Το Πεκίνο ενοχοποιεί τις Η.Π.Α., ισχυριζόμενο ότι η υπερδύναμη πυροδότησε τις αναταραχές στο Χονγκ Κονγκ – όπως επίσης η Μόσχα, η οποία κατηγόρησε τη Δύση, λέγοντας πως προκάλεσε τις διαδηλώσεις στο Κίεβο.
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Σύμφωνα με πρόσφατη αναφορά της WSJ, η οποία αποτελεί τη βάση του κειμένου, μετά το ξεκίνημα της κρίσης στην Ουκρανία, όλα τα βιβλία που γράφτηκαν για το Ρώσο πρόεδρο έχουν γίνει «Best Sellers» στην Κίνα – ενώ ο «Putin ο μεγαλοπρεπής», όπως αποκαλείται από αρκετούς, ενδιαφέρει τους Κινέζους περισσότερο από κάθε άλλον ηγέτη στον πλανήτη.
Η βιογραφία του Ρώσου, η οποία κυκλοφόρησε στην Κίνα με την ονομασία «Γεννημένος για τη Ρωσία», κατάφερε το Σεπτέμβρη να αναρριχηθεί στα κορυφαία δέκα βιβλία της χώρας (Top 10) – σύμφωνα με την κατάταξη των «Νέων του Πεκίνου», η οποία αφορά εκδόσεις με πραγματικό περιεχόμενο.
Φαίνεται λοιπόν πως μετά από πολλές δεκαετίες αμοιβαίας δυσπιστίας, καθώς επίσης αφού προηγήθηκε μία μικρή συνοριακή σύγκρουση, η Κίνα έρχεται όλο και πιο κοντά στη Ρωσία – ενώ και οι δύο χώρες μαζί αμφισβητούν την απόλυτη ηγεμονία των Η.Π.Α. στον πλανήτη, η οποία εδραιώθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι Κινέζοι δεν είναι βέβαια οι μοναδικοί, οι οποίοι συμπαθούν υπέρμετρα το Ρώσο πρόεδρο – αν και για το συγκεκριμένο λαό, ο οποίος κυβερνάται απολυταρχικά από το κομμουνιστικό κόμμα, δεν είναι τόσο παράδοξο. Για τους Πολίτες της Δύσης όμως οι οποίοι, σε γενικές γραμμές, κυβερνώνται από ήπια δημοκρατικά καθεστώτα, η θετική αντιμετώπιση του κ. Putin, παρά το ότι είναι ένας αυταρχικός ηγέτης στα όρια του δικτάτορα, είναι μάλλον περίεργη.
Κάτι ανάλογο διαπιστώνεται και στην Ελλάδα, όπου αρκετά «έντυπα», διαδικτυακά και μη, τοποθετούνται σχεδόν «εκ πεποιθήσεως» υπέρ του προέδρου της Ρωσίας – ακόμη και στο θέμα της Ουκρανίας. Κατηγορούν δε ατεκμηρίωτα την Ουκρανία που βρίσκεται στο στόχαστρο τόσο της Δύσης, όσο και της Ρωσίας – θρηνώντας αρκετούς νεκρούς, έχοντας παράλληλα απολέσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας στην Κριμαία.
Η σχεδιαζόμενη τώρα διχοτόμηση της Ουκρανίας, η οποία πιθανολογείται, δεν ευαισθητοποιεί ανάλογα με αυτήν της Κύπρου – αν και η Δύση διαδραμάτισε έναν αποφασιστικό ρόλο, σε όλα όσα συνέβησαν στη δύστυχη χώρα (άρθρο).
.
Ο αντιδυτικός εθνικισμός
Επιστρέφοντας στην Κίνα, παρά το ότι ανταγωνιζόταν μέχρι πρόσφατα με τη Ρωσία, όσον αφορά την ηγεσία του κομμουνιστικού κόσμου, μοιράζεται πλέον μαζί της ένα είδος «αντιδυτικού» εθνικισμού.
Στα πλαίσια αυτά, το Πεκίνο ενοχοποιεί τις Η.Π.Α., ισχυριζόμενο ότι η υπερδύναμη πυροδότησε τις αναταραχές στο Χονγκ Κονγκ – όπως επίσης η Μόσχα, η οποία κατηγόρησε τη Δύση, λέγοντας πως αυτή προκάλεσε τις δημοκρατικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Κίεβο, το προηγούμενο έτος.
