Τα μεγαλύτερα προβλήματα των χωρών του Νότου είναι πλέον οι τεράστιες επισφάλειες οι οποίες, για να αντιμετωπισθούν χωρίς να χρεοκοπήσουν οι τράπεζες, θα απαιτήσουν το άνοιγμα των ασκών του Αιόλου: κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και δημεύσεις
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Όταν ξεκίνησε η κρίση, η Ελλάδα είχε το χαμηλότερο συνολικό (δημόσιο και ιδιωτικό) χρέος μεταξύ πολλών χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης τον υγιέστερο ιδιωτικό τομέα από χρηματοοικονομικής πλευράς – αφού τόσο οι τράπεζες, όσο και τα νοικοκυριά είχαν πολύ χαμηλά χρέη. Με εντολή όμως των δανειστών, ο ιδιωτικός τομέας της χώρας βυθίστηκε στα κόκκινα νούμερα – για τους εξής κυρίως λόγους:
.
(α) Αφενός μεν λόγω της ύφεσης που επιβλήθηκε, σε συνδυασμό με τους υπερβολικούς φόρους, λόγω των οποίων χρεοκόπησαν χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αυξήθηκε κατακόρυφα η ανεργία και μειώθηκαν βίαια οι μισθοί – οπότε τα νοικοκυριά αδυνατούσαν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, ενώ κατέρρευσαν παράλληλα οι αξίες των περιουσιακών τους στοιχείων (ακίνητα, οικόπεδα κλπ.).
(β) Αφετέρου λόγω του εγκληματικού PSI (ανάλυση), της διαγραφής των απαιτήσεων των τραπεζών από το κράτος δηλαδή, από το οποίο χρεοκόπησε ο χρηματοπιστωτικός τομέας της χώρας μας, με αποτέλεσμα να αδυνατεί να δανείσει την πραγματική οικονομία, καθώς επίσης να χρειασθεί νέα κεφάλαια – οπότε να μεταβιβασθεί ουσιαστικά η ιδιοκτησία των τραπεζών στο ΤΧΣ.
.
Στη συνέχεια η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία, αφού ουσιαστικά επιλέχθηκε η «χρεοκοπία με δόσεις» (άρθρο), με τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών να εκτοξεύονται στα ύψη – έχοντας πλησιάσει σήμερα στα 70 δις € ή στο 40% του ΑΕΠ. Το μέγεθος αυτό, υπερδιπλάσιο της Ιταλίας, είναι κυριολεκτικά τρομακτικό για τις τράπεζες – επίσης για τον λοιπό ιδιωτικό τομέα της χώρας στον οποίο, εάν συμπληρώσουμε τις υποχρεώσεις του απέναντι στο δημόσιο, είναι ουσιαστικά αθεράπευτα χρεοκοπημένος.
Φυσικά, μία σχετικά ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στις υπόλοιπες χώρες του Νότου, όπως φαίνεται από το παράδειγμα της Ιταλίας (δημόσιο χρέος στο 136% του ΑΕΠ) στο γράφημα που ακολουθεί – στο οποίο διαπιστώνεται η ραγδαία αύξηση των επισφαλειών, στα λογιστικά βιβλία των τραπεζών της.
.
Ιταλία – η ραγδαία αύξηση των επισφαλειών, στα λογιστικά βιβλία των τραπεζών
.
Συνεχίζοντας, μετά από το αποτρόπαιο έγκλημα εναντίον της Ελλάδας που προηγήθηκε, το ΔΝΤ έρχεται στη χώρα μας και «συμβουλεύει» την κυβέρνηση “να βρει άμεση λύση για τα κόκκινα δάνεια, χωρίς όμως να επηρεαστεί η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών” – ακριβώς μερικούς μήνες πριν λήξει ο νόμος, ο οποίος αφορά την προστασία των ακινήτων, απέναντι σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς.
