Το τέλος της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, θα προκαλέσει περισσότερα προβλήματα στον κόσμο, από ότι η ίδια η χρηματοπιστωτική κρίση. Μόλις η Elite (που δεν έχει γένος, ούτε πατρίδα), αντιληφθεί πως δεν υπάρχει σωτηρία για τη χώρα, θα την εγκαταλείψει στη τύχη της – με τις ΗΠΑ να συμπαρασέρνουν, όπως το λαβωμένο ζώο, ότι υπάρχει γύρω τους.
(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)
.
Στη σύγχρονη εποχή, η έννοια της αυτοκρατορίας «ξεθωριάζει». Βασικός λόγος είναι η αδυναμία διατήρησης μιας τέτοιας δομής επειδή, λόγω των σημερινών μεγεθών και συγκυριών, απαιτούνται οι συνεργασίες κρατών.
Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ, έχοντας με τον καιρό αποδείξει πως δεν είναι διατεθειμένη να μοιραστεί την παγκόσμια κυριαρχία με κανέναν, βρίσκεται πλέον απομονωμένη.
Κάνοντας χρήση της βίας και της πολιτικής της υποταγής, πολλές χώρες δεν προσβλέπουν πλέον σε εκείνη ως την πιθανή συνεργάτιδα χώρα, διαπιστώνοντας πως πρόκειται για ένα «όρνεο», με καθαρά εγωκεντρικό χαρακτήρα.
Η «φήμη» αυτή δεν είναι αδικαιολόγητη. Πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οι ΗΠΑ επέλεξαν να μεταφέρουν τα προβλήματά τους σε αυτήν, με την πώληση των γνωστών πλέον CDO’s στις ευρωπαϊκές Τράπεζες.
Παράλληλα, η στρατηγική επέκταση του ΝΑΤΟ, οι «επιδρομές» του ΔΝΤ και οι «απελευθερωτικοί» πόλεμοι στη Μ. Ανατολή, την ανέδειξαν ως την πιο φιλοπόλεμη και καταστροφική χώρα όλου του κόσμου.
Οι παραπάνω είναι μερικοί μονάχα λόγοι, που μια μεγάλη μερίδα πολιτών (ακόμη και αμερικανών), την «απαρνούνται» και που κράτη ολόκληρα (με την «ευλογία» των λαών τους), βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση συνεργασιών που θα τους επιτρέψουν να απεξαρτηθούν.
.
Η ισχύς των ΗΠΑ και το πετροδόλαρο
Μία στρατηγική που εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία (θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τους δημιουργούς της ως ιδιοφυΐες άνευ προηγουμένου), είναι η επέκταση της επιρροής της χώρας, μέσω των έμμεσων εμπορικών σχέσεων.
Πιο συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ κατάφεραν να αποτελέσουν το κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου, όχι μέσω «δεσμών διαμεσολάβησης» ή έντονης εμπορικής δραστηριότητας, αλλά με την εμπορία του ίδιου της του νομίσματος – του δολαρίου.
Πετυχαίνοντας την αναγνώριση του δολαρίου, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, τους δόθηκε αμέσως το δικαίωμα (μα και η ανάγκη) να εκτυπώνουν χρήμα χωρίς όρια (και χωρίς αξία πραγματική).
Σύντομα δημιούργησανε μια παγκόσμια εξάρτηση, σε όλες τις χώρες που συναλλάσσονταν με δολάρια, με αποτέλεσμα να βρίσκονται υπό την άμεση επιρροή τους (πλέον οι χώρες αυτές αντιλαμβάνονται τι θα επακολουθούσε, εάν ξαφνικά οι ΗΠΑ χρεοκοπούσαν).
