Εάν κλιμακωθούν οι εχθροπραξίες μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα στις μεταφορές πετρελαίου – με τη Δύση να βιάζεται να αυξήσει τα αποθέματα της, πριν εκτιναχθούν οι τιμές στα ύψη
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
Ίσως ποτέ μέχρι σήμερα δεν ήταν τόσο έντονα καταστροφική η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ ίσως ποτέ μέχρι σήμερα δεν κέρδιζε τόσα πολλά χρήματα η ελίτ, με τις μάζες να εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο. Παράλληλα, οι καλές ειδήσεις έχουν πάψει κυριολεκτικά να υπάρχουν, ενώ οι κακές (καλές για την ελίτ) συσσωρεύονται με τόσο γρήγορο ρυθμό που αυτός, ο οποίος τις παρακολουθεί στενά, νοιώθει να κόβεται η αναπνοή του.
Πρόσφατη η πλημμύρα των πετρελαιοφόρων της Δύσης στον περσικό κόλπο – προφανώς λόγω των φόβων κλιμάκωσης της κρίσης στο Ιράκ, η οποία θα δημιουργούσε στενότητα στην ενεργειακή τροφοδοσία των βιομηχανικών χωρών.
Ειδικότερα, διαπιστώθηκε χθες ένας μεγάλος αριθμός πλοίων στα στενά του Hormuz, του σημαντικότερου θαλασσίου δρόμου στον πλανήτη (πηγή), όσον αφορά τις μεταφορές ενέργειας – από τον οποίο συνήθως διέρχονται 14 πετρελαιοφόρα καθημερινά, κατά μέσον όρο.
.
Αναπαράσταση του ασυνήθιστα μεγάλου αριθμού πλοίων στα στενά του Hormuz
.
Την Κυριακή το βράδυ ο αριθμός των πετρελαιοφόρων είχε αυξηθεί στα 50, από 30 το μεσημέρι – ενώ παράλληλα υπήρχαν πολυάριθμα άλλα πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου, κυρίως container. Προηγουμένως το Ιράν είχε ανακοινώσει πως θα προστατεύσει τις ιερές σιιτικές πόλεις του Ιράκ, ενώ η Σαουδική Αραβία, η δεύτερη μεγάλη δύναμη στην περιοχή, προειδοποίησε το Ιράν να μην επέμβει στα εσωτερικά του Ιράκ.
Προφανώς, εάν κλιμακωθούν οι «εχθροπραξίες» μεταξύ των δύο χωρών, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα στις μεταφορές ενέργειας – γεγονός που επεξηγεί τη βιασύνη της Δύσης να μεταφέρει όσο πιο πολύ ενέργεια μπορεί, αυξάνοντας τα αποθέματα της. Εκτός αυτού, οι τιμές του πετρελαίου θα εκτιναχθούν στα ύψη – αυξάνοντας το κόστος παραγωγής προϊόντων σε ολόκληρο τον πλανήτη (πηγή).
Με δεδομένη όμως την οικονομική κρίση, το αυξημένο κόστος είτε θα απορροφηθεί από τη βιομηχανία και το εμπόριο (οπότε θα μειωθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων, επομένως οι τιμές των μετοχών τους κοκ.), είτε θα αυξηθούν οι τιμές πώλησης, με αποτέλεσμα τη μείωση του τζίρου των εταιριών και την ύφεση. Όλα αυτά, λογικά, θα έπρεπε να βυθίσουν στο κόκκινο τα χρηματιστήρια, καθώς επίσης να προκαλέσουν απόγνωση στα εισοδηματικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία ήδη υποφέρουν – διαλύοντας την κοινωνική συνοχή.
Την ίδια στιγμή, οι προβλέψεις του ΔΝΤ, αναφορικά με την εξέλιξη του δημοσίου χρέους των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας για τα έτη 2013-2016 (γράφημα), στις οποίες αρχίζει να συγκαταλέγεται και η Γαλλία, είναι εντελώς απογοητευτικές – ενώ πιθανότατα θα επιδεινωθούν, εάν τυχόν υπάρξει πρόβλημα στην ενεργειακή τους τροφοδοσία, είτε λόγω του μετώπου της Ουκρανίας, είναι αυτού της Μέσης Ανατολής.
.
Προβλέψεις ΔΝΤ – αύξηση του κρατικού χρέους των χωρών, το διάστημα 2013 – 2016
.
Προβλέπονται λοιπόν περαιτέρω χρεοκοπίες τραπεζών, καθώς επίσης μεγάλες δυσκολίες στην εξυπηρέτηση των δημοσίων χρεών, εκ μέρους αρκετών κρατών – όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Στα πλαίσια αυτά υπάρχουν αρκετοί, οι οποίοι θεωρούν πως η λύση για τις αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης, είναι η μείωση της ισοτιμίας του ευρώ – έτσι ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα χρέη τους, μέσω της αύξησης των εξαγωγών. Θεωρούν δε πως η Γερμανία είναι αντίθετη με κάτι τέτοιο, εμποδίζοντας το να συμβεί.
