Αυτοί που θα επιβαρυνθούν από τις ριζικές διαγραφές χρεών που προτείνονται, θα είναι οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα επενδυτικά κεφάλαια, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, οι καταθέσεις, καθώς επίσης οι υπόλοιπες μορφές αποταμίευσης
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Ο απώτερος στόχος του «Ταμείου» στην Ευρώπη, στην οποία εισέβαλλε με τη βοήθεια του ελληνικού Δούρειου Ίππου, ενδεχομένως με συνεργό του τη γερμανίδα καγκελάριο (σενάριο), ήταν και είναι οι τραπεζικές καταθέσεις – ενώ προσπαθεί δήθεν να συμβουλεύσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όσον αφορά την καταπολέμηση της υπερχρέωσης, όταν η πατρίδα του, οι Η.Π.Α., είναι πλέον η αναμφισβήτητη υπερδύναμη του χρέους (άρθρο).
Πρόσφατα λοιπόν κατέθεσε ακόμη ένα σχέδιο, το οποίο προβλέπει διαγραφές χρεών των υπερχρεωμένων κρατών, χωρίς συμβιβασμούς και με αποτελεσματικότερο τρόπο – όταν μερικούς μήνες πριν είχε προτείνει τη δήμευση καταθέσεων, καθώς επίσης άλλων περιουσιακών στοιχείων (γράφημα που ακολουθεί), μίας τάξης μεγέθους του 10% (άρθρο).
.
Η πρόταση του ΔΝΤ για δήμευση καταθέσεων στην Ευρώπη – Το πιθανό ποσοστό του κουρέματος (Levy), οι συνολικές καταθέσεις ανά χώρα (1η στήλη, total) και το ποσό του κουρέματος ανά ποσοστό κουρέματος (Tax Revenue, total)
.
Σύμφωνα με το καινούργιο σχέδιο, αυτοί που θα επιβαρυνθούν κυρίως στην Ευρώπη από τις προτεινόμενες ριζικές διαγραφές χρεών, θα είναι οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα επενδυτικά κεφάλαια, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, καθώς επίσης οι υπόλοιπες μορφές αποταμίευσης, με στόχο την εξασφάλιση των γηρατειών – γεγονός που σημαίνει, με τους σημερινούς ποδοσφαιρικούς όρους ότι, δείχνει την «κίτρινη κάρτα» στους καταθέτες.
Περαιτέρω, περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος έχει επενδύσει σε κρατικά ομόλογα, θα «απαλλοτριωθεί» – ένα προσχέδιο που τεκμηριώνει το πόσο επικίνδυνη είναι πλέον η αγορά κρατικών ομολόγων (IMF Working Paper).
Με δεδομένο βέβαια το ότι, κανένας Πολίτης δεν γνωρίζει που είναι επενδυμένα τα χρήματα του ασφαλιστικού ταμείου του, οι καταθέσεις του στις τράπεζες ή τα αμοιβαία του κεφάλαια, θα είναι αδύνατον να αποφύγει την επιβάρυνση του με τα χρέη της χώρας του ή άλλων χωρών.
Αυτό που βέβαια όλοι γνωρίζουμε είναι το ότι, οι πάντες έχουν επενδύσει σε κρατικά ομόλογα, επειδή θεωρούταν ανέκαθεν σίγουρα και εγγυημένα, παρά τις χαμηλές αποδόσεις τους – ένας μύθος που κατέρρευσε όταν χρεοκόπησε η Ελλάδα. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τις καταθέσεις, όταν αποφασίσθηκε η δήμευση τους στην Κύπρο – όπου «απαλλοτριώθηκαν» παράλληλα οι μέτοχοι των τραπεζών, μετά το στυγνό εκβιασμό της (ανάλυση).
Το παράδοξο στο σχέδιο του ΔΝΤ, τουλάχιστον για όλους αυτούς που έχουν την ψευδαίσθηση ότι ζουν σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο σέβεται ακόμη την ιδιοκτησία (όσον αφορά τη μεσαία τάξη βέβαια, επειδή η ανώτατη συνεχίζει να προστατεύεται), είναι το ότι, θέτει ως προϋπόθεση για την παροχή δανείων εκ μέρους του ή εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, τη διαγραφή (haircut) των απαιτήσεων των ιδιωτών πιστωτών – τη δήμευση επομένως των περιουσιακών τους στοιχείων.
Στο σημείο αυτό είναι ίσως σκόπιμη η παράθεση ενός γραφήματος, το οποίο αναφέρεται στα βασικά σημεία των υφισταμένων οικονομικών θεωριών – οι οποίες βέβαια έχουν αντικατασταθεί σήμερα από το μονοπωλιακό ή τον κρατικό καπιταλισμό, με θεμέλιο την κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία είτε από την χρηματοπιστωτική ελίτ (Δύση), είτε από έναν κομματικό μηχανισμό (Κίνα).
.
Συγκρίνοντας διαφορετικές οικονομικές σχολές / θεωρίες
.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Συνεχίζοντας, όταν μελετάει κανείς το σχέδιο του ΔΝΤ, είναι δύσκολο να καταλάβει γιατί χαρακτήρισε πρόσφατα ο διοικητής της ΕΚΤ τα κρατικά ομόλογα ως ασφαλή – ως μηδενικού ρίσκου δηλαδή, με αποτέλεσμα να μειωθούν δραστικά οι αποδόσεις τους.