Πέραν της εξτρεμιστικής επιρροής που απολαμβάνει η χώρα, τα οφέλη επεκτείνονται και στο επίπεδο του πραγματικού εμπορίου:
Ευρισκόμενες σε θέση να εκτυπώνουν χρήματα χωρίς όριο και υπό την συνεχή ζήτησή του νομίσματος από χώρες που το χρησιμοποιούν ως μέσον συναλλαγής, οι ΗΠΑ είναι ικανές να διατηρούν χωρίς κόπο το δολάριο, σε χαμηλά-ανταγωνιστικά επίπεδα (αποτελεί ειρωνεία το γεγονός ότι, η κυβέρνησή της Αμερικής συχνά κατηγορούσε την ηγεσία της Κίνας πως διατηρούσε εσκεμμένα το Γουάν υποτιμημένο, για να υποστηρίξει τις εμπορικές της δραστηριότητες, αψηφώντας δήθεν τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς).
Με το δολάριο σε χαμηλά επίπεδα, η ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας ήταν απλά θέμα χρόνου. Ήταν σε θέση να χρηματοδοτεί τις επιχειρήσεις της (μέσω του κρατικού οργανισμού προώθησης εξαγωγών) οι οποίες, εκτός του ότι ήταν ανταγωνιστικές (φθηνές εξαγωγές), συναλλάσσονταν σε δολάρια, οπότε δεν αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο συναλλαγματικών αυξομειώσεων.
.
Το ΑΕΠ της κάθε χώρας (σε εκ. δολάρια) το 2013, σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή: Wikipedia)
Παράλληλα, εκμεταλλευόμενη την επιρροή της, επέκτεινε σημαντικά τη στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ. Διαθέτοντας διάφορες στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο (αμερικάνικες βάσεις), εμμέσως έκανε και χρήση των πόρων άλλων χωρών για την αύξηση της πολεμικής της ισχύος.
.
Στην ουσία δηλαδή, το ΝΑΤΟ αποτελεί και εκείνο μέρος της στρατιωτικής αυτοκρατορίας των ΗΠΑ, με βάσεις σε πολλές χώρες της Ευρώπης που σκοπό είχαν και έχουν:
(α) την περαιτέρω αύξηση της επιρροής τους (υπό τη μορφή εκφοβισμού, όντας ουσιαστικά έτοιμες να καταστρέψουν οποιαδήποτε χώρα αντισταθεί στρατιωτικά, αφού θα γνωρίζουν τα «κατατόπια» και τις κινήσεις των «εχθρικών» μονάδων ανά πάσα στιγμή),
(β) την αύξηση των εσόδων της, μέσω της σχεδόν αποκλειστικής παροχής πολεμικού εξοπλισμού στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ (από τις κυριότερες εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων που «τροφοδοτούν» το ΝΑΤΟ, είναι η γνωστή σε εμάς Lockheed Martin).
.
Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, μπορεί κανείς να καταλάβει πως οι ΗΠΑ, έχουν προ δεκαετίες σχεδιάσει ένα προσεκτικά υπολογισμένο σχέδιο κυριαρχίας, μπροστά στο οποίο οι αντίστοιχες προσπάθειες της Γερμανίας τα τελευταία 20 χρόνια, φαντάζουν μάλλον ως πρόχειρες (η κυριαρχία μέσω του κοινού νομίσματος – του ευρώ – το οποίο διατηρεί τα προϊόντα που εξάγει εκτός Ευρωζώνης φθηνά, ενώ στο εσωτερικό της ένωσης ισχύει πάλι το ίδιο, λόγω των μηδαμινών αυξήσεων που έχει κάνει σε μισθούς τη τελευταία δεκαετία).
To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)
Η υποψήφια Ρωσία
Μολονότι πολλές ελπίδες τρέφονται στην αναρρίχηση της ρωσικής αυτοκρατορίας, προβάλλοντας την παράλληλα και ως πιθανό αντίπαλο δέος απέναντι στις ΗΠΑ (οι οποίες πλέον έχουν καταλήξει να είναι παγκοσμίως αντιπαθείς), θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του και τα ακόλουθα, εάν θέλει να εκφέρει αντικειμενικό πόρισμα-συμπέρασμα:
.
