H παραδοσιακή αρένα επίλυσης των διαφορών μεταξύ των Η.Π.Α., της Ευρώπης και της Ρωσίας, καθώς επίσης η βασική πηγή περιφερειακής αστάθειας, υποχρεώνεται σε μία αβέβαιη, επικίνδυνη μετάβαση, προς μία νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Έρχεται πόλεμος στην Ευρώπη. Πιστεύετε πραγματικά πως έχει σημασία η απόφαση για την Yukos; Δεν είναι αδιάφορη, κάτω από το φως της μεγαλύτερης γεωπολιτικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, η οποία μαίνεται στην Ουκρανία και όχι μόνο;” (Putin).
.
Άρθρο
Όπως υποστηρίζεται από τους ειδικούς στα γεωπολιτικά θέματα, η δύναμη που θα καταφέρει να κυριαρχήσει στην Ευρασία, θα ελέγχει δύο από τις τρεις περισσότερο προηγμένες και οικονομικά πιο παραγωγικές περιοχές του πλανήτη (άρθρο).
Εάν μελετήσει δε κανείς προσεκτικά το χάρτη, θα κατανοήσει εύκολα πως ο έλεγχος της Ευρασίας θα είχε σαν αποτέλεσμα την «υποτέλεια» της Αφρικής – μετατρέποντας το Δυτικό Ημισφαίριο, καθώς επίσης την «Ωκεανία», σε περιφερειακές γεωπολιτικά περιοχές, κάτω από την κεντρική ήπειρο του κόσμου.
Η «Αχίλλειος πτέρνα» τώρα των γεωπολιτικών εξελίξεων του 21ου αιώνα είναι, κατά τον πρώην σύμβουλο ασφαλείας των Η.Π.Α. κ. Brzezinski (άρθρο), η περιοχή που έχει ορισθεί ως «Παγκόσμια Βαλκάνια» – δηλαδή, ο συνδετικός κρίκος της Ευρασίας, ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Άπω Ανατολή.
.
Βαλκάνια – οι ομάδες ανθρώπων που απαρτίζουν το 50% και άνω του πληθυσμού μίας περιοχής.
.
Περαιτέρω, η παραδοσιακή «αρένα επίλυσης των διαφορών» μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και της Ρωσίας, καθώς επίσης η βασική πηγή περιφερειακής αστάθειας, τα Βαλκάνια, υποβάλλονται, υποχρεώνονται καλύτερα σε μία αβέβαιη μετάβαση προς μία καινούργια «αρχιτεκτονική ασφαλείας» – όπου οι νέες δυνάμεις διαδραματίζουν έναν όλο και πιο σημαντικό ρόλο, ενώ οι παλαιότερες χάνουν σταδιακά τη γεωπολιτική επιρροή τους στην περιοχή (πηγή: asperia).
Τα γεγονότα δε φαίνεται να επιταχύνονται, επειδή η σταδιακή παρακμή της αμερικανικής υπερδύναμης συμπίπτει με την ύφεση – με τη μεγάλη οικονομική κρίση της Ευρωζώνης. Ειδικότερα, η ΕΕ φαίνεται πως δεν είναι πλέον σε θέση να προσφέρει στα Βαλκάνια έναν καινούργιο δρόμο, με στόχο την πανευρωπαϊκή ολοκλήρωση – ούτε τα κατάλληλα κίνητρα, για τις διαρθρωτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, όπως διαπιστώνεται και από την Ελλάδα.
Επομένως, δημιουργείται ένα «πολιτικό κενό», το οποίο εκθέτει την περιοχή στην επιρροή άλλων περιφερειακών δυνάμεων – όπως είναι το Ισραήλ και η Τουρκία. Κυρίως όμως στην επιρροή της Ρωσίας – γεγονός που «επικυρώνεται» από τη νέα πολιτική του «Ευρασιανισμού», την οποία εγκαινίασε ο κ. Putin.
Ο απώτερος στόχος αυτής της πολιτικής φαίνεται πως είναι η δημιουργία ενός «ευρωπαϊκού μπλοκ», εναντίον των δυνάμεων του Ατλαντικού – με τη βοήθεια της σημαντικότατης στρατηγικής θέσης, καθώς επίσης τις δημογραφικές προοπτικές της κορυφαίας ηπείρου (Ευρασία).
Εάν η Ρωσία ακολουθήσει πράγματι αυτήν τη στρατηγική, τότε θα πρέπει να υιοθετήσει μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική – όσον αφορά τις σχέσεις της με την ΕΕ, με την Κίνα, καθώς επίσης με τις μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις, όπως με το Ιράν και την Τουρκία. Ο Ρώσος πρόεδρος πάντως τονίζει συνεχώς τις ιστορικές και πολιτικές συγγένειες των λαών της περιοχής με τις σλαβικές κοινότητες – ενώ, μεταξύ άλλων, είπε πως η Κριμαία ιστορικά είναι ελληνική.
