Το τέλος του χαρτονομίσματος;

Η επιστροφή στον κανόνα του χρυσού ή στην παράλληλη χρήση του, φαίνεται να πλησιάζει όλο και περισσότερο, με ορισμένες χώρες να έχουν ήδη κάνει το πρώτο βήμα, επιβάλλοντας περιορισμούς στην διακίνηση των κεφαλαίων

 (To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην παγκόσμια οικονομία είναι η μείωση της ζήτησης, με την προσφορά να παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Η μειωμένη ζήτηση, πυροδότησε μια σειρά από κεντρικά κατευθυνόμενες (κεντρικές τράπεζες) συναλλαγματικές υποτιμήσεις, μια ανταγωνιστική στρατηγική που εγκαινίασαν οι ΗΠΑ.

Η υποτίμηση των νομισμάτων, προκαλεί με τη σειρά της την εκροή κεφαλαίων καθώς και πλήθος carry trades (τοποθέτηση κεφαλαίων σε χώρες με υψηλότερες αποδόσεις), μια κατάσταση που ζημιώνει τους εξαγωγείς. Παράλληλα, ο αποπληθωρισμός και η αναπόφευκτη αντιστροφή της παγκοσμιοποίησης, θα σηματοδοτήσουν το τέλος των χαρτονομισμάτων.

Ο κόσμος οργανωμένος σύμφωνα με τον κανόνα του χρυσού, με σταθερές τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, λειτουργούσε διαφορετικά. Αρκούσε μια απλή κυβερνητική ανακοίνωση, για να υποτιμηθεί ένα νόμισμα έναντι του χρυσού κατά 20%.

Στις μέρες μας όμως, μια κυβέρνηση δεν μπορεί να υποτιμήσει ένα νόμισμα έτσι απλά. Θα είναι απαραίτητη η εκτύπωση χρημάτων με σκοπό την υποτίμηση της ισοτιμίας, κάτι που το τελευταίο διάστημα έχει γίνει πρακτική όλων σχεδόν των χωρών (συναλλαγματικός πόλεμος).

.

Το αποτέλεσμα των υποτιμήσεων στις εξαγωγικές χώρες

Με την οικονομία της Κίνας να μειώνει τους ρυθμούς ανάπτυξής της, μετά από μια περίοδο πιστωτικής φούσκας και μεγάλων επενδύσεων (άρθρο), η χώρα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ ενός αποπληθωριστικού κύματος (κάτι που θα προκαλούσε έντονα κοινωνικά προβλήματα) και μιας νομισματικής υποτίμησης (μια επιλογή που θα είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσει ο κόσμος με τα προϊόντα της).

Οι περισσότερες κυβερνήσεις επιλέγουν να υποτιμήσουν το νόμισμα τους, κάτι που και η Κίνα επέλεξε να κάνει, υποχρεώνοντας και άλλες χώρες εξαγωγικού προσανατολισμού, να κάνουν το ίδιο.

.

.

Το κινεζικό renminbi θα συνεχίσει την πτωτική του πορεία κατά 10-20% τα επόμενα χρόνια. Η πτώση αυτή θα έχει έντονα αρνητικά αποτελέσματα για του ανταγωνιστές της παγκοσμίως, ειδικά όσων αφορά τις χώρες που κατατάσσονται ως αναδυόμενες οικονομίες, κινδυνεύοντας από μελλοντικές αποπληθωριστικές τάσεις.

Το 2012, η Ιαπωνία υποτίμησε το Γεν κατά 30% περίπου, προκαλώντας πολλά προβλήματα στις αναπτυσσόμενες ασιατικές χώρες. Η επιλογή της Κίνας να ακολουθήσει παρόμοια τακτική, θα έχει αντίστοιχα αποτελέσματα σε παγκόσμια κλίμακα. Η ισχύ όμως του ωστικού αυτού κύματος, υπολογίζεται να είναι 10 φορές μεγαλύτερη από αυτό της Ιαπωνίας.

Η μεγάλη ζημία στον υπόλοιπο κόσμο, θα προέλθει από την «εξαγωγή αποπληθωρισμού» εκ μέρους της Κίνας. Συγκεκριμένα, με την υποτίμηση του renminbi, οι εισαγωγές κινεζικών προϊόντων στις υπόλοιπες χώρες θα εκτελούνται με λιγότερο κόστος, μια κατάσταση που θα αυξήσει την προσφορά προϊόντων σε χώρες με ήδη μειωμένη ζήτηση.

Αυτή η κατάσταση δύσκολα θα μπορέσει να ανατραπεί, ακόμη και αν οι χώρες που εισάγουν κινέζικα προϊόντα αυξήσουν την «εκτύπωση» χρημάτων. Σε έναν κόσμο με βαθιά χρεωμένα νοικοκυριά και με αρνητικό το καταναλωτικό αίσθημα, η ζήτηση δεν έχει έδαφος να αναπτυχθεί και κατ’ επέκτασιν η μεγαλύτερη προσφορά χρήματος δεν θα παρουσιάσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Σε αντίθεση τώρα με άλλα έθνη, η κινεζική κυβέρνηση ενθαρρύνει τους πολίτες τις να τοποθετούν ένα μέρος των αποταμιεύσεών τους στην αγορά χρυσού. Γνωρίζουν πως το renminbi θα χάσει αξία σε βάθος χρόνου.

Παρ’όλα αυτά και υπό τις έντονες αποπληθωριστικές πιέσεις που δέχεται παγκοσμίως, ο χρυσός παρουσιάζει μέχρι τώρα τάση πτωτική.

