Αλκοολισμός, το δεύτερο μέρος

Ήμουν τόσο άρρωστος, τόσο καταβεβλημένος και απογοητευμένος που ήμουν σίγουρος ότι δεν θα επιβιώσω, εκτός εάν γινόταν μια πολύ βαθιά αλλαγή μέσα μου – αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα πραγματικά το νόημα της θεραπείας

 (To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

“Το πρόβλημα του αλκοολισμού μεγεθύνεται σε δύσκολες από οικονομικής πλευράς εποχές, σύμφωνα με τους ερευνητές των Πανεπιστημίων του Μαϊάμι και του Κολοράντο, στο επιστημονικό περιοδικό «Health Economics». 

Με βάση δε τα αμερικανικά στατιστικά στοιχεία, μεταξύ των ετών 2001 και 2005, τεκμηριώνεται ότι, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, καθώς επίσης ο εθισμός σε αυτό, αυξάνεται παράλληλα με την κλιμάκωση της ανεργίας.

Όταν αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια απλών οικονομικών κρίσεων, εύκολα συμπεραίνει κανείς την εκθετική επιδείνωση τους σε περιόδους, όπως αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα – όπου το ποσοστό της ανεργίας έχει εκτοξευθεί επίσημα στο 27%, με το αντίστοιχο για τους νέους να πλησιάζει το 60%.

Γνωρίζοντας δε πόσο δύσκολα επιστρέφει η απασχόληση στα προηγούμενα της επίπεδα, μπορούμε να κατανοήσουμε τις τρομακτικές συνέπειες για εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι θα μείνουν δυστυχώς για πάρα πολλά χρόνια χωρίς μία θέση εργασίας.

Ακόμη χειρότερα, επειδή η κρίση στην Ελλάδα εξελίσσεται «μανιοκαταθλιπτικά», με την έννοια πως επανέρχεται ξανά και ξανά ενδυναμωμένη (όπως συμβαίνει σήμερα λόγω της πολιτικής αστάθειας, η οποία έχει εκσφενδονίσει τα επιτόκια δανεισμού της χώρας για μία ακόμη φορά πάνω από το 7%, ενώ έχει γκρεμίσει ξανά το χρηματιστήριο), έχουμε την άποψη πως πρέπει να ασχολείται πλέον κανείς περισσότερο με τα κοινωνικά προβλήματα.

Στα πλαίσια αυτά έχουμε ξεκινήσει μία σειρά αναλύσεων, οι οποίες ασχολούνται με βασικές ψυχολογικές ασθένειες που χαρακτηρίζουν τέτοιες εποχές – όπως η κατάθλιψη, η αυτοκτονικότητα, το σύνδρομο του πόνου κοκ. Εδώ εντάσσεται και το δεύτερο μέρος της ανάλυσης, η οποία αφορά τον αλκοολισμό” (Analyst team).

.

Ανάλυση

Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος της ανάλυσης, κάθε χρόνο πεθαίνουν περίπου 50.000 άνθρωποι από τις συνέπειες του αλκοολισμού. Οι αιτίες θανάτου είναι, εκτός από τις παθολογικές επιπλοκές, τα πολλά νευρολογικά επακόλουθα. Η πιο κοινή αιτία είναι το «παραλήρημα» (τρομώδες «ντελίριο»), λόγω της στέρησης του αλκοόλ (μια εξαιρετικά απειλητική κατάσταση για τη ζωή, η οποία οφείλεται στην παύση του οινοπνεύματος).

Ξεκινήσαμε δε την περιγραφή της ασθένειας με τη συνέντευξη που μας έδωσε ο Στέφανος, ο οποίος προσπαθεί πλέον να θεραπευθεί από τον αλκοολισμό, για αρκετούς μήνες. Θα συνεχίσουμε με το δεύτερο απόσπασμα από την αφήγηση της ιστορίας της ζωής του:

Με τα λόγια ενός ασθενούς: Συνέχεια της συνέντευξης του Στέφανου, ηλικίας 47 ετών

.

• Μπορείτε να περιγράψετε μια κατάσταση που θυμάστε, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την επήρεια του αλκοόλ και ήταν σημαντική για εσάς; 

Εκείνη την εποχή μετακόμισα σε ένα διαμέρισμα που μοιραζόντουσαν πολλοί μαζί, κάτι σαν κοινόβιο. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν εντελώς παρανοϊκοί. Πραγματικά τρελοί, άγριοι άντρες. Η μουσική στο σπίτι μας έπαιζε μέχρι της 4 το πρωί. Τελικά μας πέταξαν έξω.

Επειδή ήμουν πολύ θυμωμένος, εξαγριωμένος που μας φέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο, έπεισα όλους τους συγκατοίκους μου να καταστρέψουμε μαζί ολόκληρο το διαμέρισμα. Το διαλύσαμε λοιπόν τελείως. Βγάλαμε όλες τις πόρτες, τις τοποθετήσαμε μπροστά από την είσοδο του κτιρίου και τις χρησιμοποιήσαμε για να ανάψουμε φωτιά.

