Καθαρή Εθνική Περιουσία (Κ.Ε.Π.)
Ορίζεται ως η συνολική αξία των εμπορεύσιμων ή/και φορολογήσιμων περιουσιακών στοιχείων της χώρας, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του ρεαλιστικού συστήματος.
Δεν περιλαμβάνονται τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία είναι νομικά αδύνατον να μεταβιβασθούν, όπως κρατικά, κοινόχρηστα και κοινωφελών ιδρυμάτων.
Από πρακτικής πλευράς, η Κ.Ε.Π. :
- Υπολογίζεται αυτόματα από το σύστημα-πυλώνα και σε πραγματικό χρόνο (real time).
- Ως απλό άθροισμα, δεν είναι δεκτική λογιστικών αλχημειών.
- Είναι αξιόπιστη, καθώς βασίζεται σε υπεύθυνες δηλώσεις – και μάλιστα κατά τεκμήριο ειλικρινείς – εκατομμυρίων πολιτών.
- Δεν είναι δεκτική κερδοσκοπικής χειραγώγησης, καθώς περιλαμβάνει επίκαιρα στοιχεία για το σύνολο της αγοράς – όχι συναλλαγών μικρού μέρους της.
- Δεν έχει εποχιακές διακυμάνσεις, όπως και οι αξίες που προστίθενται.
- Μεταβάλλεται συνεχώς στο χρόνο, και έχει «βαρύ» συνεχές διάγραμμα με αβίαστα αναγνωρίσιμη τάση.
Από ποιοτικής πλευράς, η Κ.Ε.Π.:
- Εκφράζει ακριβώς την «οικονομική επιφάνεια» της χώρας, καθώς και την τάση της.
- Δεν εκφράζει άμεσα τα εισοδήματα και το βιοτικό επίπεδο. Τα αποτυπώνει έμμεσα, μέσω της φυσικής επίδρασής τους στην αξία των περιουσιακών στοιχείων και την χρονική εξέλιξή της.
- Εκφράζει έμμεσα την αξία των υποδομών της χώρας, όπως και την πραγματική οικονομική απόδοση των δημόσιων επενδύσεων.
- Ευρύτερα, εκφράζει αρκετά καλά τον δυναμισμό του ανθρώπινου δυναμικού της και την ανάπτυξη (development).
Το κρίσιμο χαρακτηριστικό της Κ.Ε.Π. είναι ότι όλα τα ανωτέρω ενσωματώνουν τις εκτιμήσεις της ελεύθερης αγοράς για το παρόν (μέγεθος, ευρωστία) και το μέλλον (ανάπτυξη, στασιμότητα, ύφεση) της οικονομίας της χώρας.
Συνεπώς, η Κ.Ε.Π., ως μακροοικονομικό μέγεθος, είναι άριστος δείκτης του οικονομικού μεγέθους και των προοπτικών της χώρας, άρα και της πιστοληπτικής της ικανότητας.
.
Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Α.Ε.Π.)
Το Α.Ε.Π. είναι σήμερα πασίγνωστο ως ο αναμφισβήτητος βασικός μακροοικονομικός δείκτης. Βάσει αυτού μετριέται η ανάπτυξη, και η ύφεση. Το Α.Ε.Π. βάφτισε ανάπτυξη (development) την μεγέθυνση (growth). Ως προς αυτό κρίνεται και αν το δημόσιο χρέος μιάς χώρας είναι βιώσιμο ή όχι.
.
Υπολογίζεται με έναν απλό τύπο:
Α.Ε.Π. = Κατανάλωση + Επενδύσεις + Εξαγωγές – Εισαγωγές
.
Το ΑΕΠ περιλαμβάνει τη ρύπανση του αέρα και τη διαφήμιση των τσιγάρων, και τα ασθενοφόρα προκειμένου να καθαριστούν οι αυτοκινητόδρομοί μας από τις σφαγές του Σαββατοκύριακου. Το ΑΕΠ συνυπολογίζει τις πρόσθετες κλειδαριές για τις πόρτες του σπιτιού μας, και τις φυλακές για εκείνους που προσπαθούν να τις παραβιάσουν. Παίρνει υπόψη του τα τηλεοπτικά προγράμματα που προβάλουν τη βία ώστε να πουληθούν βίαια προϊόντα στα παιδιά μας. (Το ΑΕΠ) αυξάνεται με την παραγωγή βομβών ναπάλμ, βλημάτων και πυρηνικών κεφαλών. Παίρνει υπόψη του και την έρευνα για να καλυτερεύσει η διάδοση λοιμών, αυξάνεται με τον εξοπλισμό που χρησιμοποιεί η αστυνομία για να καταστείλει τις εξεγέρσεις, όπως αυξάνεται όταν πάνω στις στάχτες των εξεγέρσεων ξαναχτίζονται οι φτωχογειτονιές.
Ξεχασμένα, ίσως, επιχειρήματα του Ρόμπερτ Κέννεντυ στον εμπνευσμένο λόγο του στη Γερουσία στις 18 Μαρτίου 1968. 80 μέρες μετά …
Σίγουρα το Α.Ε.Π. αποδίδει στατιστικά τις καταναλωτικές αποφάσεις (νοικοκυριών κ.λ.π.), το μέγεθος της αγοράς της χώρας, το πόσα δαπανά π.χ. για την Παιδεία σε σχέση με άλλες χώρες κ.λ.π. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχουν δύο ερωτήματα : πρώτον «τι αθροίζουμε ;» και δεύτερον «τι λέει το άθροισμα;».
