Επόμενο βήμα των διευθυντών της Ελλάδας Κ.Ε., ήταν να μειώσουν τις εσωτερικές δαπάνες. Άρχισαν λοιπόν τις απολύσεις στη μητρική εταιρεία (δημόσιοι υπάλληλοι), καθώς και τις μειώσεις μισθών (βασικός μισθός), με σκοπό να περιορίσουν τα έξοδα και να είναι σε θέση να μεταφέρουν αυτή τη μείωση κόστους στο προϊόν (ανταγωνιστικότητα).
.
Ελλάδα – δημόσιες δαπάνες προς ΑΕΠ
.
Οι δαπάνες όμως δεν φαίνεται να μειώθηκαν επαρκώς, όπως διαπιστώνεται από το παραπάνω διάγραμμα (φυσικά στο διάγραμμα, το επίπεδο του δημόσιου χρέους υπολογίζεται ως προς το ΑΕΠ και αφού μειώθηκε το ΑΕΠ, ένα μέρος της αύξησης στις δημόσιες δαπάνες, είναι αποτέλεσμα αυτής της μείωσης).
Τελικά, οι διευθυντές της Ελλάδας Κ.Ε., ευρισκόμενοι ανάμεσα στην ανάγκη ικανοποίησης των στελεχών της μητρικής (δημόσιοι υπάλληλοι), καθώς επίσης στην ανάγκη της επιβίωσης της εταιρείας (και της διατήρησης των θέσεων τους), προχώρησαν στη σύναψη ειδικής δανειακής σύμβασης (με την ευλογία των μετόχων/πολιτών που δεν τους έδιωξαν εγκαίρως) με μια τοκογλυφική Τράπεζα – που για «χάρη λόγου» θα της προσάψουμε τη φιλική ονομασία «Gekko Solvency Investments».
Η συνέχεια του «έργου» μας είναι γνωστή και τα αποτελέσματα εξαιρετικά επώδυνα.
.
Αποτελέσματα
Πέραν της δραματικής μείωσης στο ΑΕΠ της χώρας μέσα στα τελευταία 5 χρόνια (-30%), ο ρυθμός ανάπτυξης με πρόσφατη ανακοίνωση (τελική), αρχίζει να σημειώνει ανοδικά βήματα (-0,9%).
Βιαστικά θα μπορούσε κανείς να καταλήξει στο συμπέρασμα, πως η οικονομία ανακάμπτει και πως τα δεινά της Ελλάδας ήταν δικαιολογημένα και προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως, όπως και στη παραπάνω περιγραφή, όπου παρομοιάσαμε το κράτος με μια επιχείρηση, η τεράστια αύξηση στο χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) κατά 60% στην ίδια πενταετία, μας δίνει την εντύπωση πως η ανοδική τάση στο ΑΕΠ έχει απλά χρηματοδοτηθεί με επιπλέον χρέος.
Κοινώς, δεν είναι αρκετή η ανάπτυξη που προσέφεραν αυτά τα δανεικά χρήματα, για να επαναφέρουν την Ελλάδα στην «κερδοφορία» και μάλιστα σε επίπεδα που να μπορεί να αποπληρώσει και τα χρέη της (πόσο μάλλον με το επιτόκιο που χρεώνεται) – ενώ το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο, μας υπενθυμίζει πως κυριολεκτικά δανειζόμαστε για να επιβιώσουμε – μια κατάσταση πολύ εύθραυστη.
Εκτός της ανάληψης των χρεών, η κυβέρνηση «λεηλατεί» και τα χρήματα των πολιτών της, ενώ θεωρεί πως μπορεί να ανακάμψει, χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στη στρατηγική που απέτυχε. Αυτό γίνεται αντιληπτό από το ότι, οι εξαγωγές δεν κινήθηκαν θετικά, όπως φαίνεται και από το διάγραμμα παρακάτω:
.
Ελλάδα – η εξέλιξη των εξαγωγών (σε εκ. Ευρώ)
.
Η στρατηγική λοιπόν που το ίδιο το ΔΝΤ είχε προτείνει (και που παραδέχθηκε πως απέτυχε), περί μείωσης του βασικού μισθού που θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων, απέτυχε παταγωδώς. Ενώ το μόνο που «πέτυχε», ήταν η αύξηση της ανεργίας.
Η εικόνα τώρα των αγορών για τη χώρα, είναι φαινομενικά θετική. Κρίνοντας απλά και μόνο από την απόδοση του 10ετούς ομολόγου, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως διαβλέπουν βελτίωση της πολιτικής σταθερότητας της χώρας (?), μείωση του ρίσκου πτώχευσης (?) και επαναφορά της Ελλάδας σε πορεία ανάπτυξης.
Από την άλλη πλευρά βέβαια, θα μπορούσε να σημαίνει πως η «επίθεση» εναντίον της Ελλάδας έχει πλέον πάψει, αφού αποδέχτηκε την υποταγή της στις εντολές των τοκογλύφων, οι οποίοι μάλλον σκέφτηκαν ως εξής: «Ας τους αφήσουμε να επιβιώσουν για λίγο ακόμη, μέχρι να τους λεηλατήσουμε πλήρως και μετά τους ρίχνουμε και τη χαριστική βολή».
Ως επιχείρημα στο παραπάνω υποθετικό λογύδριο, θα μπορούσαμε να λάβουμε υπόψη την εξέλιξη του ελληνικού χρηματιστηρίου:
.
Ελλάδα – δείκτης χρηματιστηρίου Αθηνών
.
Όπως γίνεται αντιληπτό, εάν πράγματι οι αγορές θεωρούσαν πως η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, τότε δεν θα έπρεπε να ακολουθήσει και η ανάκαμψη του χρηματιστηρίου της χώρας (το πιο «φθηνό» του κόσμου);
Με το 10ετές ομόλογο να έχει απόδοση 5%, όταν πριν από λίγους μήνες είχε 40%, που ουσιαστικά μεταφράζεται χονδρικά πως «για τα επόμενα 10 χρόνια (10ετή ομόλογο) η Ελλάδα διατρέχει 5% πιθανότητες να χρεοκοπήσει», πως είναι δυνατόν το ελληνικό χρηματιστήριο να βρίσκεται ακόμη σε τόσο χαμηλά επίπεδα;
Τέλος, σήμερα το έσωσε από τη συνεχιζόμενη πτώση η δήλωση του πρωθυπουργού, σχετικά με το ότι θα βρει τους 180 βουλευτές για να ψηφίσουν τον επόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας και να αποφευχθούν οι εκλογές (οι αγορές θέλουν πολιτική σταθερότητα). Αύριο όμως ή όταν η δήλωση δεν ευοδωθεί, τι θα γίνει;