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση αποδέχεται, μέσω στελέχους της, πως “συμφωνεί με το ΔΝΤ σχετικά με το ότι, το ιδιωτικό χρέος αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας μας“! Δεν αναφέρει φυσικά πως το ΔΝΤ προκάλεσε την αύξηση του ιδιωτικού χρέους, με στόχο τη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων – όπως επίσης την αύξηση του δημοσίου χρέους, με στόχο την «υπεξαίρεση» της κρατικής περιουσίας.
Με κριτήριο την «πρόταση» του ΔΝΤ, συμπεραίνει κανείς πως πιθανότατα επιδιώκεται η εφαρμογή του «ισπανικού μοντέλου» – σύμφωνα με το οποίο τα υποθηκευμένα ακίνητα μεταφέρονται στην ιδιοκτησία της τράπεζας (με ποια τιμή αλήθεια;), ενώ ο οφειλέτης μένει πλέον ως ενοικιαστής στο σπίτι του.
Προφανώς, εάν η «τιμή μεταφοράς» (κατάσχεσης) είναι χαμηλότερη από αυτά που οφείλει ο δανειζόμενος (ενδεχομένως στο ύψος της αντικειμενικής αξίας του σπιτιού του, την οποία όμως ίσως «φροντίσει» προηγουμένως το κράτος να μειώσει), τότε αφενός μεν θα χάσει το σπίτι του, αφετέρου θα συνεχίσει να χρωστάει το υπόλοιπο δάνειο – οπότε θα μετατραπεί σε έναν «εσαεί σκλάβο χρέους».
Υποθέτουμε βέβαια πως για μην επηρεαστεί η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών, θα πρέπει κάποια στιγμή να «συμβάλλουν» και οι καταθέσεις – ενδεχομένως αφού προηγηθεί η χρεοκοπία κάποιας, καθώς επίσης η διάσωση της την τελευταία στιγμή, με τα χρήματα των μετόχων και καταθετών της.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Η Πορτογαλία
Κάτι τέτοιο φαίνεται άλλωστε πως συμβαίνει ήδη στην Πορτογαλία (άρθρο), με την υπό χρεοκοπία μικρή ουσιαστικά τράπεζα «Banco Espirito Santo» – με τη «βοήθεια» της οποίας το ΔΝΤ χαρακτήρισε ως μη υγιή το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, έτσι ώστε αφενός μεν να μην εκδιωχθεί, αφετέρου να επιβάλλει ανάλογους με την Ισπανία τρόπους εξυγίανσης του.
Τα προβλήματα βέβαια στη μικρή πορτογαλική τράπεζα, τα οποία ουσιαστικά δεν είναι δικά της, αλλά της οικογένειας που κατέχει μόλις το 20% των μετοχών της, προκάλεσαν έναν τεράστιο σεισμό στις διεθνείς χρηματαγορές. Όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, μέσα σε τρεις μόλις ημέρες χάθηκαν 1.008 δις $ στα χρηματιστήρια – με αιτία μία τράπεζα, ο ισολογισμός της οποίας είναι 110 δις $ (πάνω από 140 δις $ η Εθνική στην Ελλάδα), σε μία χώρα με ΑΕΠ μόλις 220 δις $.
.
Πορτογαλία – η επιρροή που άσκησαν τα γεγονότα της πορτογαλικής Τράπεζας στην παγκόσμια χρηματαγορά
.
Φυσικά οι μεγαλύτερες απώλειες παρατηρήθηκαν σε εκείνες τις αγορές, οι οποίες βρέθηκαν στο επίκεντρο του σεισμού – όπως στην Πορτογαλία, πολλές τράπεζες της οποίας έχασαν ακόμη και το 10% της τιμής τους (πάνω από το 30% η BES).
Όπως φαίνεται από το επόμενο γράφημα, η πτώση του πορτογαλικού δείκτη ήταν αρκετά μεγάλη (αριστερά), όπως επίσης η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της χώρας (δεξιά).
