Ο πρόεδρος Ρούσβελτ χρησιμοποίησε έναν νόμο το 1933, για να κλείσει τράπεζες και να κατάσχει το χρυσό – επομένως, ένας καινούργιος πρόεδρος που θα ερχόταν αντιμέτωπος με μία κρίση, θα μπορούσε να επιβάλλει ανάλογα εξτρεμιστικά μέτρα
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
“Το δολάριο δεν είναι πλέον ένα ικανό, βιώσιμο και επαρκές νόμισμα για το μέλλον – αφού η χώρα που το εκδίδει έχει υπερχρεωθεί, ενώ ευρίσκεται σε καθοδική πορεία σε όλους τους τομείς, μη εξαιρουμένου του γεωπολιτικού.
Σταδιακά, το δολάριο θα εξελιχθεί είτε σε ένα από τα πολλά παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα που θα το διαδεχθούν, ή θα υπαχθεί στα «ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα» του ΔΝΤ (ανάλυση), είτε θα υιοθετήσει ξανά τον κανόνα του χρυσού ή θα βυθιστεί στο χάος – όπου το χάος εμπερικλείει τόσο τη δυνατότητα του να διασωθεί, όσο και την κατάρρευση του.
Από τις τέσσερις αυτές πιθανές εξελίξεις, παρά το ότι η διεθνής ελίτ επιδιώκει τη δεύτερη (το ΔΝΤ ως εκδότη ενός παγκόσμιου νομίσματος και διαχειριστή μίας παγκόσμιας κεντρικής τράπεζας), η πρώτη δεν είναι βιώσιμη (διαδοχή από πολλά), ενώ η σύνδεση με το χρυσό απορρίπτεται σχεδόν από ολόκληρη την επιστημονική κοινότητα, τις μεγαλύτερες πιθανότητες συγκεντρώνει η τέταρτη: το (σκόπιμο ή μη) χάος.
Η κατάρρευση του δολαρίου θα μπορούσε να συμβεί είτε από μόνη της, είτε ως μέρος μίας ευρύτερης κατάρρευσης του Πολιτισμού μας. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να συμβεί – όλα είναι όμως πιθανά.
Ακόμη δεν είναι πολύ αργά, για να αποφευχθεί η καταστροφή. Εάν κατανοήσουμε έγκαιρα τους κινδύνους που απορρέουν από την πολυπλοκότητα και το μέγεθος του συστήματος μας, ως προϊόν της εποχής της δεύτερης παγκοσμιοποίησης (η πρώτη, περί το 1900, μας οδήγησε σε δύο παγκοσμίους πολέμους, καθώς επίσης στη Μεγάλη Ύφεση του 1929), μπορούμε να την αποφύγουμε – περιορίζοντας τα μέρη που το συναποτελούν: μειώνοντας τα μεγέθη των τραπεζών, καθώς επίσης την αλληλεξάρτηση τους, επιχειρώντας μία μερική αποπαγκοσμιοποίηση κοκ.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα πλοίο, η άτρακτος του οποίου, τα αμπάρια του καλύτερα είναι χωρισμένα σε επί μέρους στεγανά, δεν βυθίζεται τόσο εύκολα όσο ένα άλλο, το οποίο δεν διαθέτει ανάλογα χωρίσματα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα – το οποίο είναι ασφαλέστερο, όταν υπάρχουν περισσότερα από ένα ισχυρά νομίσματα, τράπεζες ανεξάρτητες μεταξύ τους, επί μέρους οικονομίες και μικρότερα μεγέθη“. (Rickard με πολλές παρεμβάσεις).
.
Εισαγωγή
Η ελίτ της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κοινότητας γνωρίζει ότι, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. (ή όποιος τον ελέγχει, υποχρεώνοντας τον να ακολουθεί τις εντολές που του δίνονται), έχει στη διάθεση του μία πυρηνική δυνατότητα με τεράστια ισχύ – γεγονός που φυσικά δεν είναι γνωστό στην πλειοψηφία των ανθρώπων.
Η δυνατότητα του αυτή ονομάζεται «Νόμος εξουσιοδότησης, για την περίπτωση μίας διεθνούς οικονομικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης» (International Emergency Economic Powers Act of 1977 – IEEPA) – ένας νόμος ο οποίος αναμορφώθηκε από την κυβέρνηση Κάρτερ, ενώ υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1917.
