επισκέπτες τους, για πάρα πολλές δεκαετίες. Ειδικά από τη Βρετανία, η οποία έχει το θράσος να αρνείται την επιστροφή των μαρμάρινων γλυπτών του Παρθενώνα (τα ονόμασαν Ελγίνεια για να τους αφαιρέσουν την ταυτότητα), τα οποία προφανώς έχουν κλαπεί.
Σε κάθε περίπτωση, επιστρέφοντας στην πρώην πρόεδρο του Αθήνα 2004, δεν βλέπουμε με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να ζημιώσει την Ελλάδα η εκλογή μίας γυναίκας στη θέση του προέδρου – ανεξάρτητης οικονομικά, ικανής, επιτυχημένης και με αγάπη για την πατρίδα της.
Σε τι δηλαδή θα ήταν χειρότερη από το σημερινό πρόεδρο, στέλεχος εκείνης της παράταξης που οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή – «συμμέτοχο» πιθανότατα στα μνημόνια που επιβλήθηκαν, εάν πράγματι υπογράφει όλα τα διατάγματα που τα καθιστούν νόμους του κράτους. Αν μη τι άλλο, θα μπορούσε να προσελκύσει κάποιες ξένες επενδύσεις ενώ διαθέτει εκείνη την προσωπικότητα, με την οποία θα είχε την ικανότητα να αντισταθεί, εάν τυχόν την υποχρέωναν να υπογράψει ανάλογους εγκληματικούς «μνημονιακούς νόμους» και διατάγματα.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Εάν την προτείνει δε η κυβέρνηση, όπως συζητείται, τότε δύσκολα δεν θα συμφωνήσει η αξιωματική αντιπολίτευση, την οποία υποστηρίζει – οπότε οι πρόωρες εκλογές θα ήταν πια παρελθόν, προς όφελος τόσο της Ελλάδας, όσο και της αντιπολίτευσης.
Η αιτία είναι το ότι, εάν η αντιπολίτευση εδραίωνε την εκλογική ισχύ της και δεν στηριζόταν στις αρνητικές ψήφους, θα ήταν σε ευνοϊκότερη θέση, όταν θα διενεργούνταν οι κανονικές εκλογές – αρκεί να πιστεύει και η ίδια πως μπορεί να τις κερδίσει. Εκτός αυτού, κανένας δεν θεωρεί πως έχει τη δυνατότητα σήμερα να αντισταθεί μόνη της στις επιθέσεις των αγορών, πόσο μάλλον με την παρούσα κυβέρνηση εναντίον της. Χωρίς το δανεισμό όμως από τις αγορές, ακόμη και αν είχαμε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, θα ήταν αδύνατη η ανακύκλωση των ομολόγων της χώρας – οπότε θα ήταν βέβαιη η χρεοκοπία της.
Φυσικά δεν πρέπει να περιμένει κανείς πως θα το καταλάβουν εκείνοι οι Έλληνες, η πλειοψηφία δυστυχώς, οι οποίοι έχουν εξαθλιωθεί από την επιβληθείσα πολιτική, αναζητώντας επειγόντως λύσεις για τα προβλήματα τους. Δεν μπορεί βέβαια να τους κατηγορήσει κανείς για μισαλλοδοξία ή για οτιδήποτε άλλο, συμμεριζόμενος απόλυτα την οδυνηρή θέση τους. Εν τούτοις, οφείλουν να το καταλάβουν όλοι οι υπόλοιποι – ειδικά αυτοί που θεωρούν λειτούργημα τη σωστή ενημέρωση της κοινής γνώμης.
Βέβαια, η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας θα έπρεπε να γίνεται απ’ ευθείας από τους Πολίτες, έτσι ώστε να μην γίνεται εκμετάλλευση της διαδικασίας από τα κόμματα, όπως διαπιστώνεται σήμερα. Αν μη τη άλλο, τουλάχιστον σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να εφαρμοσθούν οι κανόνες της άμεσης Δημοκρατίας – του μοναδικού πολιτεύματος που δίνει πραγματικά στους Πολίτες την πολιτική ισχύ που τους ανήκει δικαιωματικά.
Χωρίς να επεκταθώ περαιτέρω, θα προσθέσω τις πέντε προτάσεις για την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας, έτσι όπως αυτές αναφέρονται στην ιστοσελίδα των Ηνωμένων Εθνών και βρήκα μεταφρασμένες σε μία ελληνική σελίδα:
.
1. Η καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας απαιτεί νομοθεσία:
Κάθε κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για την εφαρμογή των νόμων που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την απαγόρευση και την τιμωρία των διακρίσεων και των εγκλημάτων μίσους σε βάρος μειονοτήτων, είτε αυτά διαπράττονται από κρατικούς αξιωματούχους είτε από ιδιωτικούς φορείς ή από μεμονωμένα άτομα.
Το κράτος επίσης πρέπει να διασφαλίζει την ίση πρόσβαση στη δικαιοσύνη, στους επιτρόπους ή τους διαμεσολαβητές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έτσι ώστε οι πολίτες να μην παίρνουν το νόμο στα χέρια τους και να μην καταφεύγουν στη βία για να επιλύσουν τις διαφορές τους.
.