(α) Η Ρωσία είναι μια χώρα με «φρόνημα» παραδοσιακά απολυταρχικό – μοναρχικό (Τσαρική διοίκηση, Σοβιετική ένωση) και όχι δημοκρατικό. Κατ’ επέκταση, θα προσπαθεί να μειώνει συνεχώς τις ελευθερίες των πολιτών τις, καθώς επίσης των κρατών που θεωρεί μέρος της.
(β) Παράλληλα, η χώρα έχει αποδείξει πως είναι σε θέση να υπερβαίνει κάθε όριο, στη προσπάθειά της να κυριαρχήσει. Στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, για παράδειγμα, οι θάνατοι που προκλήθηκαν από ρωσικά χέρια, υπερβαίνουν σημαντικά αυτούς που σκότωσαν οι Γερμανοί (ανάμεσά του και Πολωνοί, μια χώρα σλάβικη που ακόμη και σήμερα επιλέγει ως δεύτερη γλώσσα τη ρωσική, ενώ δέχεται μαθητές στα πανεπιστήμιά της, αρκεί να γνωρίζουν ρώσικα – και ας μη γνωρίζουν καν Πολωνικά).
.
Η επιλογή της Πολωνίας, της Ουκρανίας και των λοιπών πρώην μελών της Σοβιετικής Ένωσης να ενωθούν με την Ευρώπη, δεν είναι τυχαία. Δεν πρόλαβαν φαίνεται ακόμη να ξεχάσουν τα δεινά που πέρασαν στο παρελθόν – ενώ οι αναφορές για δήθεν δυτικόφιλους ηγέτες που κινούνται αντίθετα στη κοινή γνώμη, βρίσκονται πιθανότατα εκτός λογικών πλαισίων, αφού καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί, όταν η πλειοψηφία ενός λαού εμφανίζεται αντίθετη στις πολιτικές της.
Στην Ελλάδα αυτό γίνεται αντιληπτό, αφού ο λαός της είναι εκείνος που τελικά επιλέγει τις πολιτικές του ΔΝΤ και της Γερμανίας. Ας μην ξεχνάμε πως επανάσταση θεωρείται η ισχυρή αντίσταση, όπως πχ. αυτή της Ουκρανίας, που ενείχε σημαντικό αριθμό ανθρώπινων θυμάτων και όχι οι απλές ακίνδυνες διαδηλώσεις, πού μόλις που αγγίζουν τα όρια του απλού ξεσπάσματος. Σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, επανάσταση χωρίς θύματα δεν υπήρξε. Το ίδιο ισχύει και για οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή.
Στα πλαίσια αυτά, θα πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός προτού προχωρήσει σε βιαστικά συμπεράσματα, όσον αφορά τον καλοπροαίρετο χαρακτήρα της χώρας – να μην «ψηφίσει» Ρωσία, ως διαμαρτυρία απέναντι στις ΗΠΑ (το λάθος που συχνά παρατηρούμε στην Ελλάδα, όπου επιλέγεται η ανεύθυνη αποδοχή κομμάτων, με μοναδικό και κοντόφθαλμο σκοπό τη διαμαρτυρία εναντίον της παρούσας κυβέρνησης).
Η Ρωσία πάντως φαίνεται πως επιθυμούσε και ακόμα επιθυμεί την ένωσή της με την Ευρώπη – πράγμα που δικαιολογείται από την εμπιστοσύνη που έδειξε, όταν επιλέχθηκε η σχεδόν αποκλειστική δική της επένδυση παροχής φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.
Γνώριζε φυσικά πως η ταχύτατη επέκταση της στην Ευρώπη, θα αποτελούσε και τη μοναδική της ευκαιρία να «διώξει» τις ΗΠΑ από πάνω της. Και ενώ πρωτύτερα βρισκόταν μέτωπο προς μέτωπο με τις ΗΠΑ μονάχα από τη μια μεριά (και ευτυχώς με τη πρωτεύουσά της σε μακρινή απόσταση), τώρα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί.
