Ο μεγάλος αδελφός (ΙΙ)

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

Το ΔΝΤ, το μεγαλύτερο ίσως οικονομικό όπλο των Η.Π.Α., ο πολιορκητικός κριός που χρησιμοποιείται για το βίαιο άνοιγμα της κεντρικής πύλης των τειχών που προστατεύουν τα κράτη από τους ξένους εισβολείς, προσπαθεί να θέσει υπό τον έλεγχο του την Ουκρανία.

Απώτερος στόχος του είναι φυσικά η Ρωσία, η μοναδική δύναμη που μπορεί να «καθαιρέσει από το θρόνο του πλανήτη» τις Η.Π.Α., παίρνοντας το ρόλο του αντίπαλου δέους. Τυχόν ήττα δε της Ρωσίας, θα σημάνει το τέλος της Ευρώπης, όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Με δόλωμα ένα δάνειο ύψους 15-20 δις $, υπό την προϋπόθεση πως θα συμμετέχει και η ΕΕ με τουλάχιστον 11 δις € (2014-2020), το ΔΝΤ θα αναλάβει τη «διάσωση» της Ουκρανίας, έχοντας ήδη επιβάλλει τους πρώτους όρους του. Ένας από αυτούς είναι μία αντίστοιχη με τη Νιγηρία αύξηση της τιμής της ενέργειας από το κράτος, έτσι ώστε να ενισχυθούν τα δημόσια έσοδα, εις βάρος φυσικά των αδύναμων εισοδηματικών τάξεων.

Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του κρατικού ενεργειακού ομίλου Naftogaz, η τιμή του φυσικού αερίου θα αυξηθεί κατά 50% από το Μάιο. Βέβαια, αν και η επίσημη αιτιολογία είναι η αύξηση των δημοσίων εσόδων, ουσιαστικά προετοιμάζεται η ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού ομίλου.

Η αύξηση των κερδών του, καθώς επίσης η μείωση του προσωπικού του, θα τον κάνει πολύ πιο ελκυστικό στους εντολοδόχους του ΔΝΤ, ενώ φυσικά θα πρέπει να εφαρμοσθούν τα μέτρα, όσο ακόμη ευρίσκεται στην κατοχή του δημοσίου. Στόχος είναι να απορροφηθούν όλοι οι αρχικοί «κραδασμοί» και οι αντιδράσεις των πολιτών από το κράτος, πριν ακόμη αναλάβουν τα ηνία του ομίλου οι αμερικανικές πολυεθνικές.

Για την αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου θα ενοχοποιηθεί πιθανότατα η Ρωσία, μία δικαιολογία που δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί στη Νιγηρία, όπου οι τιμές των καυσίμων εκτινάχθηκαν στα ύψη μέσα σε μία νύχτα, καθ’ υπαγόρευση του ΔΝΤ.

Δυστυχώς όμως οι πολίτες της Ουκρανίας, μη έχοντας σαφή γνώση των ύπουλων μεθόδων της διεθνούς εγκληματικής οργάνωσης, θα δεχθούν τα πάντα, φοβούμενοι αφενός μεν τη Ρωσία, αφετέρου τη χρεοκοπία.

Η ιδανική λύση της κρίσης, η είσοδος τόσο της Ουκρανίας, όσο και της Ρωσίας στην Ενωμένη Ευρώπη, στην οποία ουσιαστικά ανήκουν δικαιωματικά και οι δύο χώρες, όπως όλες οι υπόλοιπες της Ανατολικής Ευρώπης, έχει δυστυχώς δύο βασικούς «πολέμιους», δύο μεγάλους εχθρούς: τις Η.Π.Α., οι οποίες σε μία τέτοια περίπτωση θα έχαναν την πρωτοκαθεδρία του πλανήτη (αποτελεί μακράν το μεγαλύτερο φόβο τους) και τη Γερμανία.

Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, η Ρωσία υπήρξε η αφορμή, ενδεχομένως και η αιτία, των δύο παγκοσμίων πολέμων, οι οποίοι έβαψαν με αίμα την ήπειρο μας τον προηγούμενο αιώνα.

Για όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες η ένωση με τη Ρωσία θα ήταν ευχής έργο, αφού μόνο έτσι θα ολοκληρωνόταν η Ευρώπη, αφενός μεν αποκτώντας ενεργειακή και στρατιωτική αυτονομία, αφετέρου εξασφαλίζοντας το αντίπαλο δέος της Γερμανίας στο εσωτερικό της και των Η.Π.Α. στο εξωτερικό.

Το ότι οι Η.Π.Α. θα χρησιμοποιήσουν την κρίση της Ουκρανίας για να επιβάλλουν στην ΕΕ τη διμερή συμφωνία ελευθέρου εμπορίου, την απόλυτη κυριαρχία δηλαδή των διεθνών τοκογλύφων και των πολυεθνικών, καθώς επίσης τη νέα μέθοδο παραγωγής ενέργειας (φυσικό αέριο από σχιστόλιθο), η οποία είναι καταστροφική από περιβαλλοντικής σκοπιάς, αφού μολύνει το πόσιμο νερό (Fracking), είναι πέραν κάθε αμφιβολίας.