Ο πρόεδρος Ρούσβελτ χρησιμοποίησε το νόμο αυτό το 1933, για να κλείσει τράπεζες και να κατάσχει το χρυσό – οπότε, ένας καινούργιος πρόεδρος, ο οποίος θα ερχόταν αντιμέτωπος με μία πολύ μεγάλη κρίση, θα μπορούσε να επιβάλλει ανάλογα «εξτρεμιστικά» μέτρα.
Περαιτέρω, η χρησιμοποίηση του IEEPA είναι δυνατή μόνο κάτω από δύο προϋποθέσεις: να απειλείται η Εθνική Ασφάλεια ή η Οικονομία των Η.Π.Α., ενώ η απειλή αυτή να προέρχεται από το εξωτερικό. Ο πρόεδρος έχει ένα είδος καθήκοντος βέβαια – να πληροφορεί το Κογκρέσο, τουλάχιστον εκ των υστέρων. Εν τούτοις, ο πρόεδρος διαθέτει σχεδόν απόλυτα «δικτατορικές δικαιοδοσίες», για να μπορεί να ενεργεί μόνος του – όταν διαπιστώνεται «κατάσταση εθνικής ανάγκης» στη χώρα του.
Από την άλλη πλευρά, η αμερικανική υπηρεσία επίβλεψης του χρηματιστηρίου (SEC), αποφάσισε απρόοπτα την Τετάρτη (πηγή), την επιβολή νέων κανόνων για τα επενδυτικά κεφάλαια (Investments Funds) – γεγονός που ενισχύει σημαντικά τις υποψίες περί προετοιμασίας των Η.Π.Α., για την περίπτωση ενός, σκόπιμου ή μη, παγκόσμιου κραχ.
Σύμφωνα με τους νέους κανόνες τα επενδυτικά κεφάλαια, σε εποχές χρηματιστηριακού πανικού, θα έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν «κυρώσεις» (τέλη), εάν οι επενδυτές που τοποθετούνται σε αυτά θελήσουν να αποσύρουν ξαφνικά τα χρήματα τους – επίσης να αρνούνται την «εκταμίευση», οπότε να μην επιτρέπουν την ελεύθερη πρόσβαση των επενδυτών στα κεφάλαια τους.
Στόχος της απαγόρευσης είναι η παρεμπόδιση «επιθέσεων» ανάλογων με τις τραπεζικές (Bank run), εναντίον των επενδυτικών κεφαλαίων, σε περιπτώσεις κραχ – όπου οι επενδυτές, αφού οδηγήθηκαν στις χρηματαγορές με τα πακέτα της Fed, τους απαγορεύεται πλέον η έξοδος προς άλλες μορφές επενδύσεων.
Στην προκειμένη περίπτωση, η Fed τοποθέτησε έντεχνα το τυρί στη φάκα, προσέλκυσε τους ποντικούς και στη συνέχεια τους εγκλώβισε – με τη δικαιολογία πως προσπαθεί να αποφύγει τυχόν κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ανάλογη με αυτήν του 2008 (έτσι όπως αυτή ανακοινώθηκε από τη SEC).
Τότε, διαπιστώθηκε μία τρομακτική επίθεση στο «Reserve Primary Fund», μεγέθους 62,5 δις $, η οποία οδήγησε στην κατάρρευση του – με αποτέλεσμα να επεκταθεί ο πανικός σε όλα τα άλλα επενδυτικά κεφάλαια.
Σε κάθε περίπτωση, τα μηδενικά επιτόκια, καθώς επίσης οι μεγάλες ποσότητες νέου χρήματος, υποχρέωσαν τους επενδυτές στο πρόσφατο παρελθόν να τοποθετηθούν σε μετοχές – ενώ με το νέο νόμο κλείνουν πίσω τους, σιωπηλά και μυστικά, οι πόρτες της εξόδου.