Η πιθανή ένωση της Ουκρανίας με την Ευρώπη, αποτελεί ίσως το πρώτο βήμα της ένταξής της στο ΝΑΤΟ και κατ’ επέκταση της τοποθέτησης στα σύνορά της αντιπυραυλικών συστημάτων – καθιστώντας τη Ρωσία ακίνδυνη, όσον αφορά την πυρηνική της ισχύ (ως μη ειδικός σε στρατιωτικά θέματα, δεν γνωρίζω εάν η τοποθέτηση των γνωστών EMP’s στη περιοχή, θα ήταν σε θέση να μειώσει περαιτέρω ακόμη και την εδαφική στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας).
Η Ρωσία, με μικρή σχετικά οικονομία (σε σχέση με τον πλούτο και την εδαφική της έκταση) και με ΑΕΠ μόλις $2 τρις (όταν της Γερμανίας είναι $3,6 τρις, ενώ των ΗΠΑ $16,7 τρις), καθώς επίσης με ρυθμό ανάπτυξης κάτω από 1% (2013), προσπαθούσε τα τελευταία χρόνια να βρει δίοδο προώθησης των εξαγωγών της σε πρώτες ύλες.
.
Ρωσία – η εξέλιξη της ανάπτυξης της χώρας
.
Η Ευρώπη (ΗΠΑ?), ενώ αρχικά συμφωνούσε με την επέκταση των εμπορικών σχέσεων, «υποχρεώνοντας» τη Ρωσία σε ανάληψη σημαντικών επενδύσεων (επενδύσεις-δαπάνες που λόγω της μικρής της οικονομίας, δύσκολα ήταν σε θέση να αναλάβει και ας παρουσίαζε προσωρινή ανάπτυξη λόγω αυτών), διέκοψε εν συνεχεία είτε τα έργα (αγωγός Βουλγαρίας-Αυστρίας), είτε τη μερική παροχή (αγωγός Ουκρανίας-Ευρώπης), αφήνοντας τη Ρωσία στον αέρα και με επενδύσεις άνευ αξίας πλέον.
Στο σημείο αυτό, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αγωγός Nord Stream, που καταλήγει στη Γερμανία – θυμίζοντάς μας για άλλη μια φορά την αρχική κρυφή συμφωνία Γερμανίας-Σοβιετικής Ένωσης, την περίοδο της έναρξης του 2ου Παγκοσμίου πολέμου.
Σε πλήρη πλέον απόγνωση, η Ρωσία αποφάσισε απότομα να προχωρήσει σε συνεργασία με την Κίνα. Και μολονότι έχει ολοκληρωθεί ήδη ένας αγωγός παροχής πετρελαίου (ο αγωγός Ανατολικής Σιβηρίας – Ειρηνικού Ωκεανού, με το δεύτερο και τελικό στάδιο να έχει ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2012), η Ρωσία προχώρησε στη σύναψη 30ετούς συνεργασίας παροχής φυσικού αερίου.
.
Ο αγωγός (πετρελαίου) Ανατολικής Σιβηρίας – Ειρηνικού Ωκεανού (πηγή: Economist.com)
Στα μέσα του Ιουνίου, ο ενεργειακός γίγαντας Gazprom, ανακοίνωσε πως η ενεργειακή συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Κίνας για την παροχή φυσικού αερίου, έχει υπογραφεί. Η συμφωνία αφορά την κατασκευή ενός αγωγού από τη Σιβηρία προς την Κίνα – ένα εγχείρημα που θα στοιχίσει περί τα $55 δις στη Ρωσία και $22-25 δις στη Κίνα.
Το μερίδιο της επένδυσης από τη μεριά της Κίνας ($22-25 δις), είναι ουσιαστικά μια προκαταβολή για την παροχή φυσικού αερίου – ένα από τα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η συμφωνία έγινε βιαστικά και βεβιασμένα.