Γκρεμίσαμε με κλωτσιές και τρυπήσαμε όλους τους τοίχους. Δεν μπόρεσε να τη γλυτώσει ούτε καν η οροφή του σπιτιού. Αυτή ήταν τότε, δυστυχώς, μια εντελώς φυσιολογική συμπεριφορά για εμάς, για την οποία δεν πήρα την ευθύνη ποτέ.

Ακόμα και όταν άρχισα τη θεραπεία του αλκοολισμού, καθισμένος στο ιατρείο του πρώτου μου θεραπευτή, δεν είχα αναλάβει καμιά απολύτως ευθύνη. Τελικά, μετά το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο θεραπευτή που επισκέφθηκα, συνέχιζα να έχω την ίδια συμπεριφορά. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το ότι, έπρεπε πρώτα να ακολουθήσει ένα είδος εξέλιξης.

 .

• Μπορείτε να περιγράψετε αυτή την εξέλιξη; 

Είναι ένα είδος εξελικτικής διαδικασίας που πραγματοποιείται, προκειμένου να φθάσει κανείς σε ένα σημείο, όπου τελικά βλέπει τον εαυτό του με έναν λογικό και υγιή τρόπο. Εκεί δηλαδή που είναι ικανός να δει την πραγματικότητα της δικής του ζωής.

Έχω αφήσει μαζεμένα πίσω μου πολλά «πνευματικά σκουπίδια» και τόσα χρόνια δεν έχω καθαρίσει ούτε μία φορά, ούτε ένα. Αυτά τα ψυχικά απόβλητα μου έχουν προκαλέσει ζημίες, τις οποίες απλά δεν μπόρεσα να τις δω ποτέ. Αυτό θα με στοιχειώνει σε ολόκληρη τη ζωή μου.

Για να καταφέρει να έχει κανείς αυτήν την εξέλιξη, θα πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται όλες τις ανεπίλυτες συγκρούσεις μέσα του. Οι αλκοολικοί δεν έχουν άλλη επιλογή, από το να περάσουν μέσα από αυτήν την πνευματική εξέλιξη – επειδή διαφορετικά δεν μπορούν να επιβιώσουν από τον αλκοολισμό. Μπορεί να είναι κανείς ο χειρότερος άνθρωπος στον πλανήτη, εάν δεν είναι αλκοολικός. Εάν όμως είναι αλκοολικός, δεν έχει καμία άλλη επιλογή, από το να εξελίξει τον εαυτό του πνευματικά.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

• Πότε αποφασίσατε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα του αλκοολισμού θεραπευτικά;

Στην αρχή με έστελναν από το ένα συμβουλευτικό κέντρο στο άλλο συμβουλευτικό κέντρο, για να κάνω κάτι, έτσι ώστε να λύσω το πρόβλημα μου με το ποτό. Στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, είχα υποτροπές για πολλούς μήνες. Ξανακυλούσα δηλαδή και άρχιζα ξανά να πίνω. Το αλκοόλ με είχε αναγκάσει να πέσω σε μία απίστευτα τρομακτική και άσχημη τρύπα στη ζωή μου, σε μία μισητή παγίδα.

.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Η αυτοκτονία μου φαινόταν ως μια πολύ ελκυστική λύση για τα προβλήματά μου. Είχε μείνει μόνο ένας μικρός υπαινιγμός του ενστίκτου της επιβίωσης μέσα μου, ο οποίος με οδηγούσε, με κατεύθυνε ξανά πίσω στο θεραπευτή μου. Ξαναγύριζα λοιπόν στη θεραπευτική αγωγή μου, με την ελπίδα να λύσω το πρόβλημά μου μία και έξω, για πάντα.

.

• Ποιές εντυπώσεις είχατε από τη θεραπευτική σας αγωγή;

Όταν συμμετείχα σε μια ομαδική θεραπεία και άκουγα αυτά που είχαν περάσει οι άλλοι άνθρωποι, σκεφτόμουν: “Κανένας τους δεν είναι σαν κι εμένα“.

Ο αλκοολισμός είναι κάτι ακραίο. Εμείς οι αλκοολικοί δεν είμαστε ποτέ ο μέσος άνθρωπος μίας κοινότητας. Μια αλκοολική γυναίκα διηγούταν πως τα σαράντα ζευγάρια παπούτσια της δεν χωρούσαν πλέον στη ντουλάπα του σπιτιού της. Όταν το άκουσα αυτό, σκέφτηκα: “Έχεις εσύ προβλήματα… Εγώ έχω δύο ευρώ στην τσέπη μου, ενώ εσύ μιλάς για 40 ζευγάρια παπούτσια”

Ένιωσα σαν να είχα προσγειωθεί σε έναν παράξενο πλανήτη. Έπινα με μίσος, έπινα σαν ψυχοπαθής, έπαιρνα εκδίκηση, «οφθαλμό αντί οφθαλμού», εναντίον του ίδιου μου του εαυτού, για όλα όσα έκανα.