Στο σημείο αυτό ακολουθεί το σενάριο – το οποίο δεν είναι «επιστημονικής φαντασίας», αφού βασίζεται στις λεπτομερείς, ρεαλιστικές έρευνες της ομάδας του παραπάνω αμερικανού οικονομολόγου.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Το σενάριο
Μετά από μία ξαφνική κατάρρευση του δολαρίου, καθώς επίσης της αγοράς ομολόγων των Η.Π.Α. (κατακόρυφη αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της υπερδύναμης), ως αποτέλεσμα του πανικού που έχει επικρατήσει στα διεθνή χρηματιστήρια, ο οποίος έχει προκληθεί από τη συντονισμένη εμφάνιση πολλών αρνητικών εξελίξεων μαζί, όπως, για παράδειγμα,
τη χρεοκοπία κάποιας μεγάλης ευρωπαϊκής τράπεζας (ας υποθέσουμε της Deutsche Bank), την αδυναμία πώλησης ομολόγων μίας ισχυρής χώρας (της Γαλλίας ή της Ισπανίας υποθετικά),την πτώχευση ενός σημαντικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου (Hedge Fund), τη μαζική πώληση δολαρίων εκ μέρους ενός κρατικού επενδυτικού κεφαλαίου (της Κίνας υποθετικά, για την αντιμετώπιση της κρίσης του τραπεζικού της τομέα), το ξέσπασμα ενός συμβατικού πολέμου στη Ρωσία, την κλιμάκωση των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή ή κάποια άλλα γεγονότα διεθνούς εμβέλειας,
ο πρόεδρος των Η.Π.Α. αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα που του παρέχει ο νόμος IEEPA – έχοντας την πεποίθηση ότι, η εθνική ασφάλεια της χώρας του απειλείται από το εξωτερικό, για πρώτη φορά μετά από το «σοκ του Νίξον», το 1971 (όπου οι Η.Π.Α. κατάργησαν τον κανόνα του χρυσού).
Αποφασίζει και αναγγέλλει λοιπόν, με τη βοήθεια των συμβούλων ασφαλείας του, σε ένα τηλεοπτικό διάγγελμα για την «κατάσταση της χώρας», τα κατωτέρω μέτρα – τα οποία εφαρμόζονται αμέσως:
.
(α) Τη σύσταση μίας διακομματικής επιτροπής από έμπειρους ειδικούς των χρηματαγορών, με τη συμμετοχή των σημαντικότερων οικονομολόγων της χώρας, η οποία θα αναλύσει τα αίτια του πανικού – προτείνοντας λύσεις αντιμετώπισης τους, εντός μίας περιορισμένης χρονικής περιόδου (1-2 μήνες).
(β) Όλα τα αποθέματα χρυσού που κατέχουν οι ιδιώτες ή ανήκουν σε ξένα κράτη, τα οποία όμως αποθηκεύονται στη Fed της Νέας Υόρκης ή στις εγκαταστάσεις της HSBC, καθώς επίσης της Scotia Bank της ίδιας πόλης, υπάγονται στην ιδιοκτησία του αμερικανικού υπουργείου οικονομικών και αποθηκεύονται στα θησαυροφυλάκια που διαθέτει (κατάσχονται δηλαδή). Οι πρώην (πλέον) ιδιοκτήτες τους θα αποζημιωθούν με ένα εύλογο τίμημα, ενώ το ποσόν της αποζημίωσης θα καθοριστεί αργότερα.
(γ) Η μεταβίβαση των ομολόγων του δημοσίου, τα οποία είναι στην κατοχή ξένων και καταγράφονται στο ηλεκτρονικό σύστημα παρακολούθησης της Fed (γράφημα), απαγορεύεται με άμεση ισχύ.
.
ΗΠΑ – Οι κύριοι ξένοι κάτοχοι αμερικανικών ομολόγων.
.
Οι ιδιοκτήτες των ομολόγων διατηρούν τους τόκους και την ονομαστική τους αξία, όπως αυτή έχει αποφασιστεί, αλλά η πώληση ή η μεταβίβαση των ομολόγων σε τρίτους δεν επιτρέπεται πια.
(δ) Όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δηλώνουν τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου στα λογιστικά τους βιβλία, με την ονομαστική τους τιμή. Τα αξιόγραφα διατηρούνται μέχρι τη λήξη τους υποχρεωτικά.
(ε) Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και η Fed οργανώνουν και συντονίζουν από κοινού τα μέτρα για την αγορά όλων των εκδόσεων των καινούργιων ομολόγων, για να εξασφαλισθεί η ανεμπόδιστη χρηματοδότηση των αμερικανικών ελλειμμάτων – καθώς επίσης για να συνεχιστεί η αναχρηματοδότηση ή η εξόφληση των υφισταμένων υποχρεώσεων της χώρας.
(στ) Απαγορεύεται η απόσυρση κεφαλαίων από τα επενδυτικά funds, με βάση το νόμο που ψηφίσθηκε από την SEC (πηγή).
(ζ) Τα χρηματιστήρια σταματούν αμέσως τη λειτουργία τους, ενώ αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας οι συναλλαγές. Απαγορεύεται η εξαγωγή χρυσού από τις Η.Π.Α.
Όλα τα παραπάνω «μέτρα» ανήκουν στη δικαιοδοσία του εκάστοτε προέδρου των Η.Π.Α., σύμφωνα με το νόμο IEEPA και την απόφαση της SEC – γεγονός που ίσως επεξηγεί τις προσπάθειες της Γερμανίας να «επαναπατριστεί» ο χρυσός, τον οποίο διατηρεί στα θησαυροφυλάκια της Fed Νέας Υόρκης.
