Οι εξελίξεις στον πλανήτη επιβεβαιώνουν την πίστη στη νέα νομισματική θρησκεία του καπιταλισμού – ενώ το δημοψήφισμα που διεξάγεται στην Ελβετία, για την απαγόρευση των πωλήσεων χρυσού από την κεντρική τράπεζα, είναι χαρακτηριστικό
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Στην παρούσα φάση, η Γερμανία εξακολουθεί να διατηρεί το προνόμιο της αμφιβολίας. Αναδύθηκε μέσα από την κρίση χρέους ως επεκτατική οικονομική δύναμη, ως ηγεμόνας της Ευρώπης – αλλά η γερμανική κοινή γνώμη δεν θέλει αυτή τη θέση, λόγω της οδυνηρής ανάμνησης του Χίτλερ.
Περαιτέρω, η Γερμανία αρνείται να αποδεχθεί την πραγματικότητα, ενώ είναι απρόθυμη να αναλάβει τις ευθύνες και τα ρίσκα που αρμόζουν στις ηγετικές δυνάμεις. Έτσι γίνεται, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί, καταπιεστής και εκμεταλλευτής. Η κατάσταση λοιπόν θυμίζει αρχαία ελληνική τραγωδία, όπου ο ένοχος είναι ταυτόχρονα θύμα της άγνοιας του – όπως ο Οιδίπους τύραννος.
Όμως, κάποια στιγμή, το «αντιγερμανικό» μένος θα είναι δικαιολογημένο – με πολύ δυσμενή επακόλουθα για τους Πολίτες της χώρας, οι οποίοι δεν ευθύνονται προφανώς για τις επιλογές της πρωσικής τους κυβέρνησης“.
.
Άρθρο
Οι αναφορές του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κυβερνώντος κόμματος, σχετικά με τις ελληνικές καταθέσεις, ίσως να ήταν μία «εκτροπή», χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα – ενδεχομένως πράγματι ένας έμμεσος «εκβιασμός» των ψηφοφόρων, λόγω της ανόδου των ποσοστών της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Δύσκολα βέβαια μπορεί να δεχθεί κανείς ότι, οι δηλώσεις έγιναν εν αγνοία του πρωθυπουργού – ενώ η σιγουριά, όσον αφορά το τραπεζικό σύστημα της χώρας ή την παραμονή της στην Ευρωζώνη, δεν μπορεί να είναι απόλυτη.
Πόσο μάλλον όταν τα προβλήματα της νομισματικής μας ζώνης διαδέχονται το ένα το άλλο – με τελευταίο το δημοψήφισμα που επιδιώκει η Καταλονία εντός του έτους, το οποίο δεν είναι καθόλου καλό νέο ούτε για την Ισπανία, ούτε για το ευρώ. Άλλωστε, είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως η Ευρωζώνη θα διαλυθεί, εάν δεν ληφθούν άμεσα κάποιες αποφάσεις – με μοναδικές δυνατότητες επιβίωσης της είτε την από κοινού επιστροφή όλων των κρατών της στην «προ ευρώ» εποχή, είτε την εκούσια αποχώρηση της Γερμανίας (ανάλυση).
Οι ευχάριστες δε ειδήσεις που ανακοινώνονται από την ισπανική κυβέρνηση είναι μάλλον πλασματικές – αφού ακόμη και ένας μέτριος οικονομολόγος καταλαβαίνει πως τα επί μέρους μεγέθη της χώρας, όπως η εξέλιξη των κατασκευών και η βιομηχανική παραγωγή (γραφήματα), δεν αιτιολογούν την ισχυριζόμενη αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης.
.
Ισπανία – η εξέλιξη στον κλάδο των κατασκευών (επάνω γράφημα) και η εξέλιξη της βιομηχανικής παραγωγής.
.
Αν και συμπαθούμε λοιπόν ιδιαίτερα την Ισπανία, η οποία έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό ανεργίας μετά την Ελλάδα, ευχόμενοι πραγματικά να καταπολεμήσει επιτυχώς τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα, διατηρούμε μεγάλες αμφιβολίες – κάτι που δυστυχώς ισχύει και για την Ιταλία, το δημόσιο χρέος της οποίας είναι ήδη κατά πολύ υψηλότερο, από αυτό που οδήγησε την πατρίδα μας στη χρεοκοπία.
