Συνεχίζοντας οι Πολωνοί, οι οποίοι έχουν υποφέρει τα πάνδεινα για πολλά χρόνια, έχοντας θρηνήσει άπειρα θύματα τόσο από τη Γερμανία, όσο και από τη Ρωσία, φαίνεται πως έχουν πανικοβληθεί από την προοπτική της συμμαχίας των δύο χωρών – η οποία είναι πλέον ορατή δια γυμνού οφθαλμού.
Από την άλλη πλευρά, η Γαλλία έχει ιστορικά την τάση να αναζητεί τη συμμαχία της Ρωσίας – όχι επειδή το επιθυμούσε, αλλά για να εμποδίζει τη Γερμανία να επιδιώκει κάτι ανάλογο. Το πρόβλημα της Γαλλίας όμως είναι το ότι, δεν έχει να προσφέρει κάτι στη Ρωσία – αφού είναι ουσιαστικά μία αδύναμη χώρα, από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα δε μάλλον επικεντρώνεται στην τελειοποίηση της πολιτικής και οικονομικής της αυτοκτονίας – κρίνοντας από αυτά που συμβαίνουν στη χώρα.
Ειδικότερα, το ελλειμματικό εμπορικό της ισοζύγιο (γράφημα), τα διαρκή ελλείμματα του προϋπολογισμού της, η κατάρρευση της βιομηχανικής της παραγωγής, το μη λειτουργικό δημόσιο (δυσμενέστερο από το ελληνικό), τα πολιτικά σκάνδαλα, η διαφθορά και τόσα πολλά άλλα, δεν επιτρέπουν μεγάλες ελπίδες, όσον αφορά το μέλλον της.
.
Γαλλία – εμπορικό ισοζύγιο (σε εκ. Ευρώ). Συνεχίζει να αντιμετωπίζει έλλειμμα στις εμπορικές τις συναλλαγές (εξαγωγές πλην εισαγωγές), μια κατάσταση που μολονότι αρχίζει να αντιστρέφεται, επιδεινώνει σημαντικά την ήδη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια.
.
Η μοναδική ασφάλεια λοιπόν, η ασπίδα ίσως εναντίον της ενδεχόμενης συμμαχίας της Γερμανίας με τη Ρωσία, είναι η Μ. Βρετανία – η οποία, ακριβώς για το λόγο αυτό, τοποθετήθηκε σφοδρά εναντίον της υποψηφιότητας του κ. Juncker, φοβούμενη εύλογα πως θα βοηθούσε στη «λείανση» των σχέσεων της ΕΕ, της Γερμανίας δηλαδή, με τη Ρωσία
Εν τούτοις, ο Βρετανός πρωθυπουργός έχασε το παιχνίδι το Σαββατοκύριακο, όπου φάνηκε επί πλέον καθαρά που ακριβώς βλέπει τα μελλοντικά συμφέροντα της η Γερμανία. Αυτά που συνέβησαν, επιβεβαίωσαν σε κάθε περίπτωση πως η Ευρώπη έχει αλλάξει πορεία – πως θα είμαστε αντιμέτωποι με μία γερμανική Ευρώπη, μελλοντική σύμμαχο με τη Ρωσία, η οποία αντικαθιστά αργά αλλά σταθερά την ευρωπαϊκή Γερμανία, σύμμαχο με τις Η.Π.Α.
Στα πλαίσια αυτά, η Μεγάλη Βρετανία είναι πολύ πιθανόν πια να επιλέξει την αποχώρηση της από την ΕΕ, εντός των επομένων τεσσάρων ετών – αφού οι εκτεταμένες αλλαγές που επιθυμεί να γίνουν στη συνθήκη της ΕΕ, για να παραμείνει μέλος της, είναι μάλλον απίθανο να εγκριθούν. Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε ο W. Churchill, “Η Αγγλία δεν ανήκει στην Ευρώπη, αλλά στις θάλασσες” – στη θαλάσσια αμερικανική αυτοκρατορία επομένως, η οποία υπήρξε ο αποφασιστικός σύμμαχος της στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι λοιπόν απίθανο να ενταχθεί η Μ. Βρετανία στην αναδυόμενη ηπειρωτική αυτοκρατορία της Ευρασίας, παραμένοντας πιστή στις Η.Π.Α. – πόσο μάλλον όταν δεν εμπιστεύεται καθόλου τη Γερμανία, η οποία δεν δίστασε να κηρύξει δύο αιματηρούς παγκοσμίους πολέμους (για τους οποίους φαίνεται πως έχει «συγχωρηθεί καταναγκαστικά» από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης).