Δεύτερο στοιχείο που παρουσιάζει τη συμφωνία Ρωσίας-Κίνας ως μη πραγματικά ωφέλιμη για τη πρώτη, είναι η τιμή πώλησης που έχει οριστεί, σύμφωνα με δημοσιεύσεις της ρωσικής RIA Novosti (κρατικό ειδησεογραφικό δίκτυο), των Moscow Times και της Bloomberg (κατά μέσον όρο των παραπάνω) στα $350 ανά χίλια κυβικά μέτρα – σχεδόν 9% πιο χαμηλά από τη τιμή πώλησης στην Ευρώπη, που είναι τα $380,5 ανά χίλια κυβικά μέτρα.
Αρκετά στελέχη της ρωσικής διοίκησης (Moscow times) δηλώνουν προβληματισμένα με την συμφωνία, όχι τόσο λόγω του κόστους παροχής, άλλα λόγω της καθυστέρησης. Θυμίζουμε πως η κατασκευή του αγωγού προς τη Κίνα, θα διαρκέσει 6 χρόνια, “Διάστημα αρκετά μεγάλο, ώστε η Ευρώπη να προλάβει να βρει εναλλακτικές πηγές φυσικού αερίου και άρα να «καταρρίψει» το σχέδιο της Ρωσίας για κατανομή 50-50% της παροχής φυσικού αερίου, μεταξύ Δύσης και Ασίας“.
Η παραπάνω φράση διατυπώθηκε από ρωσικό στέλεχος στον ενεργειακό κλάδο και εκφράζει τον προβληματισμό, πως εάν πάψει η παροχή προς την Ευρώπη, η Ρωσία θα εξαρτάται υπερβολικά από το απολυταρχικό καθεστώς της Κίνας. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν πως μια συμφωνία Κίνας-Ρωσίας δεν είχε εκπληρωθεί στο παρελθόν (παρά τις πιέσεις για προώθηση συνεργασιών από τον Yeltsin ακόμη, τον πρώτο πρόεδρο της χώρας), καθώς η Κίνα απαιτούσε περισσότερα από όσα ήταν πρόθυμη να δεσμεύσει η Ρωσία.
Επιπλέον, η Ρωσία αντιμετωπίζει και το πρόβλημα (ανταγωνισμός) του Τουρκμενιστάν – το οποίο είναι ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνεργάτες παροχής φυσικού αερίου της Κίνας.
.
Παγκόσμια αποθέματα φυσικού αερίου ανά χώρα (πηγή: Wikipedia)
.
Η Ρωσία για να ισορροπήσει τους κινδύνους, προχώρησε σε συνεργασίες με άλλες χώρες της Ασίας (Ν. Κορέα), με σκοπό την αγορά εμπορευμάτων υψηλής τεχνολογίας, αποδεσμευόμενη περισσότερο από αντίστοιχα αγαθά που εισάγει τώρα από τη Γερμανία.
Παράλληλα, η ρωσική διοίκηση δηλώνει πως οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Κίνας και Ρωσίας θα αυξηθούν και θα συμπεριλαμβάνουν επίσης προϊόντα πέραν των πρώτων υλών. Φόβος και τρόμος των ΗΠΑ στο σημείο αυτό, είναι οι δηλώσεις και των δύο μερών για χρήση του Γουαν/Ρουβλίου ως νόμισμα συναλλαγής (η συμφωνία πάντως της παροχής φυσικού αερίου αξίας $400 δις, «έκλεισε» με τη χρήση του δολαρίου ως μέσον συναλλαγής).
.
Η υποψήφια Κίνα
Κρίνοντας από το ΑΕΠ της χώρας ($9 τρις το 2013), 4,5 φορές μεγαλύτερο της Ρωσίας (φυσικά με πληθυσμό αρκετά μεγαλύτερο) και με ρυθμό ανάπτυξης ακόμη και σήμερα αρκετά υψηλό (7,4%), η χώρα παρουσιάζεται ως ένας ισχυρός υποψήφιος για το ρόλο της παγκόσμιας υπερδύναμης.