Αργά ή γρήγορα, η Ιταλία θα βρεθεί μπροστά σε ένα πολύ μεγάλο δίλημμα: διαγραφή μέρους του χρέους της και Τρόικα ή επιστροφή στη λιρέτα – όπου, ειδικά για τη γειτονική χώρα, η υιοθέτηση του εθνικού της νομίσματος θα ήταν η ιδανικότερη λύση. Ήδη το ΔΝΤ απαιτεί τη διαγραφή χρέους της Ιταλίας (πηγή), πριν ξεπεράσει το 150% του ΑΕΠ της και είναι πολύ αργά.
Με τη Γαλλία δε να κινδυνεύει να κυβερνηθεί από ένα εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, ενώ δεν έχει κάνει την παραμικρή διαρθρωτική αλλαγή στην οικονομία της, πιεζόμενη παράλληλα αφόρητα από τη Γερμανία (άρθρο), στην οποία παρατηρείται πολύ μεγάλη άνοδος της «αρκετά δεξιάς», έντονα αντιευρωπαϊκής παράταξης (AfD), το μέλλον του ευρώ δεν φαίνεται καθόλου αισιόδοξο.
To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)
Στις αγορές ομολόγων όμως η ιστορία επαναλαμβάνεται – αφού οι χώρες αντιμετωπίζονται ξανά, όσον αφορά τα επιτόκια δανεισμού τους, όπως συνέβαινε στο παρελθόν – γεγονός που θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη αιτία της υπερχρέωσης της «ευρωπαϊκής περιφέρειας». Έκπληξη δε αποτελεί η Γαλλία – τα επιτόκια δανεισμού της οποίας είναι σχεδόν ίσα με αυτά της Γερμανίας (γράφημα).
.
Ευρωζώνη – η εξέλιξη των επιτοκίων στην ένωση. Ενώ το χρέος συνεχίζει να αυξάνει, σύμφωνα με το επίπεδο των επιτοκίων (ρίσκο), η κατάσταση-βιωσιμότητά του βελτιώνεται.
.
Τέλος, όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρούμε πως διακινδυνεύει σοβαρά το μέλλον της «στοιχηματίζοντας» εναντίον της Ρωσίας – ειδικά εάν ισχύουν οι ειδήσεις, σύμφωνα με τις οποίες ανακάλυψε τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στην Αρκτική (πηγή). Το ζητούμενο στην ήπειρο μας είναι η συνοχή και η ειρήνη – ειδικά λόγω των δυσμενών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, οι οποίες θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στην Ευρώπη.
Με τη σκληρότητα δε του Ρώσου προέδρου, όσον αφορά την Ουκρανία, για την οποία απαιτεί την ευρωπαϊκή εγγύηση σχετικά με το φυσικό αέριο που χρειάζεται για τη θέρμανση της το χειμώνα (3 δις $), καθώς επίσης για το ομόλογο που της οφείλει η χρεοκοπημένη χώρα (επίσης 3 δις $), η ΕΕ οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική – χωρίς να χρησιμοποιεί επαίσχυντα την Ουκρανία για την επίτευξη των δικών της στόχων, θυσιάζοντας χιλιάδες Ουκρανούς στο βωμό της ικανοποίησης των Η.Π.Α. Ο ασύμμετρος, υβριδικός πόλεμος πάντως που διεξάγει ο Putin μυστικά, μάλλον συνεχίζεται – ενώ οι στόχοι του είναι δεδομένοι.
.
Η μοναδική σύγχρονη θρησκεία
Περαιτέρω, σε έναν κόσμο που κανένας δεν έχει πλέον εμπιστοσύνη στις αγορές κεφαλαίων, επειδή το σύστημα έχει πλημμυρίσει κυριολεκτικά από την τεχνητή ρευστότητα ύψους 10 τρις $ των κεντρικών τραπεζών (γράφημα), το μοναδικό μέρος που θα έπρεπε να ευημερεί, είναι αυτό που υποστηρίζει τη μοναδική θρησκεία που έχει δυστυχώς σημασία σήμερα – το μονεταρισμό.
.
Η συνεχιζόμενη αύξηση της παροχής τεχνητής ρευστότητας (εκτύπωση χρημάτων) από τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ (Fed), της Ευρωζώνης (EKT), της Ιαπωνίας (BoJ) και της Αγγλίας (BoE).