Ήμουν συνεχώς μεθυσμένος. Δεν είχα απολύτως τίποτα κοινό, με την κυρία των 40 ζευγαριών παπουτσιών. Επομένως, η γνώμη μου για την ομαδική θεραπεία ήταν το ότι, δεν είχα τίποτα κοινό με αυτούς τους ανθρώπους.

Εν τούτοις, δεν είχα παρατηρήσει πως οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτές τις συναντήσεις, είχαν ήδη υποβληθεί σε θεραπεία και αντιμετώπιζαν το αλκοόλ με πλήρη απέχθεια, απέχοντας από αυτό.

Όταν εγώ έφτασα για πρώτη φορά στο χώρο της ομαδικής θεραπείας, ήμουν ακόμη εντελώς διαλυμένος, εξωτερικά και εσωτερικά. Ερχόμουν εκείνη ακριβώς τη στιγμή από τη ζούγκλα του αλκοολισμού. Μύριζα ακόμα ολόκληρος από το οινόπνευμα. Παρ’ όλα αυτά, δοκίμασα τη συγκεκριμένη ομαδική θεραπεία.

.

• Πώς αισθανθήκατε όταν ξεκινήσατε με την θεραπεία;

Επειδή ο αλκοολισμός είναι μια προοδευτικά επιδεινούμενη ασθένεια, η ικανότητα να είσαι εγωιστής είναι επίσης προοδευτική. Ωστόσο, μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησα με τη θεραπεία, οι σκέψεις μου ήταν πολύ μπλεγμένες.

Έπρεπε να μάθω πρώτα να μιλάω με το θεραπευτή μου και να του διηγούμαι θέματα που αφορούσαν εμένα. Κάθε φορά με ρωτούσε, πως ήταν η ημέρα μου σήμερα και εγώ έπρεπε πάντοτε να αφηγούμαι. Πάντα χρησιμοποιούσε αυτή τη λέξη …

Δεν ήμουν καλός στην αφήγηση, αλλά του έκανα τη χάρη να αφηγηθώ κάτι για μένα, καθώς επίσης για το πως πέρασα την ημέρα μου, για να μπορέσω επιτέλους να γυρίσω ξανά στο σπίτι μου. Η μόνη μου ανησυχία, όταν έφτανα στο σπίτι, ήταν το ότι δεν είχα παγάκια στη κατάψυξη. Γινόμουν πολύ επιθετικός, επειδή δεν είχα παγάκια.

Η επίλυση του προβλήματος με το αλκοόλ είναι μια διαδικασία. Η εμπειρία αυτής της διαδικασίας είναι απαραίτητη. Κάθε μέρα πηγαίνει κανείς ένα μικρό βήμα πιο μπροστά. Κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων, έκανα παρέα με μερικούς ανθρώπους που συμμετείχαν στην ομαδική θεραπεία.

Οι άνθρωποι αυτοί απαιτούσαν επίσης να τους διηγούμαι θέματα που αφορούσαν εμένα, συνεχώς…… Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ήμουν αντιμέτωπος με άτομα, τα οποία όντως μου έλεγαν τι πραγματικά έπρεπε να κάνω, για να καταπολεμήσω το πρόβλημα του αλκοολισμού. Ήμουν πολύ μπερδεμένος, επειδή καταλάβαινα πως κάπου βαθιά μέσα μου είχε αρχίσει να πραγματοποιείται μια αλλαγή.

.

• Σε τι σας ωφέλησε η θεραπεία; 

Ζήτησα από τον θεραπευτή μου καθημερινές συνεδρίες. Η θεραπεία ήταν πολύ θεωρητική για μένα, όχι αρκετά πρακτική. Έτσι, ήμουν πολύ μπερδεμένος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Προσπάθησα να μορφωθώ σε σχέση με το αντικείμενο του αλκοόλ, αλλά δεν ήξερα τι να τις κάνω τις πληροφορίες που μάθαινα.

Ο θεραπευτής μου, μου έδωσε να κάνω μια εργασία, να γράψω την ιστορία της ζωής μου. Το έκανα αμέσως μετά. Έγραψα όλες τις αρνητικές εμπειρίες μου, καθώς επίσης όλα τα άσχημα πράγματα που είχα κάνει. Έγραψα ακόμα και τα πράγματα που δεν είχα πει ποτέ σε κανέναν, επειδή υπέθεσα πως θα ήταν χρήσιμο να μην κρατάω τίποτα μυστικό από το θεραπευτή μου.

Η γενικότερη στάση μου μέχρι τότε ήταν ότι, θα έπρεπε πάντοτε να λέω ψέματα σε ολόκληρη τη ζωή μου και να μην παραδέχομαι ποτέ τίποτα, από όσα είχα κάνει. Ήταν η πρώτη φορά που ήμουν ειλικρινής απέναντι σε κάποιον και ένοιωσα πολύ ανακουφισμένος. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για μένα. Σιγά-σιγά όμως, ξεκίνησα να κατανοώ το νόημα της θεραπείας. Άρχισα επιτέλους να νιώθω ξανά την αίσθηση της καθαρής σκέψης.