.
Η πτώση του πορτογαλικού δείκτη (αριστερά) και η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της χώρας (δεξιά)
.
Η αλυσιδωτή αντίδραση όμως επηρέασε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες, θυμίζοντας το ξέσπασμα της κρίσης του 2011. Εάν παρατηρούταν δε κάτι ανάλογο σε μία ισχυρότερη τράπεζα, όπως για παράδειγμα στην Deutsche Bank, η οποία είναι 20 φορές μεγαλύτερη, τότε μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς τις συνέπειες – υπενθυμίζοντας πως η χρηματιστηριακή αξία της «Banco Espirito Santo» είναι μόλις 3,8 δις $, όταν της Εθνικής Τράπεζας είναι περί τα 8,7 δις € (μάλλον υπερτιμημένη συγκριτικά).
Συμπεραίνει κανείς λοιπόν ότι, το κόστος μίας ενδεχόμενης χρεοκοπίας κάποιας ελληνικής τράπεζας θα ήταν καταστροφικό για τα χρηματιστήρια του πλανήτη, κυρίως λόγω της φούσκας που έχει δημιουργηθεί – ενώ η χρεοκοπία ενός κράτους θα προκαλούσε ίσως το μεγαλύτερο κραχ όλων των εποχών.
Επομένως, η Ελλάδα έχει αρκετά διαπραγματευτικά χαρτιά στη διάθεση της – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί ή πρέπει να εκβιάσει κανέναν.
.
Μικρές χώρες, μεγάλες κρίσεις
Οφείλουμε ίσως να σημειώσουμε πως δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο γεγονός το ότι, μικρές προβληματικές χώρες ή τράπεζες μπορούν να προκαλέσουν τεράστιες κρίσεις. Η κρίση της Ασίας προκλήθηκε από τη μικρή Ταϊλάνδη, ενώ από την Ελλάδα το 2010 κινδύνευσε να τιναχτεί στον αέρα ολόκληρη η Ευρωζώνη.
Η Πορτογαλία είναι επίσης μία μικρή χώρα, με ΑΕΠ της τάξης των 170 δις € (180 δις € η Ελλάδα) – η οποία εγκατέλειψε μόλις στα μέσα Μαΐου το «ευρωπαϊκό δίχτυ ασφαλείας», χαρακτηρίσθηκε ως «υποδειγματικός μαθητής» από την Τρόικα (προφανώς, αφού ξεπούλησε τα πάντα), ενώ άρχισε να δανείζεται μόνη της από τις αγορές.
Το δημόσιο χρέος της όμως είναι αρκετά υψηλό (128%), ενώ ο ιδιωτικός της τομέας είναι πολύ πιο υπερχρεωμένος, συγκριτικά με την Ελλάδα (131% οι επιχειρήσεις, 120% τα νοικοκυριά). Επομένως, οι πιθανότητες να χρεοκοπήσει, όπως φαίνεται από το γράφημα «κινδύνου πτώχευσης» που ακολουθεί, προκαλώντας την καταιγίδα των καταιγίδων, είναι αρκετά μεγάλες – ενώ έχει ήδη «στυφτεί σαν τη λεμονόκουπα», από τους εντολείς των αρχιερέων της δύναμης.
.
Πορτογαλία – δείκτης πιθανότητας πτώχευσης (άνοδος ίσον αυξημένος κίνδυνος)
.
Κάτι όχι και τόσο πολύ διαφορετικό ισχύει και για τον άλλο «υποδειγματικό μαθητή» του ΔΝΤ, για την Ιρλανδία – οι δύστυχοι Πολίτες της οποίας υποχρεώθηκαν από την κυβέρνηση τους να αναλάβουν τα χρέη των πτωχευμένων τραπεζών τους, μετά τον εκβιασμό της Γερμανίας (άρθρο).