.
Το μέρος αυτό είναι ο τόπος εκτύπωσης των χρημάτων – η οποία δεν γίνεται από τις κεντρικές τράπεζες, αλλά από εξειδικευμένες εταιρείες. Μία από τις μεγαλύτερες δε είναι η «De La Rue», υπεύθυνη για την εκτύπωση των τραπεζογραμματίων της Τράπεζας της Αγγλίας – η μετοχή της οποίας (διάγραμμα) κατέρρευσε, επειδή εξέδωσε προειδοποίηση μειωμένων κερδών.
Ειδικότερα η εταιρεία, η οποία εκτυπώνει χαρτονομίσματα για αρκετές χώρες, καθώς επίσης τα βιομετρικά διαβατήρια της Μ. Βρετανίας, ανακοίνωσε πως οι τιμές πώλησης της, οπότε τα περιθώρια κέρδους της για τις υπηρεσίες εκτύπωσης, καθώς επίσης για το ασφαλές χαρτί που χρησιμοποιείται, έχουν «συμπιεσθεί». Επίσης πως ο ρυθμός αύξησης του τζίρου της ήταν χαμηλότερος του αναμενομένου, ενώ η μετάβαση στα βιομετρικά διαβατήρια είναι μέχρι στιγμής απογοητευτική.
Συμπεραίνεται λοιπόν πως η Τράπεζα της Αγγλίας, αρκετές άλλες επίσης, απαιτούν συνεχώς χαμηλότερες τιμές για την εκτύπωση νέων χρημάτων, λόγω της μεγάλης αύξησης των ποσοτήτων τους – όπως ακριβώς ένας χονδρέμπορος ζητάει από τους προμηθευτές του χαμηλότερες τιμές, λόγω της αύξησης των ποσοτήτων που πουλάει. Εκτός αυτού ότι, η «De La Rue» προβλέπει μείωση του μελλοντικού τζίρου της, επειδή το μονεταριστικό παραλήρημα θα σταματήσει κάποια στιγμή – διαφορετικά ο ασθενής κινδυνεύει να πεθάνει.
.
Το ελβετικό δημοψήφισμα
Συνεχίζοντας, στις 30 Νοεμβρίου του 2014, η μοναδική χώρα που λειτουργεί το σύστημα της άμεσης δημοκρατίας (στο οποίο οφείλεται σίγουρα η κατάκτηση της πρώτης θέσης παγκοσμίως εκ μέρους της χώρας), διεξάγει ένα δημοψήφισμα με δύο θέματα: το πρώτο αφορά την είσοδο μεταναστών, όπου επιδιώκεται ο περιορισμός του αριθμού τους στους 16.000 ετησίως (ανώτατο όριο), ενώ το δεύτερο έχει σχέση με τα συναλλαγματικά αποθέματα χρυσού της κεντρικής τράπεζας της Ελβετίας.
Το θέμα του χρυσού ανακινήθηκε από την πρωτοβουλία των Πολιτών της χώρας, με την ονομασία «Σώστε τον ελβετικό μας χρυσό» – η οποία θέλει με αυτόν τον τρόπο να αντιδράσει απέναντι στο μονεταριστικό παραλήρημα που παρατηρείται διεθνώς, παρά τις συνεχείς «προειδοποιήσεις κραχ» πολλών οργανισμών και ειδικά της BIS (άρθρο).
Με δεδομένη δε την όλο και χαμηλότερη «κάλυψη» του ελβετικού φράγκου από χρυσό, η πρωτοβουλία θέλει να εμποδίσει τις περαιτέρω πωλήσεις του – θεωρώντας ότι αποτελεί το βασικότερο «καλό χρήμα» του πλανήτη (ανάλυση).
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη της βασικής μονεταριστικής ποσότητας χρήματος της Ελβετίας, ανά γραμμάριο χρυσού – η οποία ουσιαστικά κατέρρευσε μετά το 1960, φτάνοντας στα επίπεδα του 1900 (της πρώτης εποχής της παγκοσμιοποίησης, η οποία τελείωσε με τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο – σήμερα βιώνουμε τη 2η εποχή της παγκοσμιοποίησης, η οποία ξεκίνησε ουσιαστικά το 1990, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το άνοιγμα της Κίνας κοκ.).