Ενδεχομένως δε ερμηνεύουν και την, μέχρι στιγμής, άρνηση των Η.Π.Α. να τον επιτρέψουν, καθώς επίσης τη σχετική θεωρία συνομωσίας που αφορά τις πραγματικές αιτίες της σύλληψης του πρώην διευθυντή του ΔΝΤ – σύμφωνα με την οποία ανακάλυψε ανάλογα σχέδια «έκτακτης ανάγκης» ή την «εξαφάνιση» του χρυσού.
.
Η επόμενη ημέρα
Το προσωρινό αυτό σχέδιο θα σταματούσε αμέσως την κατάρρευση της αγοράς ομολόγων των Η.Π.Α. – αφού θα πάγωνε τις περισσότερες συναλλαγές, ενώ θα έδινε εντολή στις τράπεζες για περαιτέρω αγορές. Φυσικά δεν θα ήταν μία μακροπρόθεσμη λύση αφού, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα εξασφάλιζε χρόνο μερικών εβδομάδων, εντός των οποίων θα έπρεπε να βρεθούν μακροπρόθεσμες λύσεις.
Τη συγκεκριμένη όμως στιγμή οι πολιτικοί θα καταλάβαιναν επί τέλους ότι τα χάρτινα, χωρίς αντίκρισμα δολάρια, στη σημερινή τους μορφή, θα ήταν άχρηστα – αφού θα είχε καταστραφεί εντελώς η εμπιστοσύνη των Πολιτών απέναντι τους (κάτι που θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε άλλη στιγμή, ειδικά εάν συνεχιστεί η πολιτική εκτύπωσης εκ μέρους της Fed).
Εκτός του ότι λοιπόν τα χρήματα θα ήταν άχρηστα, όσον αφορά την πρώτη λειτουργία τους (αποθήκευση αξιών), θα έχαναν και τις υπόλοιπες – τη χρήση τους ως μέσον συναλλαγών (πληρωμών), καθώς επίσης ως μέτρο των αξιών (τιμές). Επομένως, οι Η.Π.Α. θα χρειαζόταν ένα καινούργιο νόμισμα, αφού η χρήση του δολαρίου θα ήταν πλέον μη αποδεκτή – ενώ η κάλυψη του νέου νομίσματος με χρυσό, η υιοθέτηση δηλαδή ξανά του κανόνα, θα ήταν αναπόφευκτη.
Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)
Στο σημείο αυτό έρχεται στην επιφάνεια η κρυφή δύναμη των Η.Π.Α. – επειδή, λόγω της κατάσχεσης των αποθεμάτων χρυσού των ξένων χωρών που αποθηκεύονται στο εσωτερικό της υπερδύναμης, καθώς επίσης του μεγαλύτερου μέρους του χρυσού των ιδιωτών, το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών υπολογίζεται πως θα είχε στη διάθεση του 17.000 τόνους – το 57% όλων των επισήμων παγκοσμίων αποθεμάτων χρυσού (γράφημα).
.
Χρυσός – το ποσοστό κατοχής του πολύτιμου μετάλλου ανά χώρα.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Με τον τρόπο αυτό, οι Η.Π.Α. θα ευρίσκονταν σε μία ανάλογη θέση με αυτήν του 1945, αμέσως μετά τη συμφωνία του Bretton Woods – όπου είχαν υπό τον έλεγχο τους το 63% των επισήμων παγκοσμίων αποθεμάτων χρυσού.
Επομένως, θα ήταν σε θέση να κάνουν αυτό που έκαναν και τότε: να υπαγορεύσουν στον πλανήτη τον τύπο και τους κανόνες ενός καινούργιου χρηματοπιστωτικού συστήματος – το οποίο θα αντικαθιστούσε το παλαιότερο, χωρίς να πληγούν τα οικονομικά τους συμφέροντα, παρά τα τεράστια λάθη τους.
.
Το νέο δολάριο
Η υπερδύναμη θα μπορούσε να δημιουργήσει λοιπόν ένα καινούργιο δολάριο, το οποίο θα αντιστοιχούσε σε δέκα παλαιότερα (κρίνοντας από τη σημερινή αξία του χρυσού, η οποία υπολογίζεται στα 10.000 $ ανά ουγγιά – άρθρο μας). Το νέο δολάριο θα είχε τότε αντίκρισμα σε χρυσό, με την τιμή των 1.000 «νέων δολαρίων» ανά ουγγιά – κάτι που θα ισοδυναμούσε με μία υποτίμηση του σημερινού δολαρίου κατά 80-90% (ανάλογα με την εποχή που θα υιοθετούταν).
