Ορισμένοι πιστεύουν πως η αναμενόμενη κατάρρευση δεν είναι επιθυμητή από κανέναν και δεν πρόκειται να συμβεί – επίσης, πως δεν θα ακολουθήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος. Οι προβλέψεις τους είναι απλές, αλλά πιο δυσάρεστες – εφιαλτικές ίσως
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Έναν περίπου χρόνο πριν εισβάλλει το ΔΝΤ στην Ελλάδα καταστρέφοντας την, αρκετοί προειδοποιούσαν, προβλέποντας την επερχόμενη απειλή – χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Αφού ανακοινώθηκε η ολοκληρωτική κατάληψη της χώρας από τους συνδίκους πτώχευσης, με ένα εξαιρετικά θρασύ διάγγελμα του Εφιάλτη του Καστελόριζου, οι προβλέψεις αναφέρονταν σε διενέργεια διαδηλώσεων, σε αναταραχές, καθώς επίσης σε μαζικές κοινωνικές εξεγέρσεις – χωρίς όμως να συμβεί τίποτα το αξιόλογο.
Μία μεγάλη διαδήλωση τελείωσε με την «εν ψυχρώ» δολοφονία τριών ανθρώπων, χωρίς να επαναληφθεί ξανά – ενώ το χλιαρό «κίνημα πολιτών», με κέντρο την πλατεία Συντάγματος, κατέληξε σε μία απέραντη και εκκωφαντική «σιωπή των αμνών».
Μετά από ένα σχεδόν έτος, όταν η Ελλάδα οδηγούταν κυριολεκτικά στο ικρίωμα από την τότε κυβέρνηση της, αφού είχε ανακοινωθεί η πρόθεση για την υπογραφή του εγκληματικού PSI, δεν συνέβη τίποτα.
Ειδικότερα, αν και έκτοτε το δημόσιο χρέος δεν είναι πλέον μετατρέψιμο σε δραχμές, έχει υποθηκευθεί ολόκληρη η χώρα (αγγλικό δίκαιο), χρεοκόπησαν οι κάποτε υγιείς ελληνικές τράπεζες, ενώ καταληστεύθηκαν τα συνταξιοδοτικά ταμεία, ενδεχομένως με τη συνέργεια της ιδιωτικής Τράπεζας της Ελλάδας, δεν ακολούθησαν κοινωνικές εξεγέρσεις – παρά τις αντίθετες προβλέψεις.
Πολύ αργότερα, μετά από τέσσερα σχεδόν χρόνια λεηλασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, μετά από τρομακτικές μειώσεις στους μισθούς και στα εισοδήματα τους, μετά από την κατάλυση του κοινωνικού κράτους, την κατάρρευση της υγείας, καθώς επίσης της παιδείας, την υπερβολική φορολόγηση, τους δημευτικούς φόρους επί της ακίνητης περιουσίας, τις χρεοκοπίες, την ανεργία κοκ., αρκετοί υποστηρίζουν πως οι Πολίτες θα εξεγερθούν – αφού πρόκειται για έναν λαό που δεν υποδουλώνεται, δεν εξαθλιώνεται, δεν εξευτελίζεται, προστατεύει την ιδιοκτησία του, αμύνεται για την πατρίδα του και δεν θυσιάζει την υπερηφάνεια του στο βωμό του φόβου ή της απλής επιβίωσης.
Καλώς ή κακώς, έχω την άποψη πως και αυτές οι προβλέψεις θα διαψευσθούν – εάν δεν κάνω λάθος διαπιστώνοντας ότι, οι Έλληνες έχουν συνηθίσει πλέον το καυτό νερό, το οποίο «πυρώθηκε» σταδιακά.
Πως συμπεριφέρονται πλέον όπως το βατράχι της γνωστής μας ιστορίας, το οποίο τοποθετήθηκε αρχικά σε χλιαρό νερό – συνηθίζοντας την αργή αλλά σταθερή αύξηση της θερμοκρασίας, χωρίς να αναζητάει τρόπους απελευθέρωσης και διαφυγής.