Στη ρωσική τηλεόραση δε αναφέρθηκε πως οι ηγέτες των διαδηλώσεων στο Χονγκ Κονγκ έχουν εκπαιδευτεί στις Η.Π.Α. – οι οποίες συνεχώς «δαιμονοποιούνται» για όλα τα κακά που συμβαίνουν στον πλανήτη.
Συνεχίζοντας, σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα (Pew Research Center), η Κίνα είναι η μοναδική χώρα, στην οποία η συμπάθεια για τη Ρωσία αυξήθηκε μετά τη σύγκρουση στην Ουκρανία – στο 66% τον Ιούλιο, από μόλις 47% το προηγούμενο έτος. Η δημοτικότητα δε του Putin στην Κίνα εκτοξεύθηκε στο 92% μετά την προσάρτηση της Κριμαίας – γεγονός που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση.
Σύμφωνα τώρα με έναν ειδικό στις σινο-ρωσικές σχέσεις, “Η προσωπικότητα του Putin είναι εντυπωσιακή – τόσο ως ανθρώπου, όσο και ως ηγέτη. Οι Κινέζοι τον βρίσκουν ελκυστικό, επειδή προστατεύει τα ρωσικά συμφέροντα. Η Ρωσία και η Κίνα μπορούν να μάθουν πάρα πολλά ο ένας από τον άλλο“.
Φυσικά όλα έχουν σχέση με την «πραγματιστική πολιτική» (real politic). Η Ρωσία χρειάζεται την κινεζική αγορά, ειδικά όσον αφορά την πώληση ενεργειακών προϊόντων, μετά τις ανόητες κυρώσεις που επέβαλλε η Ευρώπη (γεγονός που σίγουρα θα προβληματίσει πολλές χώρες της ηπείρου μας) – καθώς επίσης τα χρηματοδοτικά κεφάλαια του «κίτρινου γίγαντα».
Η Κίνα με τη σειρά της έχει ανάγκη τη Ρωσία, τόσο όσον αφορά την ενέργεια, σε συνδυασμό με την επιθυμούμενη αντικατάσταση των πετροδολαρίων (άρθρο), όσο και την στρατιωτική κάλυψη των νώτων της, σε σχέση με τις Η.Π.Α. και την Ιαπωνία – έτσι ώστε να επικεντρωθεί στα θέματα που αφορούν την κινεζική θάλασσα.
Ας μην ξεχνάμε εδώ πως η κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου οφείλεται ενδεχομένως σε αμερικανικές ενέργειες – αφού οι Η.Π.Α. γνωρίζουν πολύ καλά την Αχίλλειο πτέρνα του αντιπάλου τους (άρθρο). Σε κάθε περίπτωση, η υπερδύναμη, η αυτοκρατορία και ο γίγαντας (άρθρο) ευρίσκονται σε πορεία μετωπικής σύγκρουσης – η οποία δεν θα ήταν απίθανο να εξελιχθεί σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.
.
Η συμφωνία παροχής φυσικού αερίου
Το Μάιο η Ρωσία σύναψε μία συμφωνία ύψους 400 δις $ με την Κίνα, για την παροχή φυσικού αερίου στα επόμενα τριάντα χρόνια – αν και σε φθηνότερες τιμές, από αυτές που ισχύουν για πολλές άλλες χώρες. Σε συνεργασία δε μεταξύ τους, οι δύο χώρες κατασκευάζουν μία σιδηροδρομική γραμμή που θα διασχίζει τα κοινά τους σύνορα – καθώς επίσης ένα λιμάνι στα ανατολικά της Ρωσίας, το οποίο δεν θα παγώνει από το κρύο.
Προγραμματίζουν επίσης την από κοινού κατασκευή συστημάτων δορυφορικής πλοήγησης, σε περιοχές που ευρίσκονται τόσο στη μία χώρα, όσο και στην άλλη – με τις σχέσεις των δύο ηγετών να γίνονται όλο και καλύτερες. Άλλωστε, το ηγετικό προφίλ του κινέζου προέδρου ταιριάζει αρκετά με τον χαρισματικό, «εθνικιστικό αυταρχισμό» του κ. Putin – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατακρίνουμε κανέναν από τους δύο, αφού οι χώρες, στις οποίες ηγούνται, είναι μάλλον αδύνατον να κυβερνηθούν δημοκρατικά.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Οι δύο ηγέτες έχουν την ίδια ηλικία (61ετών), επιθυμούν να μετατρέψουν τη χώρα τους σε μία παγκόσμια δύναμη, ενώ αμφότεροι έχουν από πολλά χρόνια το συναίσθημα ότι τα κράτη τους υποτιμούνται – ταπεινώνονται καλύτερα σοβαρά από τη Δύση. Ο Κινέζος ηγέτης δε, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία πριν από δύο χρόνια, δεν θεωρείται από τα μέλη του κόμματος του «χαρισματικός» – επειδή δεν έχει την ενίσχυση του λαού του, όπως ο προηγούμενος, ο οποίος έμεινε δέκα χρόνια στη θέση του.