Με δεδομένο δε το ότι, η υποτίμηση που προκάλεσε το 1933 ο Ρούσβελτ ήταν της τάξης του 70%, ενώ η αντίστοιχη των Νίξον, Φορντ και Κάρτερ μεταξύ των ετών 1971 και 1980, απέναντι στο χρυσό, έφτασε στο 95% (πάντοτε πηγή Rickard), η παραπάνω υποθετική υποτίμηση δεν θα ήταν υπερβολική – ενώ συμβαδίζει με τα σημερινά δεδομένα, όπου είναι εμφανής η απίστευτη χειραγώγηση της τιμής του (ενδεχομένως να αποτελεί τη βασική αιτία της χειραγώγησης των τιμών του χρυσού).
Σε κάθε περίπτωση, το δολάριο στο σενάριο θα ήταν το μοναδικό νόμισμα με αντίκρισμα σε χρυσό (εάν υποθέσουμε πως δεν θα είχε προλάβει η Ρωσία ή η Κίνα, από κοινού με τις χώρες της BRICS ενδεχομένως, μετά τις πρόσφατες συνεννοήσεις μεταξύ τους – άρθρο μας) – οπότε ο μεγάλος νικητής του συναλλαγματικού πολέμου που διεξάγεται.
Τα ιδιωτικά κέρδη λόγω της ανατίμησης του χρυσού θα φορολογούνταν κατά 80-90% (αντίστοιχα με την υποτίμηση του δολαρίου), ενώ οι Η.Π.Α. θα έδιναν γενναιόδωρα δάνεια στην Ευρώπη, στην Κίνα ή όπου αλλού, με ειδικές συνθήκες για να τις ενισχύσουν (όπως μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα προγράμματα Marshall κλπ.) – έτσι ώστε να δημιουργήσουν ρευστότητα, αναζωογονώντας το παγκόσμιο εμπόριο.
Στη συνέχεια, θα επιτρεπόταν σταδιακά η αγορά των κατασχεμένων αποθεμάτων χρυσού από τις χώρες-πρώην ιδιοκτήτες τους (αν και σε υψηλότερες τιμές), η εμπιστοσύνη στο νόμισμα θα επανερχόταν, τα χρηματιστήρια θα άνοιγαν, οι τιμές των προϊόντων θα διαμορφωνόταν ανάλογα και η ζωή θα συνέχιζε το δρόμο της – με έναν νέο βασιλιά στο κέντρο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο οποίος θα ήταν ξανά το δολάριο, στη νέα του μορφή.
.
Επίλογος
Το παραπάνω υποθετικό σενάριο, όπου προηγήθηκε το χάος, ακολουθούμενο από ένα καινούργιο δολάριο, με αντίκρισμα σε χρυσό, είναι ένα από τα πολλά που θα μπορούσε να αναφέρει κανείς – ενώ ο στόχος του είναι κυρίως ενημερωτικός, σχετικά με τις δυνατότητες των Η.Π.Α., τους κινδύνους που υπάρχουν, τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνει κανείς, τη διασπορά των επενδύσεων που οφείλει να επιλέγει κοκ.
Θα μπορούσαν φυσικά να συμβούν πολλά άλλα – με την περιγραφή των οποίων ίσως ασχοληθούμε σε κάποια επόμενα κείμενα μας. Σε κάθε περίπτωση, το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα, με το σημερινό δολάριο χωρίς αντίκρισμα στο κέντρο του, στηριζόμενο από μία χρεοκοπημένη οικονομία (γράφημα), δεν μπορεί να διατηρηθεί επ’ αόριστον – γεγονός που γνωρίζουν οι Η.Π.Α., καλύτερα από τον καθένα.
.
ΗΠΑ – χρέος προς ΑΕΠ (μαύρη γραμμή) και έλλειμμα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (κόκκινες στήλες), η εξέλιξη από το 1792 έως το 2012.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Πιθανολογούμε δε ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί επίσης η παγκοσμιοποίηση, στη σημερινή της μορφή – ενώ ευχόμαστε και ελπίζουμε να περιορισθεί, χωρίς να μεσολαβήσουν οι καταστροφικοί πόλεμοι, οι οποίοι οδήγησαν την πρώτη εποχή της παγκοσμιοποίησης στο τέλος της (άρθρο).
.