Σε περίπτωση κατάρρευσης, οι ζημίες των κεντρικών τραπεζών θα είναι τόσο μεγάλες, ώστε να αναρωτιέται κανείς ποιός θα τις διασώσει – ποιός θα πληρώσει δηλαδή, με δεδομένο το ελάχιστο ποσόν των κεφαλαίων τους, όπως της ΕΚΤ (7,5 δις €)
(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)
.
“Ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε πλημμυρίσει το σύστημα με τόσα χρήματα, όπως επίσης ποτέ μέχρι σήμερα δεν διαπιστώθηκαν τόσες αγωνιώδεις προσπάθειες, για να διατηρηθεί ένα αποδεδειγμένα χρεοκοπημένο και πλήρως αποτυχημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα τεχνητά στη ζωή – εις βάρος των λαών που το συντηρούν ανόητα, μεταξύ άλλων με την υπερβολική φορολόγηση τους“.
.
Άρθρο
Ακόμη μία κεντρική τράπεζα, αυτή της Αυστρίας (πηγή), προειδοποιεί για την αστάθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς επίσης για συνθήκες που μοιάζουν με τη Μεγάλη Ύφεση του 1930 – απαιτώντας από την ΕΚΤ να προσφέρει αναπτυξιακά κίνητρα, για την αύξηση των επενδύσεων και την καταπολέμηση της ανεργίας.
Αν και αρκετοί δε παρομοιάζουν το προβλεπόμενο κραχ στα χρηματιστήρια με αυτό του 1987 (Οκτώβριο), όπου λίγους μήνες πριν (Μάρτιος 1987) οι «LA Times» αναφέρονταν στη σταθερότητα των αγορών, λόγω της επεκτατικής πολιτικής των κεντρικών τραπεζών (πηγή), παραθέτοντας το κατωτέρω γράφημα, έχουμε την άποψη ότι κάνουν λάθος – επειδή η Δύση τότε, ιδίως οι Η.Π.Α., ήταν ελάχιστα χρεωμένη, συγκριτικά με σήμερα.
.
Ο δείκτης S&P 500 το διάστημα 1982-1975 και σήμερα
.
Σε όσους δε γνωρίζουν τις «συστηματικές απάτες» εκ μέρους των διαφόρων πρωταγωνιστών της χρηματοπιστωτικής αγοράς, όσον αφορά το Libor, το Euribor, τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τις αγορές εμπορευμάτων κοκ., καθώς επίσης τη χειραγώγηση της ενεργειακής αγοράς, του χρυσού (ανάλυση) ή των μετοχών των χρηματιστηρίων, εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, η παρομοίωση με το 1930 δεν είναι καθόλου υπερβολική.
Αντίθετα, ίσως υποτιμάει τα σημερινά προβλήματα, τα οποία είναι μεγαλύτερα από τότε – ενώ η «αποδέσμευση» των τιμών των μετοχών ή των αποδόσεων των ομολόγων, από τα θεμελιώδη μεγέθη των κρατών και των εταιρειών (γράφημα), από τις μικροοικονομικές και μακροοικονομικές συνθήκες δηλαδή, είναι μάλλον τρομακτική.
.
Τα Spread των εταιρειών δεν ακολουθούν πλέον το επίπεδο ρίσκου (δείκτης χρέους προς κέρδη EBITDA) και η τιμή των μετοχών δεν ακολουθούν πλέον τις ανακοινώσεις των πραγματικών κερδών
.
Για παράδειγμα, οι οικονομίες της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας κοκ., βαδίζουν «από το κακό στο χειρότερο» – ενώ παραδόξως, τα επιτόκια δανεισμού τους μειώνονται συνεχώς. Εκτός αυτού, εκρήγνυται η φούσκα ακινήτων στην Κίνα, με το ΔΝΤ να προβλέπει μείωση του ρυθμού ανάπτυξης των υπερχρεωμένων Η.Π.Α., οπότε είναι δεδομένη η παγκόσμια επιβράδυνση – χωρίς όμως αυτό να επηρεάζει τις χρηματαγορές, οι οποίες καταγράφουν συνεχώς νέα ρεκόρ.