.
Οι παγκόσμιες εξελίξεις
Στο ίδιο «μήκος κύματος» ακούγεται από πολλά χρόνια τώρα ότι, το μεγάλο κραχ είναι «προ των πυλών» – μία πρόβλεψη την οποία έχω εκφράσει και εγώ πολλές φορές, ερμηνεύοντας τα τεκταινόμενα αφενός μεν με τη βοήθεια της λογικής, αφετέρου με βάση την ιστορία.
Παρά το ότι δε το ένα «οριακό χρονικό σημείο» ξεσπάσματος της καταστροφής μετά το άλλο παρέρχονται, χωρίς να συμβαίνει απολύτως τίποτα, δεν κουράζεται κανείς να επαναλαμβάνει τις ίδιες «σκοτεινές» προβλέψεις – γνωρίζοντας πως στο παρελθόν υπήρξαν αλλεπάλληλα κραχ για καταστάσεις, οι οποίες ήταν πολύ λιγότερο έντονες από τις παρούσες.
Σε βασικές γραμμές βέβαια, όλα όσα συμβαίνουν τεκμηριώνουν πως θα έπρεπε να έχει ξεσπάσει ήδη η καταιγίδα των καταιγίδων – σε τοπικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Πως ένα κραχ δεν θα ήταν μόνο λογικό, αλλά και απολύτως αναγκαίο, για να επιτευχθεί η κάθαρση του συστήματος – όσο επώδυνη και αν θα ήταν ή όσο τρομακτικό και αν ακούγεται.
Άλλωστε, η κατακόρυφη αύξηση των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών στις περισσότερες βιομηχανικές χώρες, κυρίως δε στις Η.Π.Α., όπου μέσα σε έξι μόλις έτη το κρατικό χρέος διπλασιάστηκε παρά, ή μάλλον λόγω των μέτρων που λήφθηκαν, δεν επιτρέπει αμφιβολίες, σχετικά με την έλευση του αναπόφευκτου. Το ίδιο και η συνεχής εκτύπωση νέων χρημάτων από τις κεντρικές τράπεζες – όπως στο γράφημα που ακολουθεί.
.
Οι διαφοροποιήσεις στους ισολογισμούς των κύριων κεντρικών τραπεζών του κόσμου.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Εν τούτοις, υπάρχουν αρκετοί πλέον, οι οποίοι πιστεύουν πως το αναμενόμενο κραχ δεν είναι επιθυμητό από κανέναν και δεν πρόκειται να συμβεί. Οι προβλέψεις τους δε είναι μεν πολύ απλές στην ερμηνεία τους, αλλά σαφώς πιο δυσάρεστες – εφιαλτικές ίσως για την ανθρωπότητα.
Ειδικά όσον αφορά τα αμερικανικά χρηματιστήρια, το πετρέλαιο, καθώς επίσης όλα τα υπόλοιπα «πάγια» που διαπραγματεύονται σε δολάρια, οι προβλέψεις κατάρρευσης θα μπορούσαν να είναι ακόμη και ανόητες – αφού, εάν συνεχίσει να επιλέγεται η μέθοδος του πληθωρισμού από τις Η.Π.Α., για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων τους, τότε οι τιμές θα αυξάνονται συνεχώς (όπως παρατηρείται στο χρηματιστήριο της Αργεντινής, παρά τη χρεοκοπία της – λόγω της ραγδαίας υποτίμησης του νομίσματος της).
Πόσο μάλλον εάν χαθεί τελικά ο έλεγχος και οδηγηθεί η υπερδύναμη σε υπερπληθωρισμό – ενώ για την Ευρώπη θα ισχύσει το ακριβώς αντίθετο, εάν βυθιστεί τελικά στον αποπληθωρισμό (πτώση των χρηματιστηριακών δεικτών κλπ.).
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Οι «ευοίωνες» προβλέψεις
Στα παραπάνω πλαίσια, μία μικρή αλλά σοβαρή μειοψηφία πιστεύει πως δεν απειλείται ο πλανήτης, τουλάχιστον για τα επόμενα 10-20 χρόνια, με έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο – ούτε με ένα μεγάλο κραχ ή με μία πραγματική «επανεκκίνηση» του συστήματος.