Βέβαια, στο παλαιό σύστημα, στην προηγούμενη «τάξη πραγμάτων», η Ευρώπη ήταν ένα είδος προτεκτοράτου της θαλάσσιας εμπορικής και οικονομικής αυτοκρατορίας των Η.Π.Α. – οι οποίες όμως έχασαν τη «νομιμοποίηση» τους, μετά τη ληστεία του 2007, όπου κυριολεκτικά κατάκλεψαν την ΕΕ (κυρίως τη Γερμανία, με τη χρήση των χρηματοπιστωτικών όπλων τους).
Οι κλοπές δε συνεχίζονται ακόμη, κρίνοντας τουλάχιστον από τα τεράστια πρόστιμα που επιβάλλονται στις ευρωπαϊκές τράπεζες (πρόσφατα 9 δις $ στη γαλλική BNP), από την πολιτική της Fed, η οποία οδηγεί ανεύθυνα σε ένα παγκόσμιο κραχ (γράφημα) τεραστίου μεγέθους, σκόπιμο και ελεγχόμενο πιθανότατα από τις Η.Π.Α. κοκ.
.
Ο δείκτης S&P (άνοδος και πτώση) το 2000, 2007 και τον Ιούνιο του 2014. Στο γράφημα παρακολουθούμε μια ασυνήθιστη αύξηση στον δείκτη, που δεν υποστηρίζεται από τα κέρδη των επιχειρήσεων (P/E ratio). Παράλληλα η μεγάλη ασταμάτητη άνοδος (190%), υποδηλώνει και μια πιθανή ανάλογη μεγάλη πτώση.
(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Η μεγάλη πρόκληση πάντως για την αλλαγή του παγκοσμίου «Status Quo» προέρχεται από την Ανατολή – όπου ο κ. Putin φαίνεται πως έχει στόχο τη σύναψη συμμαχίας μεταξύ της Ρωσίας και της Γερμανίας, η οποία θα διευρυνθεί σε όλη την έκταση της Ανατολικής Ευρώπης. Πρόκειται για την εκπλήρωση του παλαιού γερμανικού ονείρου, του χιτλερικού επίσης, με την ενεργό συμμετοχή όμως της Ρωσίας – αφού διαφορετικά αποδείχθηκε αδύνατη η δημιουργία της ηπειρωτικής αυτοκρατορίας της Ευρασίας.
Εάν τυχόν τα σχέδια του Ρώσου προέδρου στεφθούν με επιτυχία, θα είναι μία τεράστια απώλεια για την αμερικανική αυτοκρατορία – ειδικά εάν η Μ. Βρετανία αποχωρήσει από την ΕΕ. Η απώλεια αυτή θα έχει σημαντικότατες πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις για τις Η.Π.Α., οι οποίες δεν θα έχαναν μόνο τη Μέση Ανατολή και την Ασία, αλλά τον καλύτερο σύμμαχο τους από κάθε πλευρά: την Ευρώπη.
Για τα κράτη της Ευρώπης βέβαια εκτός Γερμανίας, ο κίνδυνος θα ήταν τυχόν «υποβιβασμός» τους στο ρόλο των δορυφόρων ή των προτεκτοράτων με μηδενική εθνική κυριαρχία – με τη Γερμανία και με τη Ρωσία να ηγούνται ολόκληρης της ηπείρου. Η «διαρχία» βέβαια ποτέ στην ιστορία δεν λειτούργησε επιτυχημένα – γεγονός που αποτελεί το δεύτερο μεγάλο κίνδυνο.
Σε κάθε περίπτωση, ότι και αν αποφασίσει η Ρωσία με τη Γερμανία, οι Η.Π.Α. δεν πρόκειται να παραμείνουν απλοί θεατές της κατάρρευσης τους – γεγονός που οφείλει να μας προβληματίζει όλους. Οι ομοιότητες δε της εποχής μας με αυτήν πριν από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο (άρθρο) είναι τρομακτικές – ενώ η ιστορία πάντοτε επαναλαμβάνεται, αλλά με διαφορετικό τρόπο.