Όπως συνηθίζουν να μας υπενθυμίζουν και άλλοι αναλυτές, ο χρυσός είναι νόμισμα (μέσον συναλλαγής) και μάλιστα πραγματικό. Δεν γεννάει χρέος και αποτελεί πραγματικό-απτό αγαθό.

Το χαρτονόμισμα διαφέρει. Ο χρυσός έχει επιβιώσει πάνω από όλα τα οικονομικά συστήματα βασισμένα σε αυτό. Σε αντίθεση, όλα τα συστήματα που ως βάση είχαν το χαρτονόμισμα έχουν καταρρεύσει. Επιπλέον, η ιστορία του νομίσματος υπό τη μορφή του χαρτονομίσματος είναι μικρή (ξεκινάει από το 1971).

Ο χρυσός έχει ιστορικά προταθεί ως ένας τρόπος αποταμίευσης καλύτερος, από ότι το χαρτονόμισμα. Παρομοίως, οι μετοχές παραγωγικών και διαχρονικών εταιρειών μπορούν επίσης να επιλεχθούν ως μέσων αποταμίευσης.

.

Το τέλος του χαρτονομίσματος

Το τέλος του χαρτονομίσματος, τουλάχιστον όπως το βιώνουμε έως σήμερα, θα μπορούσε να καταλήξει:

(α) είτε σε μια αποπληθωριστική κατάρρευση και μια νομισματική διόρθωση (ίσως η πιο επικίνδυνη κατάρρευση του τρέχοντος οικονομικού συστήματος, καθώς θα οδηγούσε στην ενδεχόμενη απόλυτη αποδοχή του χρυσού ως μέσον συναλλαγής),

(β) είτε σε μια πληθωριστική κατάρρευση και μια νομισματική διόρθωση, που θα μείωνε το συνολικό χρέος σημαντικά, καθώς και την πραγματική αξία πολλών αγαθών και του πλούτου γενικότερα.

Αυτό θα είναι το σημείο, που ο χρυσός θα αποτελέσει το σημαντικότερο αγαθό που κανείς θα έχει στην κατοχή του.

.

Οι εξαγωγικές χώρες

Ενώ η Κίνα «φρενάρει» οικονομικά, οι ΗΠΑ, μια χώρα λιγότερο εξαρτώμενη από τις εξαγωγές, τα πάει «σχετικά καλά» – με ποσοστό ανάπτυξης το 2,5%.

.

.

Κατ’ επέκτασιν, οι ΗΠΑ βρίσκονται σε αρκετά καλύτερη θέση σε σύγκριση με τις χώρες που εξαρτώνται άμεσα από τις εξαγωγές. Η Γερμανία και η Κίνα για παράδειγμα, είναι υποχρεωμένες να υποτιμήσουν σημαντικά την ισοτιμία τους, εάν επιθυμούν να επανακτήσουν την αρχική τους οικονομική θέση.

Η επιστροφή στον κανόνα του χρυσού ή στην παράλληλη χρήση του, φαίνεται να πλησιάζει όλο και περισσότερο, με ορισμένες χώρες να έχουν ήδη κάνει το πρώτο βήμα, επιβάλλοντας περιορισμούς στην διακίνηση των κεφαλαίων (Ρωσία, Αργεντινή, Βραζιλία και Πορτογαλία) – μια αντιστροφή της τάσης με κατεύθυνση την παγκοσμιοποίηση και επιστροφή στην περιφερειοποίηση.

Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε ευημερία, με τη δημιουργία όλο και πιο φθηνών αγαθών. Η παρούσα μείωση στη ζήτηση δύσκολα αντιμετωπίζεται (ιδίως όταν οι χώρες αρχίζουν και απομονώνονται και πάλι).

Η μόνη πιθανή λύση θα ήταν η μείωση του μεγέθους του εκάστοτε κράτους (κάτι που δεν φαίνεται να βρίσκεται στα άμεσα σχέδια των χωρών, κινούμενες πιο πολύ προς την κατεύθυνση των κρατικοποιήσεων) και την απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας.

Η παγκόσμια οικονομία έχει πλημμυρίσει με φθηνό χρήμα. Και οι Τράπεζες, όντας υποχρεωμένες να κάνουν κάτι με όλο αυτό το χρήμα, επιλέγουν την «επένδυση» του στα χρηματιστήρια – μια επιλογή που δεν αυξάνει φυσικά την πολυπόθητη και αναγκαία ζήτηση.

Οπότε τελικά, όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις φαίνεται να λειτουργούν υπέρ της αναγνώρισης του χρυσού (ξανά) και της απαξίωσης του χαρτονομίσματος. Παράλληλα, αρνητική επιρροή θα ασκηθεί και στα ομόλογα και προσωρινά και στις μετοχές.

Οι μετοχές όμως, όπως και ο χρυσός, αποτελούν πραγματικά-απτά αγαθά και κατ’επέκτασιν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αποταμιευτικά προϊόντα (οι μετοχές φυσικά θα πρέπει πρώτα να βιώσουν μια διόρθωσή έως και 60%, προτού μπορέσουν να θεωρηθούν ως καλή επένδυση και πάλι).

.

*Καμία από τις πληροφορίες που περιέχονται στο παρόν δεν αποτελεί προσφορά (ή υποκίνηση προσφοράς) για αγορά ή πώληση οποιουδήποτε νομίσματος, προϊόντος ή χρηματοπιστωτικού μέσου ή συμμετοχή σε επενδύσεις, ή σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη στρατηγική εμπορικών συναλλαγών.