Επί πλέον, όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα που, παρά τα δύο «κουρέματα» και τα χρήματα που έλαβε, με αντάλλαγμα την παράδοση της εθνικής της κυριαρχίας (άποψη), το δημόσιο χρέος της πλησιάζει το 180% του ΑΕΠ της – ενώ οι τραπεζικές της επισφάλειες ξεπερνούν το 30% (10,6% στην Πορτογαλία, 12% στην Ισπανία, 11,5% στην Ιταλία).
Επίσης, σε μία χώρα που το πρωτογενές της πλεόνασμα είναι πλασματικό, που το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι ξανά αρνητικό, που το συνολικό χρέος της έχει δυστυχώς επιδεινωθεί (γράφημα), που κανένα διαρθρωτικό πρόβλημα της δεν έχει επιλυθεί κοκ. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να μην τη χαρακτηρίσει κανείς ως «τη χώρα της Ουτοπίας,» όσο οδυνηρό και αν ακούγεται κάτι τέτοιο, προκαλώντας εύλογα τις αντιδράσεις όλων σχεδόν των Ελλήνων;
.
Γράφημα: Με μπλε τα χρέη των νοικοκυριών, με κόκκινο των επιχειρήσεων εκτός τραπεζών και με μωβ του κράτους. Το 2011 το συνολικό χρέος της Ελλάδας ήταν της τάξης του 250% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.
.
Οφείλει όμως να είναι κανείς ρεαλιστής, ειλικρινής και να λέει την ψυχρή αλήθεια, όσες αντιδράσεις και αν προκαλεί – αφού διαφορετικά δεν θα διέφερε από τον οποιοδήποτε δημαγωγό πολιτικό, ο οποίος προσπαθεί να πάρει την εξουσία για την ίδια την εξουσία, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα μας πως υπόσχεται πράγματα που είναι αδύνατον ποτέ να επιτύχει, ακόμη και αν είναι ο πιο προικισμένος άνθρωπος του πλανήτη.
Περαιτέρω, όταν κάποιος πολιτικός τάσσεται υπέρ της ανατροπής μίας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, παρά το ότι δεν έχει συμπληρωθεί η τετραετία, λόγω της (ενδεχόμενης) ήττας της σε δημοτικές ή ευρωπαϊκές εκλογές (γνωρίζοντας πως η χώρα θα χαρακτηρισθεί από τη διεθνή κοινότητα, για αυτόν ακριβώς το λόγο, ως «πολιτικά ασταθής», με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται), τότε μάλλον δεν υπηρετεί ούτε τη δημοκρατία, ούτε τα συμφέροντα της πατρίδας του – αλλά αποκλειστικά και μόνο τις δικές του φιλοδοξίες.
Ειδικότερα, κανένας δεν μπορεί να φανταστεί πως η προβλεπόμενη νίκη του εθνικιστικού κόμματος της Γαλλίας (Le Pen) στις Ευρωεκλογές, το οποίο απαιτεί επί πλέον θαρραλέα την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, θα σημάνει την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης της – εάν δε συνέβαινε κάτι τέτοιο, κανένας δεν θα περίμενε πως δεν θα είχε σοβαρότατες συνέπειες για τη Γαλλία, παρά την πολιτική και οικονομική της ισχύ.
Συνεχίζοντας, έχουμε την άποψη ότι, οι Πολίτες οφείλουν να συγκεκριμενοποιούν τα προβλήματα της πατρίδας τους και να ψηφίζουν το κόμμα που τους πείθει τεκμηριωμένα πως μπορεί να τα επιλύσει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο. Όταν δε θέλουν να τιμωρήσουν το κόμμα που τυχόν υπεξαίρεσε την ψήφο τους, με προεκλογικές δεσμεύσεις τις οποίες δεν τήρησε ούτε στο ελάχιστο, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, τότε είναι καλύτερα να μην ψηφίζουν κόμματα εξουσίας ή «συνεργασίας», αλλά παρατάξεις που δεν «διαστρεβλώνουν» το εκλογικό αποτέλεσμα.
Για παράδειγμα, στην Ελλάδα κόμματα όπως ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, η Δημιουργία Ξανά, η Κοινωνία Αξιών κοκ., τα οποία δεν ανήκουν στα πρώτα οκτώ – μεταξύ άλλων επειδή η αποχή ή η λευκή ψήφος δεν προσμετρείται στο αποτέλεσμα, οπότε δεν εκφράζει την πιθανή διαμαρτυρία των Πολιτών.
Ουσιαστικά λοιπόν, πάντοτε κατά την άποψη μας, εάν έχουμε πεισθεί τεκμηριωμένα πως ένα κόμμα εξουσίας μπορεί να επιλύσει τα προβλήματα μας, τότε η ψήφος μας πρέπει να είναι θετική και να το ενισχύει. Όταν όμως η ψήφος μας είναι αρνητική, μία ψήφος διαμαρτυρίας δηλαδή, τότε δεν πρέπει να δίνεται σε κανένα από τα μεγάλα κόμματα, αλλά στα πολύ μικρά – τα οποία ευρίσκονται πλησιέστερα στις πολιτικές μας πεποιθήσεις.
Περαιτέρω, οφείλουμε να πιέσουμε ενεργητικά τόσο τα πολιτικά κόμματα εξουσίας, όσο και την Ευρώπη, έτσι ώστε να βρεθούν λύσεις στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας – κυρίως δε στα εξής:
.