Με δεδομένο τώρα το ότι, η αντίληψη στη χώρα είναι πως «πρέπει να ηγείται κανείς όταν οι άλλοι τον ακολουθούν και όχι κατ’ ανάγκη», η κομματική ηγεσία της Κίνας συνεχίζει να αναζητάει έναν ισχυρό άνδρα όπως ο προηγούμενος πρόεδρος – ενώ συμπαθεί ιδιαίτερα τον κ. Putin, θεωρώντας ότι έχει αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, όπως διαπιστώνεται από τη δημοτικότητα του (γράφημα).
.
.
Ο νέος πάντως πρόεδρος της Κίνας θεωρεί ως πρώτη προτεραιότητα τις σχέσεις του με το Ρώσο – αφού η «παρθενική» του επίσκεψη σε ηγέτη ξένης χώρας ήταν στη Ρωσία, ενώ ήταν ένας από τους λίγους που παρακολούθησε τους χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες στο Sotschi. Όπως ανέφερε δε σε μία συνάντηση τους στη Μόσχα, “Έχω την αίσθηση πως ο καθένας μας θα συμπεριφέρεται πάντοτε φιλικά στον άλλο, με ολόκληρη, καθώς επίσης με ανοιχτή την καρδιά του. Μοιάζουμε στο χαρακτήρα μας”.
Ανάλογη ήταν ουσιαστικά και η συμπεριφορά του προηγούμενου προέδρου των Η.Π.Α. (G. Bush), οποίος αντιμετώπιζε πολύ φιλικά το Ρώσο «συνάδελφό» του – γεγονός που σημαίνει πως ο κ. Putin διαθέτει ένα εξαιρετικό επικοινωνιακό (διπλωματικό) χάρισμα, καταφέρνοντας να σκλαβώνει κυριολεκτικά το διπλανό του. Κατά πολλούς δε, έχει την ικανότητα να βυθίζει το μαχαίρι στην πλάτη του αντιπάλου του, χωρίς να του δίνει την εντύπωση, ακόμη και τότε, πως τον θεωρεί εχθρό – πόσο μάλλον ότι τον δολοφονεί.
.
Η εθνική αναγέννηση
Ο πρόεδρος της Κίνας έχει ένα όνειρο για τη χώρα του, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί «Εθνική Αναγέννηση» – εννοώντας κυρίως την καταπολέμηση της διαφθοράς, τα επίπεδα της οποίας είναι τεράστια στην Κίνα, καθώς επίσης την στρατιωτική υπεράσπιση των εδαφικών διεκδικήσεων της χώρας του στις παράκτιες περιοχές.
Παράλληλα, έχει εντείνει σημαντικά τον έλεγχο των κινεζικών ΜΜΕ, ενώ είναι πολύ πιο αυστηρός απέναντι στους «πολιτικούς αντιφρονούντες». Την ίδια στιγμή «καταπολεμάει» τις ιδεολογικές επιρροές της Δύσης, μεταξύ των οποίων τις δυτικές ΜΚΟ που έχουν εγκατασταθεί στην Κίνα – θεωρώντας πως αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της.
Στα πλαίσια αυτά, οι παραλληλισμοί με τις αντίστοιχες ενέργειες του Ρώσου προέδρου είναι εμφανείς – αφού ο κ. Putin λειτουργεί ανάλογα, όσον αφορά τους πολιτικούς του ανταγωνιστές, διώκει με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο τους Ρώσους «ολιγάρχες» ισχυριζόμενος πως έχουν υπεξαιρέσει περιουσίες του δημοσίου (όχι άδικα), έχει περιορίσει δραστικά την ελευθερία των ΜΜΕ, ενώ είναι πρόθυμος να υπερασπίσει τα ρωσικά συμφέροντα στρατιωτικά, ακόμη και αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα (άρθρο).