Φυσικά θα υπάρξουν κάποιες ανακατατάξεις στο συναλλαγματικό τομέα, όπως αυτή της δημιουργίας της Ευρωζώνης – οικονομικές συγκρούσεις, χρεοκοπίες κρατών ή τραπεζών, ενεργειακές αναταραχές, καθώς επίσης τοπικοί διακρατικοί συμβατικοί πόλεμοι.
Εν τούτοις, τίποτα παραπάνω από το συνηθισμένο, όπως συνέβαινε τις τελευταίες δεκαετίες – κάτι που όμως δεν σημαίνει πως μπορεί να αναπνεύσει κανείς βαθιά και να ηρεμήσει. Η αιτία είναι το ότι, σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο χρονικό διάστημα η κατάσταση θα είναι μάλλον πιο ευχάριστη, από όσο θα περιμέναμε – μακροπρόθεσμα όμως θα είναι κατά πολύ πιο δυσάρεστη, εάν όχι απελπιστικά τρομακτική. Ειδικότερα, χωρίς φυσικά να παριστάνω τον προφήτη, φαίνεται πως θα συμβούν τα εξής:
.
- Τα εθνικά και παγκόσμια χρέη θα αυξάνονται συνεχώς – οπότε θα κλιμακώνονται οι φόροι για την σχετική εξυπηρέτηση τους, θα δημεύεται οι ακίνητη περιουσία, θα «δασμολογούνται» οι καταθέσεις κοκ.
«Πειραματόζωα» όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία κλπ. έχουν τεκμηριώσει πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό – χωρίς να προκληθούν μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις.
- Οι πραγματικοί μισθοί, σε κάποιες περιπτώσεις ανόητων χωρών, επίσης οι ονομαστικοί, θα μειώνονται συνεχώς – όσον αφορά την αγοραστική τους δυνατότητα. Αυτό θα συμβαίνει παρά τις αυξημένες απαιτήσεις εκπαίδευσης των εργαζομένων, χρόνου εργασίας και συνταξιοδότησης.
- Η ανεργία θα συνεχίσει να αυξάνεται – οπότε, για να περιορισθούν οι αρνητικές της επιπτώσεις, θα ενταθεί η καταναγκαστική εργασία, ενώ θα διευρυνθούν οι τομείς της φθηνής απασχόλησης, της ενοικίασης του εργατικού δυναμικού, καθώς επίσης της μερικής εργασίας.
- Τα βασικά αγαθά διαβίωσης, όπως η ενέργεια, τα τρόφιμα και τα ενοίκια, θα γίνονται όλο και πιο ακριβά,
- Η ελευθερία του τύπου, καθώς επίσης της έκφρασης, θα συνεχίζουν να περιορίζονται, από όλο και πιο αυταρχικά καθεστώτα – ενδεδυμένα με δημοκρατικό μανδύα.
- Η συγκέντρωση της εξουσίας, καθώς επίσης η παγκοσμιοποίηση, θα διευρύνονται με σταθερό ρυθμό – ενώ οι νόμοι, στον τομέα των απαγορεύσεων, θα πολλαπλασιάζονται.
- Οι προσωπικές ελευθερίες, η ιδιωτική σφαίρα των ανθρώπων καθώς επίσης ο ατομικισμός, η δημοκρατία γενικότερα, θα ελαχιστοποιούνται – χρόνο με το χρόνο.
- Ο χρόνος εργασίας θα αυξάνεται, ενώ θα συνεχίσει να μειώνεται ο ελεύθερος χρόνος – με τη βοήθεια της εξαθλίωσης των μαζών, για τις οποίες η θέση εργασίας θα είναι πλέον δώρο εξ ουρανού, «άξιο» οποιουδήποτε αντιτίμου.
.