Σε κάθε περίπτωση, η πρόταση του ΔΝΤ μοιάζει με μία παγκόσμια «κρατικοποίηση» των δημοσίων οικονομικών, όπως συνέβαινε κάποτε στη Σοβιετική Ένωση – γεγονός που συνετέλεσε στην κατάρρευση της, επειδή τα κράτη είχαν τη δυνατότητα να χρεώνονται συνεχώς, οπότε άνθησε η διαφθορά της κομματικής ελίτ.
Προφανώς βέβαια, η υπερχρέωση της Δύσης είναι τόσο μεγάλη, ώστε το ΔΝΤ, το οποίο κατευθύνεται από τις Η.Π.Α., να μην μπορεί να βρει άλλο τρόπο καταπολέμησης της, εκτός από την εξουδετέρωση όλων των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς – όσον αφορά τη χρηματοδότηση των κρατών.
Εκτός εάν ο απώτερος, κρυφός στόχος του είναι η μετακίνηση των επενδυτών από τα ομόλογα, στα χρηματιστήρια, έτσι ώστε να στηριχθεί η Wall Street – η οποία δεν μπορεί να χειραγωγείται επ’ άπειρον από τη Fed και το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών.
Συνεχίζοντας, η πρόταση του ΔΝΤ δεν έγινε τυχαία σήμερα, σε μία εποχή που διεξάγονται οι αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου – όπου οι περισσότεροι Πολίτες είναι «καρφωμένοι» στην τηλεόραση, αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα. Με δεδομένη δε την υπερχρέωση πολλών ευρωπαϊκών κρατών (γράφημα), δεν είναι καθόλου απίθανο να υιοθετηθεί το σχέδιο του – οδηγώντας πολλά εκατομμύρια στην απόγνωση.
.
Κρατικά χρέη ανά χώρα (με τη σειρά: Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος, Βέλγιο, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία)
.
Λύσεις φυσικά υπάρχουν – μεταξύ άλλων, η έξοδος από τα κρατικά ομόλογα και η αγορά εταιρικών ομολόγων αποδεδειγμένα ισχυρών επιχειρήσεων. Τέτοιου είδους επενδύσεις θα ωφελούσαν επί πλέον την πραγματική οικονομία, ενώ η διαγραφή χρεών εκ μέρους των επιχειρήσεων είναι κατά πολύ δυσκολότερη, από αυτή των κρατών.
Σε περίπτωση δε προβλημάτων, ο επενδυτής μπορεί να καταθέσει αγωγή εναντίον της επιχείρησης, με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας – κάτι που είναι μάλλον δύσκολο, επίσης εξαιρετικά ακριβό, όσον αφορά τα κράτη.
Όλες οι επενδύσεις βέβαια είναι συνδεδεμένες με ρίσκο, ενώ κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα τι θα συμβεί στο μέλλον, όσο ικανός και αν είναι. Εν τούτοις, το να περιμένει απαθής τη δήμευση των περιουσιακών του στοιχείων ή των καταθέσεων του, για να συνεχίσει να τρέφεται το θηρίο (άρθρο), δεν είναι ότι καλύτερο – ενώ όταν δεν εξεγείρεται ή όταν δεν διαμαρτύρεται ενεργητικά, απλά συμφωνεί με όλα όσα συμβαίνουν.
.
Τα ισπανικά ομόλογα
Αμέσως μόλις η Ισπανία ανακοίνωσε την πρόθεση της να μειώσει τους συντελεστές φορολόγησης των επιχειρήσεων (από 30% στο 25%), καθώς επίσης των εργαζομένων, με στόχο την αναθέρμανση της οικονομίας της (η μακροχρόνια ανεργία αυξήθηκε στη χώρα κατά 500%), η μία από τις τρεις αμερικανικές αδελφές (ανάλυση) έγραψε πως “Υφίσταται ένα μεγάλο ρίσκο, ότι η χώρα δεν θα επιτύχει τους στόχους του προϋπολογισμού της“.
Απείλησε δε έμμεσα λέγοντας πως “η κυβέρνηση θα βρεθεί πολύ πίσω από την επίτευξη των φιλόδοξων στόχων της, γεγονός που θα ήταν αρνητικό για την αξιολόγηση της“. Με δεδομένο δε το ότι, οι αποδόσεις των ομολόγων της Ισπανίας, άρα το επιτόκιο δανεισμού της, είναι ελάχιστο, ίσο με το αμερικανικό (γράφημα), με την αξιολόγηση τους να έχει αυξηθεί από την Moody’s στο «Baa2» το Φεβρουάριο, η «απόσυρση» των σχεδίων είναι μάλλον δεδομένη.
.
Ισπανία & ΗΠΑ – αποδόσεις των 5-ετή ομολόγων
.
Πολύ περισσότερο όταν οι τοκογλύφοι, εφαρμόζοντας αμέσως την προσφιλή τους μέθοδο (κατηγορίες εναντίον των πολιτικών για δημαγωγία, όταν ανακοινώνουν μέτρα υπέρ των Πολιτών τους, οπότε νομοτελειακά εναντίον του χρηματοπιστωτικού κτήνους), διέρρευσαν ήδη πως η ισπανική κυβέρνηση προσπαθεί να «λειάνει» το έδαφος, εν όψει των επερχομένων τοπικών εκλογών το 2016!
Τυχόν ανάλογη κίνηση της Ιταλίας, η οποία τοποθετήθηκε επιθετικά απέναντι στη Γερμανία, αρνούμενη δήθεν να υποταχθεί στις εντολές της, θα είχε προφανώς αντίστοιχα αποτελέσματα – οπότε μάλλον θα αποφευχθεί, με το νεαρό πρωθυπουργό της να αρκείται στα μεγάλα λόγια, κενά πράξεων, όπως συμβαίνει με όλους τους άλλους ηγέτες της ΕΕ.