.
Τα εργαλεία της Ρωσίας
Τα βασικό εργαλεία της Ρωσίας προς αυτήν την κατεύθυνση είναι οι ενεργειακές συνδέσεις – με «ακρογωνιαίο λίθο» τους τον αγωγό South Stream (δυνητικό ανταγωνιστή τον Nabucco) ο οποίος, μόλις ολοκληρωθεί, θα οδηγεί το φυσικό αέριο κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα, μέσω της Βουλγαρίας, προς την Ευρώπη.
.
Αγωγοί φυσικού αερίου της Ρωσίας – ο υπό κατασκευή αγωγός South Stream, που θα περνάει κάτω από τη Μαύρη θάλασσα και κατάληξη την Ευρώπη, δια μέσου της Βουλγαρίας.
.
Ο τραπεζικός κλάδος βέβαια, καθώς επίσης ο παραιτηθείς πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, δέχθηκαν ήδη την αμερικανική επίθεση, λόγω του αγωγού – οπότε η χώρα υποχρεώθηκε να σταματήσει τις ενέργειες κατασκευής του, καθώς επίσης να κηρύξει πρόωρες εκλογές (άρθρο).
Εάν δε συμπεριλάβει κανείς στις σκέψεις του το γεγονός ότι, η ζήτηση (κατανάλωση) της Ευρώπης για εισαγωγές φυσικού αερίου θα αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια, στα 80 δις κυβικά μέτρα έως το 2020, ξεπερνώντας τα 140 δις κυβικά μέτρα το 2030 (προβλέψεις), ο αγωγός είναι ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη.
Επίσης σημαντική είναι η συνεργασία της Ευρώπης με τη Ρωσία – κάτι που διαπιστώνεται από τη Γερμανία σήμερα στην οποία, τα αποτελέσματα των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Ρωσία ήταν η ραγδαία μείωση των εξαγωγών της (-17,5%), καθώς επίσης η αύξηση των εισαγωγών της (3,1%) από τη χώρα.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Συνεχίζοντας, για την εξασφάλιση «πολιτικών δεσμεύσεων» στο θέμα του αγωγού, η Ρωσία έχει υπογράψει συμφωνίες με αρκετές βαλκανικές χώρες – όπως με την Κροατία, με τη Σλοβενία, με τη Σερβία και με τη Βουλγαρία. Προσπαθεί δε να πείσει τα κράτη αυτά να ενταχθούν στην τελωνειακή (αρχικά) ένωση, η οποία συμπεριλαμβάνει τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν – ένα σχέδιο που διευκολύνεται από τη συρρίκνωση του ΑΕΠ στις χώρες των Βαλκανίων, λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης.
Στα πλαίσια αυτά, το ανεπίλυτο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, καθώς επίσης η σχετική ή, τουλάχιστον, η προσωρινή αποδυνάμωση του άμεσου ρόλου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, θεωρείται ως μία μεγάλη ευκαιρία από τη Ρωσία – η οποία ενθαρρύνει τις εταιρείες της να επενδύσουν στα Βαλκάνια, έχοντας επί πλέον την άποψη πως αποτελούν το ιδανικό οικονομικό κέντρο, για τη διασφάλιση της καλύτερης πρόσβασης τους στις ευρωπαϊκές αγορές.
Για παράδειγμα, η εκλογή του προέδρου στη Σερβία, ο οποίος είναι φιλικός προς τη Ρωσία, επιταχύνει τα σχέδια για την ενίσχυση των υδροηλεκτρικών σταθμών της χώρας, για την προώθηση των σιδηροδρομικών γραμμών (οι οποίες θα ενισχύονταν σημαντικά μετά από τυχόν εξαγορά του αντίστοιχου δικτύου της Ελλάδας), καθώς επίσης για τον επανεξοπλισμό του σερβικού στρατού – γεγονός που επεξηγεί τις πιστώσεις ύψους 800 εκ. $ που θα λάβει η πάμπτωχη Σερβία (λιγότερο από το 20% του ΑΕΠ της Ελλάδας – γράφημα), από τη Ρωσία.
.
Σερβία – η εξέλιξη του ΑΕΠ της Σερβίας (σε δις δολάρια). Με πληθυσμό περί τα 7 εκ., το ΑΕΠ της χώρας είναι περίπου (σε αναλογία με τον πληθυσμό, κατά κεφαλήν ΑΕΠ) 4 φορές μικρότερο από αυτό της Ελλάδας σήμερα, (43 δις έναντι 242 δις δολάρια ΑΕΠ της Ελλάδας). Η Γερμανία, έχοντας αντιληφθεί το χαμηλό βιοτικό επίπεδο της χώρας, έχει εδώ και αρκετό διάστημα ξεκινήσει την «εισαγωγή» φθηνού εξειδικευμένου (με πτυχία) προσωπικού.