Σε γενικές γραμμές λοιπόν, χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, οτιδήποτε ομορφαίνει τη ζωή θα καταστρέφεται σταδιακά – ενώ, ταυτόχρονα, θα οικοδομείται ο «επί γης θάνατος» του ανθρώπου. Φυσικά όχι από σήμερα μέχρι αύριο, αλλά σκαλοπάτι προς σκαλοπάτι – με την αποδεδειγμένα επιτυχή μέθοδο του βατράχου.
Τόσο αργά δηλαδή, ώστε η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου, καθώς επίσης της ποιότητας της ζωής, να μην γίνονται αντιληπτά από τους ανθρώπους – οπότε να αποδεχθούν τη μοίρα τους χωρίς προβληματικές εξεγέρσεις, όπως συμβαίνει ήδη στην Ελλάδα και αλλού.
Στην κορύφωση της συγκεκριμένης «ευοίωνης» πρόβλεψης (μετά από 40-50 χρόνια), η οποία αποκλείει το κραχ και τον παγκόσμιο πόλεμο, οι άνθρωποι θα ζουν κυριολεκτικά σαν τα ζώα – θα δουλεύουν 14 ώρες την ημέρα, θα μένουν σε σπίτια μικρά σαν κλουβιά, θα τρέφονται με γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα κοκ.
Επίσης, θα χρησιμοποιούν υποχρεωτικά φθηνά ηλεκτρονικά μηχανήματα για να διευκολύνεται η παρακολούθηση τους, θα φοβούνται να μιλήσουν ελεύθερα, θα τιμωρούνται όταν κάνουν παιδιά και θα είναι ευχαριστημένοι που όλα πηγαίνουν καλά – αφού θα μπορούσαν να είναι κατά πολύ χειρότερα.
.
Οι πλούσιοι
Η παραπάνω εξέλιξη δεν θα αφορά μόνο τους φτωχούς ανθρώπους – αλλά, τουλάχιστον, το 99% του πληθυσμού του πλανήτη. Παρά το ότι επικρατεί λοιπόν η άποψη ότι, οι πλούσιοι θα ωφελούνται συνεχώς και θα γίνονται πλουσιότεροι, δεν θα αποφύγουν το μοιραίο – αν και με κάποια καθυστέρηση, ενώ θα διασωθούν ίσως κάποιοι ελάχιστοι διορατικοί, οι οποίοι θα καταφέρουν να βρουν έναν τρόπο προστασίας τους.
Ορισμένοι βέβαια, οι οποίοι θα ευρίσκονται στην κορυφή, το 0,01% για παράδειγμα του 1% των πλουσιότερων, θα έχουν διαφορετική μοίρα – αν και κάθε χρόνο θα γίνονται λιγότεροι.
.
Επίλογος
Εάν επαληθευτεί αυτή η πρόβλεψη και δεν ακολουθήσει ένα μεγάλο κραχ ή ένας παγκόσμιος πόλεμος, ο τρόπος ζωής που περιγράφει στο βιβλίο του «Ο μεγάλος αδελφός» ο Orwell, θα ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα.
Φυσικά πρόκειται για μία από τις πολλές προβλέψεις σε μία εποχή, κατά την οποία η ανθρωπότητα έχει φτάσει στο σημείο που υποχρεούται να αποφασίσει εάν βαδίσει δεξιά ή αριστερά, έχοντας φτάσει στο τέλος του μέχρι σήμερα δρόμου – σε μία εποχή αλλαγής παραδείγματος, η οποία καθιστά σχεδόν αδύνατες τις ασφαλείς προβλέψεις.
Σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα χρόνια θα είναι αποφασιστικά, σε σχέση με το εάν θα βρεθούμε στην ωραιότερη εποχή της ανθρώπινης ιστορίας ή εάν θα βιώσουμε έναν πραγματικό εφιάλτη – αν και οι εξελίξεις των προηγουμένων ετών δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία.
Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, όσον αφορά όλες μας τις ενέργειες και τις αποφάσεις – προετοιμασμένοι για το χειρότερο και ελπίζοντας πως θα συμβεί το καλύτερο.