Βέβαια αποτελεί πρωτοφανές γεγονός το ότι, οι κεντρικές τράπεζες (ανάλυση) επενδύουν στις χρηματιστηριακές αγορές – το ότι κερδοσκοπούν δηλαδή με χρήματα, τα οποία δημιουργούν από το πουθενά. Εν τούτοις, δεν είναι δυνατόν να χειραγωγούν στο διηνεκές το σύστημα – ενώ όσο περισσότερο επεμβαίνουν, τόσο μεγαλώνει η φούσκα και τόσο πιο καταστροφική θα είναι η έκρηξη της.
To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Περαιτέρω, υπάρχει ακόμη ένας αμερικανικός οργανισμός, ο οποίος είναι σχετικά άγνωστος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικός ή ισχυρός, σε σχέση με τη Fed – το «Exchange Stabilisation Fund» (ESF), το κρατικό κεφάλαιο δηλαδή για τη σταθεροποίηση των χρηματιστηρίων, το οποίο ιδρύθηκε το 1934. Στον οργανισμό αυτό ήταν υποχρεωμένοι οι αμερικανοί Πολίτες, επίσης η Fed, να παραδώσουν το χρυσό που κατείχαν, στα πλαίσια της απαγόρευσης της ιδιοκτησίας χρυσού που επέβαλλε η αμερικανική κυβέρνηση τότε.
Οι κύριες υπευθυνότητες του ESF είναι η «φροντίδα» του δολαρίου, καθώς επίσης η εξασφάλιση των αμερικανικών ενδιαφερόντων στις χρηματαγορές – γεγονός που σημαίνει ότι, έχει τα μέσα και επιτρέπεται να δραστηριοποιείται στην αγορά χρυσού, συναλλάγματος ή άλλων χρηματοπιστωτικών «εργαλείων.»
Είναι αρκετοί λοιπόν αυτοί που πιστεύουν ότι, εκτός από τη Fed είναι υπεύθυνο και το ESF για τη χειραγώγηση του χρυσού, αλλά και των τιμών των μετοχών – ενώ εφιστούν την προσοχή στο ότι ανέκαθεν, όταν τα κράτη επενέβαιναν με τέτοιον τρόπο στις αγορές, ακολουθούσε ένα «εκκωφαντικό κραχ». Η μακροοικονομική επιδείνωση πάντως στις Η.Π.Α., αλλά και στις υπόλοιπες χώρες, είναι δεδομένη (γράφημα).
.
Ο δείκτης διαφοροποίησης του ΑΕΠ σε σύγκριση με τον Μ.Ο. (για ΗΠΑ και Ευρώπη) και ο δείκτης διαφοροποίησης των εκτιμήσεων σε σύγκριση με τα πραγματικά στοιχεία
.
Σε κάθε περίπτωση οι Financial Times επιβεβαίωσαν στις 19 Ιουνίου τη συμμετοχή των κεντρικών τραπεζών στις χρηματιστηριακές αγορές – γα πρώτη φορά στην ιστορία. Το ερευνητικό ινστιτούτο δε OMFIF (Official Monetary and Financial Institutions Forum) τεκμηρίωσε με μία μελέτη του (πηγή) ότι, οι κεντρικές τράπεζες παγκοσμίως, καθώς επίσης άλλοι οργανισμοί του δημοσίου, «οι νέες δυνάμεις στην αγορά», έχουν επενδύσει 29,1 τρις $ (το 40% σχεδόν του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ), σε μετοχές και εμπορεύματα.