.
Την ίδια στιγμή, η Ρωσία επενδύει μεγάλα ποσά στην αγορά ακινήτων του Μαυροβουνίου, καθώς επίσης στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στα Σκόπια – ενώ πάνω από 200 εταιρείες της Σλοβενίας δραστηριοποιούνται σε 50 σχεδόν ρωσικές περιφέρειες.
Τέλος, ακόμη και αν κατάφερνε να δημιουργηθεί μία εναλλακτική, αξιόπιστη παροχή φυσικού αερίου της Ευρώπης, η οποία να μην εξαρτάται από τη Ρωσία, όπως ο αγωγός 1.300 χιλιομέτρων Nabucco (ανάλυση) (ή ο ισραηλινός αγωγός Λεβιάθαν – άρθρο), η ετήσια δυναμικότητα του, υπολογιζόμενη μεταξύ 10 και 23 δις κυβικά μέτρα, θα αποτελούσε μόλις το 30% της πραγματικής δυνατότητας του South Stream – οπότε πολύ δύσκολα θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει.
.
Η Ευρωπαϊκή εναλλακτική λύση
Η ΕΕ, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί μία εναλλακτική λύση για τις Η.Π.Α. ή για τον εαυτό της, όσον αφορά τα Βαλκάνια, δεσμεύεται από τις συμβάσεις που έχουν υπογραφεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990 – ειδικά από την αρχή της σταθεροποίησης, μέσω της ολοκλήρωσης.
Εάν λοιπόν επιθυμούσε να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας μελλοντικά στην περιοχή (άρθρο), με ή καλύτερα χωρίς την «κηδεμονία των Η.Π.Α.», θα έπρεπε να αλλάξει την στρατηγική της – ενδεχομένως συνεργαζόμενη παράλληλα οικονομικά με τη Ρωσία, χωρίς να οδηγηθεί στο διαφαινόμενο πόλεμο εναντίον της, ο οποίος θα ήταν καταστροφικός για την ήπειρο μας.
Στο σημείο αυτό θα έπρεπε να επανεξετασθεί άμεσα η στάση της απέναντι στην Ουκρανία – την οποία δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί, για την επίτευξη των πολλαπλών στόχων των Η.Π.Α. (πώληση πολεμικού εξοπλισμού, εξαγωγές σχιστολιθικού αερίου, περικύκλωση της Ρωσίας κλπ.), οι οποίοι θα προκαλούσαν τεράστιες ζημίες στην Ευρώπη.
.
Επιμύθιο
Μεταξύ πολλών άλλων η Ελλάδα, η οποία λεηλατείται «αμαχητί και εν υπνώσει» όσο ποτέ μέχρι σήμερα στην ιστορία της, ενώ σχεδιάζεται η εμπλοκή της στον πόλεμο που κλιμακώνεται στη Μέση Ανατολή, με την εγκατάσταση μη επανδρωμένων πολεμικών αεροπλάνων στην Κρήτη (Drones), θα πρέπει να επιλέξει οριστικά την πλευρά – με την οποία θα συνταχθεί στο μέλλον.
Αυτό θα συμβεί με όλες τις άλλες χώρες – κυρίως με αυτές που «συγκατοικούν» στην κορυφαία ήπειρο του πλανήτη: στην Ευρασία. Η επιλογή της πατρίδας μας οφείλει φυσικά να είναι η Ευρώπη – η οποία όμως αποτελεί μία πραγματική εναλλακτική λύση, μόνο εάν αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά ο γερμανικός παρασιτισμός (ανάλυση), καθώς επίσης εάν η ΕΕ συνεργασθεί σε όλα τα επίπεδα με τη Ρωσία.
Για εμάς τους Έλληνες βέβαια δεν έχουν σημασία τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται, οι θεατρινισμοί ορισμένων κομμάτων, η έλλειψη σοβαρότητας κάποιων πολιτικών, ή το πώς αγωνίζονται ο παρόν και ο ενδεχόμενος πρωθυπουργός, για να διατηρήσουν με κάθε θυσία (δική μας) την καρέκλα τους.
Σημασία έχει η «συλλογική διεκδίκηση» της επιτυχίας χωρίς να περιμένουμε τον από μηχανής Θεό, η «αναβίωση» της εθνικής μας υπερηφάνειας, η αξιοπρέπεια, η ελευθερία, η προστασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η ανεξαρτησία μας, την οποία ανακτήσαμε κυριολεκτικά με το αίμα των προγόνων μας – αφού μόνο κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις θα διαδραματίσουμε το ρόλο που μας αξίζει, στη νέα αρχιτεκτονική της ευρύτερης περιοχής μας.