Η ψυχολογική εξέταση
Πραγματοποιήθηκε μία κλινική εξέταση (συνέντευξη), με την ονομασία SKID-I. Η εξέταση αυτή έχει σκοπό την «ανίχνευση» των συμπτωμάτων, για την δημιουργία της διάγνωσης. Στην προκειμένη περίπτωση, η διάγνωση αφορούσε τις σωματικές διαταραχές πόνου.
Η Σωτηρία περιέγραψε τους ισχυρούς πόνους της, ενώ αναφέρθηκε στο ότι, είχε επισκεφθεί ήδη πολλές φορές έναν γιατρό. Εξωτερίκευσε μία κλινικά σημαντική οδύνη, καθώς επίσης μεγάλες «διαταραχές» στους ουσιώδεις τομείς της ζωής της. Το ξεκίνημα των σωματικών πόνων της συνέπεσε και είχε πολύ στενή σχέση με το διαζύγιο από τον άνδρα της – καθώς επίσης με τις μεταγενέστερες διαφορές τους, όσον αφορά την επιμέλεια και τον τρόπο «χειρισμού» των τεσσάρων παιδιών τους.
Εκτός αυτού η Ευθυμία ανέφερε ότι, οι γιατροί είχαν διαπιστώσει πως οι πόνοι της ήταν, συγκριτικά με τα παθολογικά ευρήματα, δυσανάλογα ισχυροί – οπότε της είχαν συστήσει επανειλημμένα μία ψυχοθεραπευτική αγωγή. Οι πόνοι δεν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν καλύτερα από άλλες ψυχιατρικές «ανωμαλίες».
Τα ευρήματα της κλινικής εξέτασης (συνέντευξης) οδηγούν σε μία «σωματοφορμική» διαταραχή πόνου. Αυτή ορίζεται ως εξής:
“Παρατεταμένος, σοβαρός και βασανιστικός πόνος, ο οποίος δεν μπορεί να εξηγηθεί πλήρως από μία φυσιολογική διεργασία ή από μία σωματική διαταραχή. Συμβαίνει σε συσχέτιση με συναισθηματικές συγκρούσεις ή με ψυχοκοινωνικά προβλήματα, τα οποία πρέπει να θεωρηθούν ως «αίτια αποφασιστικής επιρροής». Απαιτείται συνήθως σημαντική προσωπική ή ιατρική περίθαλψη” (Siedentopf & Kentenich, 2004).
.
Θεραπευτικοί στόχοι
Οφείλουν εδώ να αναφερθούν ως παράδειγμα δύο βασικές προσεγγίσεις, από τη γνωστική συμπεριφορι(στι)κή θεραπεία, για να τονιστούν τα στοιχεία των θεραπευτικών συνεδριών.
.
(α) Μέχρι οι προσβαλλόμενοι από το σύνδρομο του πόνου, οι ασθενείς δηλαδή, να αναζητήσουν μία θεραπευτική αγωγή, περνούν κατά κανόνα πολλά χρόνια, με πολλές προσπάθειες ίασης. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, εκδηλώνεται ένα εξειδικευμένο πρότυπο ή «μοτίβο συμπεριφοράς» των χρονίως αρρώστων, το οποίο συμβάλλει στη διατήρηση της νόσου.
Ένα παράδειγμα εδώ θα ήταν το ότι, οι ασθενείς υιοθετούν και αναπτύσσουν μία ορισμένη συμπεριφορά, αποφεύγοντας τις σωματικές δραστηριότητες – με αποτέλεσμα την «αποδόμηση» της σωματικής ικανότητας.
Όταν η περιορισμένη αυτή σωματική ικανότητα γίνεται αντιληπτή στη συνέχεια, τότε αποφεύγεται ξανά η σωματική δραστηριότητα ή άσκηση – επομένως, προκαλείται και τίθεται σε λειτουργία ένας καθοδικός κύκλος του διαβόλου. Κατά τη διάρκεια βέβαια των πολλών θεραπευτικών συνεδριών, αποκαθίσταται η σωματική ικανότητα του ασθενή.
.
(β) Μία επόμενη, πολύ σημαντική προσέγγιση, είναι οι απόψεις (στάσεις ζωής), καθώς επίσης οι διαδικασίες αξιολόγησης των ασθενών. Ο ίδιος ο Εαυτός «συλλαμβάνεται», αξιολογείται κατά κάποιον τρόπο από τον ασθενή, ως αρρωστιάρης και αδύναμος. Αυτή η «στρεβλή» εικόνα του Εαυτού, «τρέφεται» πολύ συχνά από έναν πολύ αυστηρό ορισμό, όσον αφορά την έννοια της υγείας.
Η τυπική, η συνήθης δηλαδή αντίληψη ενός ασθενούς είναι το ότι, Υγεία σημαίνει πως δεν υπάρχουν κανενός είδους «δυσφορίες» ή παθήσεις. Δεν αναγνωρίζεται λοιπόν το ότι, πολλές φυσικές «αισθήσεις», όπως η κούραση κλπ., αποτελούν «σημάδια» μίας υγιούς λειτουργίας του σώματος. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας γίνονται προσπάθειες αναδόμησης αυτών των αντιλήψεων, της εικόνας του Εαυτού, καθώς επίσης της έννοιας της υγείας (Linden & Hautzinger, 2011).
.
Οι «παρεμβατικές προσεγγίσεις» που σχετίζονται με τις «σωματοφορμικές» διαταραχές πόνου, καθώς επίσης οι αντίστοιχες έρευνες, είναι ακόμη «πολύ νεαρές». Εν τούτοις, διαπιστώνονται ήδη σημαντικές επιτυχίες, σε πολλές μελέτες.
Η μεγάλη πρόκληση για μία αποτελεσματική και «βέλτιστη» πρόοδο της θεραπείας, είναι οι «σχέσεις συνεργασίας» μεταξύ του ασθενούς και του θεραπευτή. Μία ιδανική, μία βέλτιστη καλύτερα βιώσιμη σχέση ασθενούς και θεραπευτή, αποτελεί τη βασική προϋπόθεση μίας επιτυχούς θεραπείας.
.
Νίνα Βιλιάρδου, για το Analyst.gr
Διεύθυνση αλληλογραφίας: nina.viliardou@web.de
.