Η άθροιση, λοιπόν :
- Συμπεριλαμβάνει αδιακρίτως καλές και κακές δαπάνες, την υγιή και την ανόητη κατανάλωση.
- Δεν περιλαμβάνει τα οφέλη από τη λιτή διαβίωση, αλλά προβάλλει τη σπατάλη.
- Συμπεριλαμβάνει τις κρατικές δαπάνες και επενδύσεις, ανεξάρτητα αν ήσαν επιτυχείς ή όχι. Αν έπιασαν τόπο ή πήγαν σε επιτήδειους.
- Δεν καταγράφει την ικανοποίηση αναγκών με προσωπική εργασία, προληπτικά μέτρα, με αλληλοβοήθεια, με έξυπνη κατανάλωση κ.λ.π.
Ως άθροισμα, αποδίδει τον τζίρο μιάς αγοράς, όχι την κερδοφορία της. Συνεπώς, για να μπορεί να δώσει βάσιμο συμπέρασμα για την πιστοληπτική ικανότητα του αντίστοιχου κράτους, χρειάζεται να υποθέσουμε ότι υφίσταται κάποιο μέσο ποσοστό κέρδους. Παγκοσμίως σταθερό. Υπάρχει;
Είναι σαφές ότι πρόκειται για ανενδοίαστη κατάχρηση ενός στατιστικού εργαλείου για το ντοπάρισμα της υπερκατανάλωσης, για την εξυπηρέτηση άνομων μεγάλων συμφερόντων και όχι του κοινωνικού συνόλου.
Παρακάτω θα δούμε την χρήση του ως μακροοικονομικού εργαλείου συνοδευτικού της Κ.Ε.Π. Ίσως ειδικοί οικονομολόγοι ενδιαφερθούν να εμβαθύνουν στην ιδέα και να την ερευνήσουν περαιτέρω.
Το σίγουρο είναι ότι η χώρα μας, με το κριτήριο του Α.Ε.Π., είναι «αγρίως ριγμένη» στο καίριο θέμα του δημοσίου χρέους. Η κάλυψη αναγκών εξ ιδίων π.χ. δεν είναι μικρό νούμερο. Όπως και πολλά άλλα λάθη …
.
Εθνικό νόμισμα
Η ποσότητα χρήματος ρυθμίζεται ως ποσοστό της Κ.Ε.Π., με κριτήριο την διασφάλιση του δικαιώματος κατόχου. Αυτό είναι το δόγμα του κανόνα της περιουσίας.
Ενδεχομένως, αυτό το ποσοστό θα καθορίζεται θεωρητικά από άλλα μακροοικονομικά μεγέθη, και θα ελέγχεται η τήρηση της εύλογης αναλογίας. Αλλά αποσυνδέεται η ανάπτυξη από το νόμισμα. Ο εντοπισμός της προσοχής στην αύξηση του Α.Ε.Π. καταστρέφει τελικά το νόμισμα. Αυτή είναι η ουσία του λάθους.
Αυτή είναι η φιλοσοφική και πολιτική άποψη, προς περαιτέρω επιστημονική έρευνα.
Ο έλεγχος του πληθωρισμού και του αποπληθωρισμού τίθεται σε νέα πλαίσια. Όπως και η αποδοχή τους, υπό τον κανόνα της περιουσίας, ως απλώς αφύσικων φαινομένων λόγω μονεταριστικών ανακολουθιών.
Η Κ.Ε.Π. είναι πράγματι όλα όσα μπορεί να αγοράσει κανείς με το εθνικό νόμισμα Η Κ.Ε.Π., δηλαδή τα μεταβιβάσιμα περιουσιακά στοιχεία της χώρας, είναι το φυσικό και αυτονόητο αντίκρισμα του εθνικού νομίσματος.
Η ποσότητα χρήματος είναι λογικό να εξαρτάται από την εμπορευσιμότητα των περιουσιακών στοιχείων που περιλαμβάνονται στην Κ.Ε.Π. Έτσι η εξασφάλιση του «δικαιώματος κατόχου» είναι φυσική.
Η ξεκάθαρα γνωστή αντιστοιχία νομισμάτων και αντικρίσματος, υπό τέτοιες φυσικές συνθήκες, ενισχύει την εμπιστοσύνη. Ή «χτυπάει το καμπανάκι», αποκαλύπτοντας τις υπερβολές και τις αστοχίες.
Συνεπώς, μία χώρα που υιοθετεί το προτεινόμενο δόγμα, μπορεί απλώς να κρατήσει σταθερή την αρχική αναλογία.
Έτσι, το εθνικό νόμισμα γίνεται αβίαστα αποδεκτό ως μέσο συναλλαγής στη χώρα. Το φυσικό αντίκρισμα ενισχύει σημαντικά την – λόγω της επίσημης έκδοσης και κυκλοφορίας του – de facto αποδοχή του νομίσματος. Η επίδραση στην ψυχολογία της αγοράς είναι προφανής. Στην αίσθηση ασφαλείας.
Η θεμελιώδης ανάλυση του νομίσματος είναι πιά απλή και εδραία, και είναι βάσιμο εργαλείο για την διαμόρφωση των διεθνών ισοτιμιών του νομίσματος στην χρηματαγορά..