Όπως όμως είχα αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο μου (Το τρίτο κύμα της κρίσης), ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας, βασίσθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην ανάληψη μεγάλων κατασκευαστικών έργων – μια τάση που σύντομα θα αντιστραφεί, ενώ η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει.
Παράλληλα, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως η Κίνα θα είχε την προθυμία να αναλάβει τα ηνία του πλανήτη. Παραδοσιακά, έχει επιλέξει μια στάση απομόνωσης (τα περίφημα τείχη), ενώ η κουλτούρα της διαφέρει σημαντικά από αυτήν της ευρύτερης Δύσης.
Τέλος, η εξάρτησή της από τις ΗΠΑ (έχει στην κατοχή της τεράστιες ποσότητες δολαρίων), την τοποθετούν σε δυσχερή θέση, στη περίπτωση τυχόν κατάρρευσης των Ηνωμένων Πολιτειών (η χρεοκοπία δηλαδή θα ήταν «αμοιβαία»), ενώ η σχέση της με την Ινδία δεν κινείται σε φιλικά επίπεδα.
Μάλιστα, αγγλόφωνα ινδικά μέσα δημοσίευσαν πρόσφατα βίντεο, που παρουσιάζει κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις να παραβιάζουν ουδέτερες ζώνες. Εδαφικές διαμάχες αντιμετωπίζει η Κίνα και με άλλες ασιατικές χώρες, αλλά και με την Ιαπωνία – διαμάχες που τείνουν να εξελιχθούν σε εχθροπραξίες.
.
Ο διάδοχος
Κρίνοντας από τα συγκεντρωμένα στοιχεία και χωρίς να θεωρώ πως είναι επαρκή για ένα απόλυτο και μη συζητήσιμο συμπέρασμα, καμία από τις δύο χώρες (ούτε η Ινδία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία κλπ.) δεν φαίνεται ικανή να σηκώσει το βάρος της παγκόσμιας δύναμης – ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση τους.
Η Κίνα βαδίζει σε ξυλοπόδαρα, με ρυθμούς ανάπτυξης που μπορούν ανά πάσα στιγμή να αντιστραφούν απότομα, ενώ ο πληθυσμός της ζει σε μεγάλο βαθμό υπό το καθεστώς της φτώχειας και της εξαθλίωσης (παρά τα «άπειρα» έργα υποδομής, πολλοί πολίτες ζουν ακόμη κυριολεκτικά στο δρόμο). Παράλληλα, είναι αντιμέτωπη με εχθρούς από όλες τις μεριές και εξαρτάται ακόμη σε μεγάλο βαθμό από τον άσπονδο φίλο της, τις ΗΠΑ.
Η Ρωσία από την άλλη, είναι μία υπερβολικά μικρή οικονομία (μικρότερη της Γερμανίας), πολιτικά άπειρη, ενώ αντιμετωπίζει μια «πανστρατιά» από οικονομικές-πολιτικές επιθέσεις, διενεργώντας «κατά συρροή» ζημιογόνες επενδύσεις, σε αγωγούς που δεν αποφέρουν τα αναγκαία έσοδα.
Οι ΗΠΑ λοιπόν, δεν κινδυνεύουν από τις δύο αυτές χώρες, ενώ βρίσκονται παράλληλα σε θέση να υπονομεύουν την «υποψηφιότητά» τους (και ήδη το κάνουν με μεγάλη επιτυχία).
Η δύναμη δεν βρίσκεται στις δύο αυτές χώρες, που μαζί ακόμη δεν ξεπερνούν το ΑΕΠ των ΗΠΑ, ούτε την πολιτική τους επιρροή, ούτε και τη στρατιωτική (στρατός ΗΠΑ + ΝΑΤΟ + τοποθεσίες βάσεων + τοποθετήσεις αντιπυραυλικών συστημάτων για πυρηνικούς πολέμους, πυρηνικά υποβρύχια με παρουσία σε όλες τις θάλασσες κα.).
Βρίσκεται στη Δύση, στη πραγματική δύση, τη περιοχή με το μεγαλύτερο πολιτισμό, μια χώρα πραγματική ηγέτιδα – εάν τα μέλη της το καταλάβουν φυσικά: Την Ευρώπη.
Μονάχα η Ευρώπη θα μπορούσε κάποτε να αποτελέσει το πραγματικό «αντίπαλο δέος» των ΗΠΑ. Συνολικά όλα τα μέλη της (ας φανταστούμε τι θα ίσχυε εάν τελικά προσχωρούσε και η Ρωσία στην ένωση, όπως θα έπρεπε), ξεπερνούν το ΑΕΠ των ΗΠΑ, διαθέτουν την πολιτική επιρροή, καθώς επίσης τη στρατιωτική ισχύ. Θα έπρεπε να διέθεταν μονάχα δική τους στρατιωτική ένωση και όχι το ΝΑΤΟ, για να μπορέσει η Ευρώπη να αναλάβει με επιτυχία τη θέση που της αρμόζει: αυτήν της παγκόσμιας υπερδύναμης.
.
Το ΑΕΠ της κάθε χώρας (σε εκ. δολάρια) το 2013, σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή: Wikipedia)
.
Παράλληλα, η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει εχθρικές εξωτερικές δυνάμεις, ενώ όλες οι λοιπές χώρες (γνωρίζοντας την ισχύ της) προσπαθούν να προσχωρήσουν άμεσα (Τουρκία, Ρωσία) ή έμμεσα (Κίνα, ΗΠΑ) σε αυτήν.
Είναι όμως και μια ήπειρος, που μόνη της επιλέγει την αυτοκαταστροφή και τον διαμελισμό, υποκινούμενο σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ, που την φοβούνται.
Αντί λοιπόν να επιδιώκουμε τη σπουδαιότερη ένωση της ανθρώπινης πολιτικής ιστορίας, επιλέγουμε να την κατακρίνουμε, κατηγορώντας την ως υπεύθυνη για τα δεινά μας. Δεν παρατηρούμε καν πως για πρώτη φορά δεν έχει υπάρξει πόλεμος μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών για πάνω από 60 χρόνια και πως το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, καθώς επίσης το βιοτικό επίπεδο των χωρών μελών της ΕΕ, είναι υψηλότερο από κάθε άλλη περιοχή του κόσμου!
Κατά την άποψή μου λοιπόν, η Ευρώπη έχει «προσβληθεί» από το κλασσικό σύνδρομο ενός ανθρώπου που, ενώ είναι ο ικανότερος, παράλληλα δε επιθυμητός ως ηγέτης, «απαρνιέται» τη θέση, επειδή φοβάται τις ευθύνες. Παράλληλα όμως προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από ότι τα τυχόν λάθη που αναπόφευκτα θα έκανε, αφήνοντας τη ηγεσία σε ανίκανα ή απάνθρωπα χέρια. Το ίδιο ισχύει και για τη πολιτική ζωή της χώρας μας, όπου οι ικανοί Έλληνες αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες για τις οποίες η φύση τους προορίζει, δημιουργώντας έτσι συνθήκες ανισορροπίας – κατ’ επέκταση δυστυχίες, λιμούς και πολέμους.
Ο ικανός ηγέτης δεν είναι ανώτερος ενός μαραγκού. Απλά είναι πιο σπάνιος. Όπως και ο χρυσός, ως σπάνιο είδος, έχει μεγαλύτερη αξία από το χαλκό. Ο χαλκός όμως έχει πολλαπλές χρήσεις, ενώ ο χρυσός καμία. Η σπανιότητα αυξάνει την αξία του. Έτσι και η ηγεσία δεν είναι πραγματικά ανώτερη δουλειά, είναι απλά πιο σπάνια, είναι απλά μια εργασία. Και οι γεννημένοι ηγέτες έχουν προικιστεί με το σχετικό χάρισμα από τη φύση για να το χρησιμοποιούν. Δεν είναι επιλογή τους, είναι ευθύνη τους.