Προωθεί δε όλα εκείνα τα δυτικά βιβλία, τα οποία αναφέρονται στη χειραγώγηση των Πολιτών, από ορισμένα διεφθαρμένα ΜΜΕ – η οποία φυσικά δεν είναι καθόλου ανύπαρκτη ή ψεύτικη (άρθρο).
Εκτός αυτού, κάτω από την ηγεσία του κ. Putin «αναδομήθηκε» σταδιακά η εικόνα (image) του Stalin – ενώ ο κινέζος πρόεδρος (Xi) επαινεί συνεχώς τα επιτεύγματα του Mao Zedong. Οι παραλληλισμοί συνεχίζονται, αφού και οι δύο τονίζουν το πολεμικό παρελθόν των χωρών τους, επαναφέροντας τις ξεχασμένες εθνικές εορτές – ενώ το επόμενο έτος οι δύο ηγέτες σχεδιάζουν να γιορτάσουν μαζί τα 70 έτη μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συνεχίζοντας, ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η στήριξη της πολιτικής τους από κρατικά ΜΜΕ – τα οποία προωθούν το θαυμασμό του λαού, όσον αφορά τις ισχυρές ηγετικές τους προσωπικότητες. Ο συγγραφέας της βιογραφίας του Putin (Zheng Wenyang), πούλησε πολύ περισσότερα αντίτυπα του βιβλίου «Γεννημένος για τη Ρωσία», από όσα είχε πουλήσει με όλες τις προηγούμενες βιογραφίες που είχε γράψει (Obama, Thatcher, Mandela).
Φυσικά η συμπάθεια των Κινέζων στο Ρώσο πρόεδρο προωθείται από τις θετικές αναφορές των κρατικών ΜΜΕ της χώρας – στην οποία υπάρχει ένα ρητό, σύμφωνα με το οποίο “Όταν ένας ηγέτης είναι αδύναμος και εκφοβίζεται από άλλους, τότε δεν τον σέβονται οι άνθρωποι“. Δυστυχώς το ρητό αυτό μας θυμίζει ορισμένους Έλληνες ηγέτες – οι οποίοι δεν έχουν κατανοήσει πως η πολιτική των υποκλίσεων δεν οδηγεί πουθενά.
.
Η «θεοποίηση» του Ρώσου προέδρου
Ορισμένοι θεωρούν πως η Κίνα πρέπει να παραδειγματιστεί από τη στρατηγική της Ρωσίας το 2008, στον πόλεμο της Γεωργίας, καθώς επίσης από την πρόσφατη στην Ουκρανία – επειδή μάχεται σήμερα με την Ιαπωνία, με τις Η.Π.Α., με τις Φιλιππίνες και με το Βιετνάμ, σχετικά με τις εδαφικές διεκδικήσεις της.
Οι Κινέζοι πιστεύουν επίσης ότι, ο Ρώσος πρόεδρος είναι ένας θαρραλέος και αποφασιστικός ηγέτης μίας παγκόσμιας δύναμης, ο οποίος μπορεί χειριστεί με επιτυχία ακόμη και τις πιο επικίνδυνες καταστάσεις – ενώ η Ρωσία είναι για πολλούς αιώνες μία στρατιωτική υπερδύναμη, η οποία γνωρίζει τα παιχνίδια ισχύος στον πλανήτη καλύτερα από τους ίδιους.
Ολοκληρώνοντας, η Κίνα διατήρησε ουδέτερη τη θέση της στην κρίση της Ουκρανίας, επειδή η χώρα είναι ένας σημαντικός προμηθευτής της – όσον αφορά το καλαμπόκι, καθώς επίσης τον πολεμικό εξοπλισμό. Επίσης λόγω του ότι δεν θέλει να δημιουργήσει προβλήματα που θα έβλαπταν τις εμπορικές σχέσεις της με την ΕΕ, καθώς επίσης με τις Η.Π.Α. – με τις δύο μεγαλύτερες αγορές της παγκοσμίως.
Εν τούτοις, η Κίνα επαναλαμβάνει διαρκώς ότι πρέπει να επιδιωχθεί μία πολιτική λύση της σύγκρουσης, ενώ δεν συμμετέχει στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας. Η θεοποίηση όμως του Putin στη χώρα είναι δεδομένη – όπως συμβαίνει και σε πολλά άλλα κράτη, κυρίως δε στη Γερμανία, οι Πολίτες της οποίας «θαυμάζουν και φοβούνται» μαζί το Ρώσο ηγέτη, φέρνοντας σε δύσκολη θέση την καγκελάριο, η οποία νοιώθει απειλητική τη σκιά του.