.
Η εξέλιξη της βασικής μονεταριστικής ποσότητας χρήματος της Ελβετίας, ανά γραμμάριο χρυσού.
.
Με δεδομένο δε το ότι, η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας πούλησε μεταξύ των ετών 1999 και 2001 περί τους 1.500 τόνους χρυσού, από τα συναλλαγματικά της αποθέματα, με μία μέση τιμή της τάξης των 300 $ ανά ουγγιά (σήμερα ξεπερνάει τα 1.200 $), όπως έκανε και η ιδιωτική Τράπεζα της Ελλάδας κάποια εποχή, ενδεχομένως με χαμηλότερη ακόμη τιμή, δίκαια αντιδρούν οι Ελβετοί Πολίτες.
Κάτι ανάλογο θα έπρεπε να κάνουν και οι Έλληνες, οι οποίοι όμως, όπως και οι Γερμανοί, δεν γνωρίζουν που ακριβώς αποθηκεύεται ο ελληνικός χρυσός – εάν βέβαια δεν έχει κατασχεθεί ήδη από το ΔΝΤ.
Στην Ελλάδα όμως, όπως και στη Γερμανία, τα δικαιώματα των Πολιτών είναι περιορισμένα – επειδή το σύστημα δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, ενώ η υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας μοιάζει με «όνειρο θερινής νύχτας». Πόσο μάλλον όταν η ελευθερία του Τύπου και στις δύο χώρες είναι κάτι περισσότερο από ψεύτικη – αφού η διαφθορά στην «τέταρτη εξουσία» είναι τεραστίου μεγέθους (εξαγορασμένοι χειραγωγείς).
Ειδικά όσον αφορά τους Έλληνες, έχει γραφτεί πως “το να ζητάς από έναν λαό να ψηφίζει ή να κρίνει σωστά, όταν είναι αντιμέτωπος με τέτοια διεφθαρμένα «σκουπίδια», είναι μάλλον υπερβολικό. Δυστυχώς, το μόνο που βοηθάει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η προσεκτική επιλογή των ΜΜΕ, με τα οποία ενημερώνεται κανείς – κάτι που όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του“.
.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, δεν θα έπρεπε να ξεχάσουμε τις συμφωνίες CETA και TTIP (άρθρο), τις οποίες διαπραγματεύεται η Κομισιόν με τις Η.Π.Α. ως διμερείς – σαν να εκπροσωπεί δηλαδή τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».
Μοιράζει δε κενές υποσχέσεις στους δίκαια φιλύποπτους Ευρωπαίους, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι, οι συμφωνίες αυτές εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τις πολυεθνικές εταιρείες – ενώ η Κομισιόν βιάζεται να τις θεσμοθετήσει, επειδή πιέζεται από τα διάφορα επιχειρηματικά λόμπι, τα οποία υπηρετεί έμμισθα.
Οι Η.Π.Α. βέβαια, όπως τεκμηρίωσε μεταξύ άλλων ο έλεγχος που ασκεί η Goldman Sachs στη Fed της Νέας Υόρκης (πηγή), είναι ολοκληρωτικά σκλαβωμένες στις μεγάλες τράπεζες, καθώς επίσης στους πολυεθνικούς κολοσσούς – οι οποίοι τώρα, με τη βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης, προσπαθούν να επεκτείνουν την απολυταρχική κυριαρχία τους και στην Ευρώπη.
Σε αντίθεση δε με τους χειραγωγημένους Πολίτες οι επιχειρηματικοί κολοσσοί γνωρίζουν πως η παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α. δεν διεκδικείται από τη Ρωσία, αλλά από την Κίνα – ενώ το πετροδολάριο δεν κινδυνεύει από το ρούβλι, αλλά από το πετρογουάν.
.
Σημείωση: Στα κυριακάτικα κείμενα μας, επιλέγουμε συχνά μία γενικότερη επισκόπηση των σημαντικότερων εξελίξεων. Ακριβώς για το λόγο αυτό είναι εμπλουτισμένα με πολλές παραπομπές, οι οποίες αφορούν εξειδικευμένα θέματα – έτσι ώστε να μπορεί κανείς να έχει μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα, εάν φυσικά το επιθυμεί.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
.