Έχοντας όμως σχετικά μικρό έλλειμμα στον ετήσιο προϋπολογισμό (γράφημα), με δημόσιο χρέος της τάξης του 80% του ΑΕΠ, η Ουγγαρία έχει την πολυτέλεια να τηρεί τη συγκεκριμένη στάση – σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία «άγεται και φέρεται» από τις ξένες δυνάμεις.
.
Ουγγαρία – κρατικός προϋπολογισμός
.
Συνεχίζοντας έχει σίγουρα ενδιαφέρον το ότι, η πλειοψηφία των Δανών, των Σουηδών, καθώς επίσης των Φιλανδών τάσσεται υπέρ μίας συνεργασίας των βορείων χωρών, των σκανδιναβικών καλύτερα, αντί της ΕΕ – σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση (Πίνακας που ακολουθεί). Η ενδεχόμενη αυτή «Σκανδιναβική Ένωση» θα συνεργαζόταν πλέον εμπορικά με την ΕΕ, παραμένοντας ανεξάρτητη.
.
| Χώρα |
Υπέρ της Σκανδιναβικής Ένωσης |
Υπέρ της ΕΕ |
| Φιλανδία |
50% |
31% |
| Σουηδία |
49% |
28% |
| Δανία |
47% |
28% |
.
Στη Σκανδιναβική Ένωση θα έπρεπε να συμμετέχουν επίσης η Ισλανδία και η Νορβηγία, πάντοτε σύμφωνα με τη δημοσκόπηση – ενώ οι τομείς της συνεργασίας θα ήταν η Δικαιοσύνη, η Εξωτερική πολιτική, καθώς επίσης η Οικονομία. Αυξάνονται λοιπόν οι «φυγόκεντρες δυνάμεις» στην ΕΕ ενώ, εάν κλιμακωθεί σημαντικά η εκλογική δύναμη των ακροδεξιών και αριστερών κομμάτων στις Ευρωεκλογές, ίσως δημιουργηθούν αξεπέραστα εμπόδια.
.
Η ΕΚΤ
Περίπου δύο χρόνια πριν η ΕΚΤ κατάφερε να επιτύχει το αδύνατο: την πτώση των επιτοκίων των ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης, με κενά λόγια – ισχυριζόμενη απλά ότι, θα κάνει όλα όσα χρειαστούν για τη στήριξη του ευρώ. Επειδή τότε η κίνηση έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, η ΕΚΤ πιστεύει πως θα καταφέρει ξανά το ίδιο – παραμένοντας στη ρητορική, στα κενά λόγια, χωρίς να συνοδεύονται από πράξεις.
Αντί λοιπόν να μειώσει τα βασικά επιτόκια ή να ανακοινώσει πακέτα ρευστότητας, ανέβαλλε την απόφαση της για το μέλλον – ελπίζοντας στον από μηχανής Θεό, σε ένα θαύμα καλύτερα, το οποίο θα αντιστρέψει την τάση.
Με τον αποπληθωρισμό όμως προ των πυλών, δεν μπορεί πλέον κανένας να αποκλείσει την έκρηξη των δημοσίων χρεών σε χώρες όπως η Ιταλία – κυρίως επειδή δεν έχει στη διάθεση της το μοναδικό «εργαλείο» πια για τον περιορισμό των χρεών: τον πληθωρισμό. Εάν συμβεί όμως κάτι τέτοιο, τότε το εκρηκτικό τέλος της Ευρωζώνης δεν πρόκειται να αποφευχθεί.
Μία ανάλογη μέθοδο με την ΕΚΤ είχε ακολουθήσει η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας το 1991 – επίσης τα επόμενα έτη. Είκοσι χρόνια αργότερα, πρόσφατα δηλαδή, όταν το δημόσιο χρέος της ξεπέρασε το 250% του ΑΕΠ της, κατάλαβε το λάθος της και άλλαξε στρατηγική – μάλλον πολύ αργά όμως.
Στην περίοδο της κρίσης τα ευρωπαϊκά κράτη επέλεξαν, καθ’ υπόδειξη της Γερμανίας, εάν όχι κατ’ εντολή, την πολιτική λιτότητας – με αποτέλεσμα να βυθιστούν στην ύφεση. Σήμερα, στις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, ειδικά σε αυτές του Νότου, η οικονομική κρίση έχει εξελιχθεί σε πολιτική – την οποία, για να ξεπεράσουν, πρέπει μοιράσουν χρήματα, οπότε να χρεωθούν.
Αυτό συμβαίνει όταν το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ τους έχει ήδη εκτοξευθεί στα ύψη, λόγω της μείωσης του ΑΕΠ. Επομένως, όπως και στο ξεκίνημα της κρίσης, κάνουν ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που θα έπρεπε.
Η οικονομική ιστορία μας διδάσκει ότι, ο συνδυασμός των υπερβολικών χρεών με την ύφεση, οδηγεί νομοτελειακά στις διαγραφές χρεών – στη σεισάχθεια. Επειδή όμως οι δανειστές, κράτη, τράπεζες και τοκογλύφοι, θα αρνηθούν τη διαγραφή χρεών των οφειλετών, οι κοινωνικές αναταραχές, οι εξεγέρσεις, οι χρεοκοπίες, καθώς επίσης οι διακρατικές διαμάχες θα συμβούν αναπόφευκτα – με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν.
Όπως έχουμε τονίσει δε (άρθρο), οι ομοιότητες του 2014 με το 1914 είναι πάρα πολλές – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Ελπίζουμε φυσικά να αποφευχθεί το μοιραίο, αν και είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως πρόκειται για «ευσεβείς πόθους» (wishful thinking)