Μόνο οι κεντρικές τράπεζες έχουν επενδύσει 13,2 τρις $ – ποσόν που κάνει να φαίνονται ασήμαντα τα πακέτα στήριξης (QE) εκ μέρους της Fed. Η κεντρική τράπεζα της Κίνας δε έχει επενδύσει 3,9 τρις $ – κυρίως σε μετοχές εταιρειών της Ευρώπης, τις οποίες αντιμετωπίζει ανέκαθεν πολύ θετικά.
Το να αναφερόμαστε λοιπόν σε άλλα γραφήματα, όπως αυτό που ακολουθεί, για να αιτιολογήσουμε το «αλφαβητάριο του κραχ», είναι μάλλον περιττό.
.
Η πρωτοφανής αντίθεση μεταξύ των συνολικών θέσεων των επενδυτών (σκούρο μπλε) και της πραγματική κίνησης στις αγορές
.
Περαιτέρω, επειδή τα χαμηλά επιτόκια δεν επιτρέπουν πλέον την αποκόμιση κερδών από τόκους, οι κεντρικές τράπεζες έχουν επικεντρωθεί στις χρηματαγορές, για να κερδοσκοπήσουν από τα χρήματα που έχουν στη διάθεση τους – παράλληλα με την «απαιτούμενη» χειραγώγηση των τιμών.
Αυτό σημαίνει πως όλο και περισσότερα χρήματα κατευθύνονται στις αγορές, διογκώνοντας συνεχώς τη φούσκα – ενώ ακόμη και η παραδοσιακά συντηρητική κεντρική τράπεζα της Ελβετίας έχει επενδύσει, εκτός από τα 400 δις € με στόχο τη διατήρηση της ισοτιμίας του φράγκου, ακόμη το 15% των αποθεμάτων της σε μετοχές. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει τα προβλήματα της Ελβετίας, ιδίως αυτά των δύο μεγάλων τραπεζών της (UBS, Credit Suisse), τα οποία θα της προκαλέσουν ενδεχομένως σημαντικές «αναταραχές».
.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, στην περίπτωση ενός χρηματιστηριακού κραχ, οι ζημίες των κεντρικών τραπεζών θα είναι τεράστιες – οπότε εύλογα αναρωτιέται κανείς ποιός θα τις διασώσει. Ποιός θα πληρώσει λοιπόν, με δεδομένο το ελάχιστο ποσόν των ιδίων κεφαλαίων τους – όπως αυτά της ΕΚΤ, τα οποία είναι μόλις 7,5 δις € (πηγή).
Θα μπορούσε αλήθεια η ΕΚΤ να χρεοκοπήσει; Τι θα συνέβαινε τότε με τους μετόχους της, τις κεντρικές τράπεζες της Ευρώπης; Μήπως αυτή είναι η αιτία που προσπαθούν οι κεντρικές τράπεζες, με «νύχια και με δόντια», να διατηρήσουν ψηλά τις τιμές των μετοχών;
Σε κάθε περίπτωση, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε πλημμυρίσει το σύστημα με τόσα χρήματα, όπως επίσης ποτέ μέχρι σήμερα δεν διαπιστώθηκαν τόσες αγωνιώδεις προσπάθειες για να διατηρηθεί ένα αποδεδειγμένα χρεοκοπημένο και πλήρως αποτυχημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα τεχνητά στη ζωή – εις βάρος των λαών που το συντηρούν ανόητα, μεταξύ άλλων με την υπερβολική φορολόγηση τους.
Συμπεραίνουμε λοιπόν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνουμε λάθος, πως το τελικό κραχ δεν θα έχει καμία σχέση με την κατάρρευση του 1987 – ενώ ενδεχομένως ακόμη και η Μεγάλη Ύφεση (depression) του 1930 ή η Μαύρη Παρασκευή του 1929 θα φαίνονται λιγότερο επώδυνες, από αυτά που θα συμβούν κάποια στιγμή, στο προσεχές μέλλον.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
.
Βρείτε μας στο Facebook & Twitter:
