Πλούσιοι και φτωχοί – Σελίδα 2 – The Analyst
ΑΠΟΨΕΙΣ & ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

Πλούσιοι και φτωχοί

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει για πολύ αυτού του είδους τις κραυγαλέες, συνεχώς αυξανόμενες ανισότητες. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένα αντίστοιχο παράδειγμα στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου τόσο μεγάλος πλούτος είχε συγκεντρωθεί σε τόσο λίγους ανθρώπους – χωρίς όλοι οι υπόλοιποι να εξεγερθούν, να επαναστατήσουν, να αρπάξουν τις τσουγκράνες, καθώς επίσης να επιτεθούν με μίσος και μανία στους πλουσίους.

 .

Η κατανομή ανά το κόσμο του πλουσιότερου 1

Η κατανομή ανά το κόσμο του πλουσιότερου 1%

.

Υποδείξτε μου μία κοινωνία, στην οποία επικρατεί εξτρεμιστική ανισότητα και εγώ θα σας δείξω αμέσως ένα αστυνομικό κράτος ή μία επαναστατημένη χώρα. Δεν υπάρχουν αντίθετα παραδείγματα – ούτε ένα. Η ερώτηση δεν είναι εάν θα ακολουθήσει μία επανάσταση. Η ερώτηση είναι μόνο το πότε θα ξεσπάσει.

Σας διαβεβαιώνω πως ζείτε σε έναν φανταστικό κόσμο – σε έναν κόσμο που υπάρχει μόνο στα όνειρά σας. Οι επαναστάσεις έρχονται, συμβαίνουν καλύτερα όπως οι χρεοκοπίες – στην αρχή σιγά-σιγά και μετά ξαφνικά, απρόβλεπτα, απότομα.

Μία ημέρα, εντελώς απρόσμενα, κάποιος αυτοπυρπολείται, καίγεται μόνος του δημόσια, καλύπτεται από φλόγες. Αμέσως μετά, από το πουθενά, σε χρόνο μηδέν, χιλιάδες άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους – οπότε, πριν ακόμη συνειδητοποιήσει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει, καίγεται ολόκληρη η χώρα.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή δεν μας μένει καθόλου χρόνος για να φτάσουμε στο αεροδρόμιο – να μπούμε στο ιδιωτικό μας αεροπλάνο και να πετάξουμε σε μία νέα χώρα, ξεφεύγοντας από τη μανία του πλήθους. Έτσι ήταν πάντοτε μέχρι τώρα – οπότε, εάν η ανισότητες συνεχιστούν, όπως συμβαίνει σήμερα, η επανάσταση θα συμβεί αργά ή γρήγορα, όταν κανένας από εμάς δεν θα το περιμένει.

Δεν θα μπορέσει κανένας να προβλέψει πότε θα συμβεί – αλλά θα συμβεί κα θα είναι κάτι παραπάνω από τρομακτικό, ειδικά για εμάς“.

Κατά την άποψη μας, η παραπάνω τοποθέτηση του αμερικανού δισεκατομμυριούχου είναι υπερβολική και σε μεγάλο βαθμό λανθασμένη – ενώ την εξέφρασε, κρίνοντας προφανώς «εξ ιδίων τα αλλότρια». Ειδικότερα, από το ότι ο ίδιος θα επαναστατούσε, εάν βίωνε τις συγκεκριμένες ανισότητες και αδικίες.

Έχει μεν λοιπόν απόλυτο δίκιο, όσον αφορά τις τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες, αλλά όχι σχετικά με τις συνθήκες που προκάλεσαν τη γαλλική επανάσταση – η οποία ακολούθησε μετά τη χρεοκοπία της χώρας, καθώς επίσης μετά την αδυναμία της κυβέρνησης της να καλύψει τις βασικές ανάγκες των Πολιτών της η να τους «αστυνομεύσει» σωστά.

Ο αμερικανός όφειλε να γνωρίζει ότι ο «λαός», όταν δεν είναι το σύνολο υπερήφανων, ελεύθερων και συνειδητών Πολιτών, αλλά μία άμορφη, «ετερόβουλη» και «χειραγωγίσιμη» μάζα, επαναστατεί μόνο αφού προηγουμένως λεηλατηθεί και εξαθλιωθεί, στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό του – σε καμία περίπτωση λόγω των συνεχώς αυξανομένων εισοδηματικών διαφορών ή της στυγνής εκμετάλλευσης του από μία μειοψηφική πολιτική και οικονομική ελίτ.

Επομένως, εντός εκείνου του χρονικού διαστήματος που το 99,99% του πληθυσμού των Η.Π.Α. δεν λιμοκτονεί, αλλά απλά δυσκολεύεται να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, έχοντας την ελπίδα ότι θα ανέλθει κάποια στιγμή στην εισοδηματική κλίμακα (American dream), δεν πρόκειται να υπάρξουν σοβαρές εξεγέρσεις – κάτι που διαπιστώνεται σε πολλές άλλες χώρες, ενώ το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα ηγετικά στελέχη της λέσχης του διαβόλου.

Άλλωστε είναι τόσο εμφανής η χρησιμοποίηση, ενδεχομένως ακόμη και η πρόκληση της κρίσης χρέους του 2008, για να κερδίσουν οι πλουσιότεροι (γράφημα), χωρίς ουσιαστικά καμία αντίδραση εκ μέρους του λαού (εκτός από αστείες κινήσεις του τύπου «Occupy Wall Street»), ώστε να μην αναμένονται σημαντικές εξεγέρσεις.

.

Η αύξηση των αξιών των νοικοκυριών μετά την ύφεση του 2008, με τις αξίες των μετοχών και ακινήτων να έχουν επανέλθει

ΗΠΑ – η αύξηση των αξιών των νοικοκυριών μετά την ύφεση του 2008, με τις αξίες των μετοχών και ακινήτων να έχουν επανέλθει και ξεπεράσει τα επίπεδα προ της κρίσης

.

Όπως έγραψε δε ο ίδιος ο κ. Hanauer, χωρίς ίσως να το καταλάβει, υπάρχει πάντοτε μία εναλλακτική λύση: το αστυνομικό, ολοκληρωτικό, δικτατορικό κράτος, το οποίο αποκλείει εκ των πραγμάτων τις εξεγέρσεις. Κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτά που αναφέρθηκαν στην εισαγωγή του κειμένου – σύμφωνα με τα οποία «η Δημοκρατία είναι απλά ένα διάλειμμα, μεταξύ ολοκληρωτικών καθεστώτων».

Για μία μεγάλη χώρα δε, όπως οι Η.Π.Α., υφίσταται και μία δεύτερη εναλλακτική λύση: ο πόλεμος, μέσω του οποίου εκτονώνονται συνήθως οι εσωτερικές πιέσεις των μαζών.

.

Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr

Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.

.

Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!