(α) Καταπολέμηση της ανεργίας: Απαιτείται η αναβίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων – με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών επενδύσεων σε παραγωγικές και όχι εμπορικές μονάδες, του επιλεκτικού προστατευτισμού (άρθρο), καθώς επίσης του ανοίγματος των αγορών της ΕΕ για τα ελληνικά προϊόντα.
Από τη δική μας πλευρά, οφείλουμε να αυξήσουμε την κατανάλωση ελληνικών προϊόντων και να πάψουμε να επενδύουμε σε ακίνητα, μπαρ, εστιατόρια κοκ. – επιλέγοντας τη δραστηριοποίηση μας στην παραγωγή προϊόντων και σε εξαγωγικές επιχειρήσεις. Με τον τρόπο αυτό, θα επιλυθεί παράλληλα το πρόβλημα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μας, καθώς επίσης πολλά άλλα.
(β) Κατασχέσεις: Οι απαιτήσεις του δημοσίου και των τραπεζών, απέναντι στα νοικοκυριά και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, πρέπει να παγώσουν – για εκείνο το χρονικό διάστημα που δεν έχει επιλυθεί το πρόβλημα της ανεργίας και δεν έχει αποκατασταθεί ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας. Έτσι δεν θα ζημιωθούν οι τράπεζες και δεν θα εξαθλιωθούν ακόμη περισσότερο οι Έλληνες.
(γ) Ο.Α.Ε.Ε.: Πρέπει να βρεθεί άμεση λύση για όλους τους ιδιοκτήτες των χρεοκοπημένων ή μη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς επίσης για τους ελεύθερους επαγγελματίες – οι οποίοι έχουν καταδικαστεί παράνομα να είναι ανασφάλιστοι, επιβαρυνόμενοι με εξωπραγματικά επιτόκια για τις οφειλές που αφορούν τον ίδιο τους τον εαυτό, στο ταμείο τους.
(δ) Βιωσιμότητα του χρέους: Αυτό που είναι σημαντικό για μία χώρα δεν είναι τόσο το ύψος του δημοσίου χρέους της, αλλά οι δυνατότητες εξυπηρέτησης του. Στα πλαίσια αυτά, εάν το επιτόκιο είναι τόσο χαμηλό, ώστε οι ετήσιοι τόκοι να μην υπερβαίνουν τα 3 δις €, καθώς επίσης εάν οι δόσεις αποπληρωμής επιμηκυνθούν για 70 έτη, με μία περίοδο χάριτος πέντε ετών, τότε το δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο – οπότε προς αυτή την κατεύθυνση θα έπρεπε να δραστηριοποιηθεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση.
(ε) Σταθερό επιχειρηματικό, νομικό και φορολογικό πλαίσιο: Ο λόγος για τον οποίο πετυχαίνουν θαύματα οι Έλληνες στο εξωτερικό, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο στη χώρα τους, είναι η ύπαρξη πλαισίου – το οποίο λείπει σκόπιμα από την Ελλάδα, έτσι ώστε να ευδοκιμεί η διαφθορά, ο χρηματισμός, η κυριαρχία της ελίτ κλπ. Εδώ δεν μπορεί να μας βοηθήσει η ΕΕ, η οποία αντιμετωπίζει δυστυχώς ανάλογα προβλήματα – ενώ η Κομισιόν «άγεται και φέρεται» από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο η ηγεσία της υπηρετεί έμμισθα.
(στ) Σύστημα Υγείας: Η τραγωδία που διαπιστώνεται στο συγκεκριμένο τομέα (ανάλυση) πρέπει να αντιμετωπισθεί αμέσως – παράλληλα, να σταματήσει η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, αφού η πατρίδα μας έχει τα μέσα για να το επιτύχει. Ακόμη και οι ανόητοι δε κατανοούν ότι, ο απώτερος στόχος των μέτρων που λαμβάνονται εδώ είναι η ιδιωτικοποίηση των πάντων – σε καμία περίπτωση η εξοικονόμηση δαπανών (άρθρο).
(ζ) Παράνομη μετανάστευση και εγκληματικότητα: Με τη «βιβλική εισβολή» των πεινασμένων προ των πυλών της Ευρώπης (άρθρο), απαιτούνται δραστικά «ανασταλτικά» μέτρα. Επίσης, η φτωχοποίηση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού έχει προκαλέσει τη γεωμετρική αύξηση της εγκληματικότητας – η οποία προφανώς δεν αντιμετωπίζεται με κατασταλτικές μεθόδους.
.
Ολοκληρώνοντας, υπάρχουν πολλά άλλα «ελλείμματα» στην πατρίδα μας – στα οποία έχουμε αναφερθεί αναλυτικά πολλές φορές. Εάν λοιπόν πιστεύουμε πως κάποιο από τα υφιστάμενα κόμματα μπορεί να τα λύσει, διαθέτοντας τα στελέχη που έχουν πραγματικά τις ικανότητες να φέρουν εις πέρας ένα τέτοιο έργο, τότε πρέπει να το ψηφίσουμε όλοι μαζί – ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων.
Η αλλαγή όμως για την αλλαγή, όπως συνέβη πρόσφατα στην Ιταλία, δεν προσφέρει τίποτα, ενώ η συναίνεση θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει θετικά – αν και δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να υπάρξει κάτι ανάλογο στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας μας πρέπει να επιλέξει αυτό που ο ίδιος συνειδητά και μη ουτοπικά πιστεύει – αποφεύγοντας όμως την πόλωση, η οποία είναι ότι χειρότερο για την κοινωνική συνοχή που απαιτείται σήμερα.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