2. Η καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας απαιτεί εκπαίδευση:
Οι νόμοι είναι αναγκαίοι, αλλά δεν είναι αρκετοί για την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας, ως ατομικής συμπεριφοράς. Πολύ συχνά, η μισαλλοδοξία βασίζεται στην άγνοια και το φόβο: το φόβο για το άγνωστο, τον Άλλο, για άλλους πολιτισμούς, έθνη και θρησκείες.
Επίσης, η μισαλλοδοξία συνδέεται στενά με μια υπερδιογκωμένη αυτοεκτίμηση και υπερηφάνεια, σε προσωπικό, εθνικό ή θρησκευτικό επίπεδο. Αυτές οι έννοιες διδάσκονται και μαθαίνονται σε νεαρή ηλικία. Ως εκ τούτου, πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην περισσότερη και καλύτερη εκπαίδευση.
Πρέπει να καταβληθούν μεγαλύτερες προσπάθειες ώστε τα παιδιά να διδαχθούν την ανεκτικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, να μάθουν για άλλους τρόπους ζωής. Τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται στο σπίτι και στο σχολείο να είναι ανοιχτόμυαλα και περίεργα.
Η εκπαίδευση αποτελεί δια βίου εμπειρία και δεν αρχίζει ή τελειώνει στο σχολείο. Οι προσπάθειες ανάπτυξης της ανεκτικότητας μέσω της εκπαίδευσης δεν θα πετύχουν, εάν δεν αφορούν όλες τις ηλικιακές ομάδες κι αν δεν λαμβάνουν χώρα παντού: στο σπίτι, στο σχολείο, στο χώρο εργασίας, στην επιβολή του νόμου, αλλά και στην ψυχαγωγία ή στην πληροφόρηση.
.
3. Η καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας απαιτεί πρόσβαση στην πληροφορία:
Η μισαλλοδοξία είναι πιο επικίνδυνη όταν χρησιμοποιείται για να εκπληρώσει τις πολιτικές και επεκτατικές φιλοδοξίες ενός ατόμου ή μιας ομάδων ατόμων. Όσοι καλλιεργούν το μίσος συχνά ξεκινούν προσδιορίζοντας τα όρια της ανοχής της κοινής γνώμης. Στη συνέχεια, αναπτύσσουν αναληθή επιχειρήματα, διαστρεβλώνουν τις στατιστικές και χειραγωγούν την κοινή γνώμη με παραπληροφόρηση και προκατάληψη.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να περιοριστεί η επιρροή τους είναι η ανάπτυξη πολιτικών που διασφαλίζουν και προωθούν την ελευθερία και τον πλουραλισμό στον Τύπο, τα οποία θα επιτρέψουν στο κοινό να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στα γεγονότα και τις απόψεις.
.
4. Η καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας απαιτεί αυτογνωσία:
Η μισαλλοδοξία σε μια κοινωνία είναι το άθροισμα της μισαλλοδοξίας των μελών της. H αδιαλλαξία, τα στερεότυπα, ο στιγματισμός, οι προσβολές και τα ρατσιστικά ανέκδοτα είναι παραδείγματα ατομικής έκφρασης της μισαλλοδοξίας στα οποία υποβάλλονται καθημερινά ορισμένοι άνθρωποι. Η μισαλλοδοξία γεννά μισαλλοδοξία. Αφήνει τα θύματά της να επιζητούν εκδίκηση.
Για την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας, οι άνθρωποι θα πρέπει να συνειδητοποιούν τη σχέση ανάμεσα στη συμπεριφορά τους και το φαύλο κύκλο της δυσπιστίας και της βίας στην κοινωνία. Κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να ξεκινά με την ερώτηση: Δείχνω ανεκτικότητα; Έχω στερεότυπα; Μήπως απορρίπτω όσους είναι διαφορετικοί από μένα; Μήπως κατηγορώ για τα προβλήματά μου τους Άλλους;
.
5. Η καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας απαιτεί τοπικές λύσεις:
Είναι πολλοί αυτοί που αποδέχονται ότι τα προβλήματα του αύριο θα είναι όλο και πιο παγκόσμια, αλλά είναι λίγοι εκείνοι που συνειδητοποιούν ότι οι λύσεις σε κάποια παγκόσμια προβλήματα είναι κυρίως τοπικές, ή ακόμη και ατομικές.
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την κλιμάκωση της μισαλλοδοξίας, δεν πρέπει να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις και τα θεσμικά όργανα να δράσουν μόνα τους. Είμαστε όλοι μέρος της λύσης. Δεν πρέπει να αισθανόμαστε ανίσχυροι, αφού πραγματικά έχουμε τεράστια δύναμη να ασκήσουμε εξουσία.
Η μη βίαιη δράση είναι ένας τρόπος άσκησης αυτής της εξουσίας – της εξουσίας των πολιτών. Τα μέσα της μη βίαιης δράσης (η δημιουργία ομάδων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, η οργάνωση δικτύων από τα κάτω, η αλληλεγγύη στα θύματα της μισαλλοδοξίας, η αντίκρουση της μισαλλόδοξης προπαγάνδας) είναι διαθέσιμα σε όλους εκείνους που θέλουν να βάλουν ένα τέλος στη μισαλλοδοξία, τη βία και μίσος.
.
Πέτρος Στασινόπουλος, αναγνώστης
.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
.