Εν τούτοις, εάν τυχόν οδηγηθεί το ευρώ προς το 1,30 σε σχέση με το δολάριο, κάτι που θα μπορούσε να συμβεί με τη βοήθεια της ΕΚΤ, εάν παράλληλα η Fed συνεχίσει να μειώνει το πακέτο στήριξης (QE), ο μεγαλύτερος κερδισμένος θα είναι η Γερμανία – ειδικά οι πολυεθνικοί όμιλοι της, οι εισηγμένοι εκ των οποίων καταγράφονται από τον δείκτη DAX.
Η αιτία είναι το ότι, κάτι περισσότερο από το 50% του τζίρου τους προέρχεται από χώρες εκτός της ΕΕ – οπότε, η χαμηλότερη ισοτιμία του ευρώ θα οδηγούσε νομοτελειακά στην αύξηση του τζίρου τους. Επόμενος ωφελημένος, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, θα ήταν ο ισπανικός δείκτης, ο αυστριακός, ο ιταλικός κοκ.
.
Οι επιχειρήσεις-δείκτες των χωρών της Ευρωζώνης με τις περισσότερες εξαγωγές εκτός Ε.Ε.
.
Βέβαια, εάν συμπεριλάβουμε την ευνοϊκότερη αξιολόγηση του DAX, καθώς επίσης τη μικρότερη φετινή άνοδο του (+4%, όταν ο ιταλικός δείκτης έχει αυξηθεί κατά +19%, ο ισπανικός κατά +14% και ο γαλλικός κατά +9%), οι προοπτικές του είναι σημαντικά καλύτερες από τους υπόλοιπους.
Πόσο μάλλον όταν είναι ο μοναδικός, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως «Δείκτης Επίδοσης» (Performance Index» και όχι απλά ως «Δείκτης Τιμών» (Price Index), όπως οι υπόλοιποι – επειδή συμπεριλαμβάνει τα μερίσματα, καθώς επίσης τα δικαιώματα των μετόχων σε αυξήσεις κεφαλαίων.
Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, ο δείκτης της τιμής προς τα κέρδη (Ρ/Ε) του DAX είναι ο φθηνότερος των τελευταίων έντεκα ετών, συγκριτικά με τον ευρωπαϊκό – στο 12,8 σύμφωνα με την J.P. Morgan. Από την άλλη πλευρά βέβαια ευρίσκεται σε ύψη ρεκόρ – έχοντας ξεπεράσει τις 10.000 μονάδες.
Φυσικά, με δεδομένη την ελάχιστη αύξηση των πραγματικών μισθών των εργαζομένων στη Γερμανία (γράφημα), η οποία είναι η μικρότερη μεταξύ των χωρών της Δυτικής Ευρώπης και των Η.Π.Α., είναι εύλογη η μεγαλύτερη κερδοφορία των γερμανικών επιχειρήσεων – ενώ η βιομηχανία είναι αυτή που κυβερνάει τη χώρα.
.
Η εξέλιξη των μισθών ανά χώρα
.
Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε ότι (Η ντροπή της Ευρώπης), σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, η Γερμανία έχει το μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων με χαμηλές αμοιβές στη Δυτική Ευρώπη, μετά τη Λιθουανία – όπου, το 2010, το 25% ανήκε στην συγκεκριμένη κατηγορία, η οποία αμείβεται με το 65% περίπου του μέσου μισθού. Πρόκειται για περίπου 8 εκ. εργαζομένους, κυρίως για γυναίκες (οι οποίες αμείβονται με το 35% του μέσου μισθού), καθώς επίσης για μερικώς απασχολουμένους.
Το μερίδιο των μερικώς απασχολουμένων αυξήθηκε από το 3% των εργαζομένων το 1992, στο 11% – ενώ στους νέους κάτω των τριάντα ετών το ποσοστό ανέρχεται στο 36%. Η πλειοψηφία δε αυτών που εισέρχονται για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας, απασχολείται με πολύ χαμηλό μισθό.
Περαιτέρω, όλο και πιο πολλοί γερμανοί πολίτες (υπολογίζονται στα 2,7 εκ.), υποχρεώνονται να έχουν μία δεύτερη δουλειά, επειδή δεν μπορούν να ζήσουν με τα χρήματα που κερδίζουν. Την ίδια στιγμή το κράτος επιδοτεί τις επιχειρήσεις, με ένα ποσόν που εξισώνει το μισθό αυτών που αμείβονται με λιγότερα, με τον επίσημο (Hartz IV). Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μία καινούργια κατηγορία εργαζομένων, οι οποίοι ονομάζονται «Aufstocker» – με μέσο ωριαίο μικτό μισθό τα 6,20 €.
Με τους παραπάνω τρόπους, αλλά και με πολλούς άλλους, η Γερμανία οδηγεί το σπιράλ των μισθών στην Ευρώπη συνεχώς προς τα κάτω – δημιουργώντας σε μεγάλο βαθμό εκείνες τις προϋποθέσεις, οι οποίες θα προκαλέσουν τη διάλυση της Ευρωζώνης, μέσα από κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις που θα είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθούν.
Εάν δε προσθέσουμε στα παραπάνω την επιμονή της Γερμανίας στην «κινεζοποίηση» των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και του Νότου, με στόχο το μισθολογικό ανταγωνισμό της Κίνας, τότε οι κίνδυνοι κοινωνικών εκρήξεων αυξάνονται γεωμετρικά – με ανυπολόγιστες συνέπειες.