Οι κρατικές «ενισχύσεις» άλλωστε εκ μέρους της κυβέρνησης των Η.Π.Α. προς τις μεγάλες εταιρείες (γράφημα), κυρίως σε αυτές του πολεμικού εξοπλισμού, της εξόρυξης πετρελαίου, καθώς επίσης του χρηματοπιστωτικού κλάδου, ύψους 1,2 τρις $, τεκμηριώνουν την απόλυτη εξουσία τους – με τον πρόεδρο της υπερδύναμης να έχει ουσιαστικά το ρόλο του εκπροσώπου (πλασιέ) τους.

.

.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, στο πρώτο μέρος του άρθρου μας (Ο μεγάλος αδελφός) κάναμε μία μικρή αναδρομή στην ιστορία των δύο χωρών, της Ρωσίας και της Ουκρανίας, οδηγούμενοι στο συμπέρασμα ότι, οι σχέσεις τους επηρεάζονται μέχρι σήμερα από την ιμπεριαλιστική τους κληρονομιά. Ένα κεντρικό στοιχείο αυτής της κληρονομιάς είναι η γλώσσα, στην οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια.

.

Ευρεία διγλωσσία

Η θέση της ρωσικής γλώσσας στην Ουκρανία είναι πολύ ισχυρή. Στα «ώριμα» χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, τα ρωσικά ήταν η συνήθης ομιλούμενη γλώσσα, ενώ τα ουκρανικά χρησιμοποιούνταν μόνο στις δυτικές περιοχές. Η χρήση των ουκρανικών στις περιοχές αυτές, τα οποία ομιλούνταν από τους χωρικούς, καθώς επίσης από τους λίγους εθνικιστές της χώρας, έγινε ανεκτή από τη Σοβιετική Ένωση κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ανεξάρτητη χώρα κήρυξε τα ουκρανικά ως επίσημη γλώσσα, για να «απελευθερωθεί» από την υποδεέστερη θέση της. Αυτό συνέβη μόνο εν μέρει, αφού ακόμη και σήμερα το ήμισυ σχεδόν του πληθυσμού θεωρείται ως «ρωσόφωνο», κυρίως δε στις πόλεις της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, όπου τα ρωσικά υπερέχουν.

.

.

Εν τούτοις ο δίγλωσσος πληθυσμός, ο οποίος διευκολύνεται σε μεγάλο βαθμό από τη συγγένεια των δύο γλωσσών, κυριαρχεί σε ολόκληρη τη χώρα. Στους δρόμους δε του Κιέβου ακούει κανείς να ομιλούνται εξίσου τόσο ρωσικά, όσο και ουκρανικά, ενώ οι περισσότεροι ρωσόφωνοι Ουκρανοί είναι «πιστοί πολίτες» του κράτους τους, με μία ελάχιστη μόνο μειονότητα να ζητά την «απορρόφηση» του από τη Ρωσία. Ακόμη δε και ο γνωστός συγγραφέας Andrei Kurkow, ο οποίος έχει ρωσική καταγωγή, χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως Ουκρανό πατριώτη.

Στα πλαίσια αυτά, οι ισχυρισμοί της Ρωσίας, σύμφωνα με τους οποίους η ρωσική γλώσσα, καθώς επίσης το ρωσόφωνο μέρος του πληθυσμού υφίσταται ρατσιστικές διακρίσεις, δεν έχουν αντικείμενο, δεν στηρίζονται δηλαδή πουθενά. Απώτερο στόχος τους ήταν και είναι χωρίς καμία αμφιβολία, η νομιμοποίηση της προσάρτησης της Κριμαίας.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Η ορθόδοξη εκκλησία

Ένα δεύτερο βασικό στοιχείο της ιμπεριαλιστικής κληρονομιάς είναι η ορθόδοξη εκκλησία. Ειδικότερα, μετά το τέλος του 17ου αιώνα, όταν η ορθόδοξη εκκλησία της Ουκρανίας τοποθετήθηκε κάτω από το πατριαρχείο της Μόσχας, η πλειοψηφία των χριστιανών της χώρας ανήκει εκεί.

Ορισμένες μειονότητες ανήκουν στην εθνικιστική ουκρανική ορθόδοξη εκκλησία (πατριαρχείο του Κιέβου), η οποία είναι μία μικρή αυτοκέφαλη εκκλησία, οργανωμένη κάτω από την ουκρανική καθολική εκκλησία που υπερισχύει στην περιοχή της Γαλικίας  και του Καρπάθου.

Η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία συνεργαζόταν σχεδόν πάντοτε στενά με το κράτος, «ευρισκόμενη στην υπηρεσία» της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Το γεγονός αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, αφού ο πατριάρχης της Μόσχας, ο οποίος επισκέπτεται πολύ συχνά την Ουκρανία, συντάσσεται με τις επίσημες θέσεις του ρωσικού κράτους.

Στα πλαίσια αυτά, διακρίνει κανείς την ύπαρξη «εσωτερικών συγκρούσεων» σε πολλούς Ουκρανούς, μεταξύ της πατρίδας τους από τη μία πλευρά, καθώς επίσης της ηγεσίας της ορθοδόξου εκκλησίας από την άλλη.

.

Αποκλίνουσες αναμνήσεις

Η μικρή αδελφή, όπως αποκαλείται από το μεγάλο αδελφό η Ουκρανία, έχει πολλά κοινά με τη Ρωσία όσον αφορά τη γλώσσα, τη θρησκεία, καθώς επίσης την ιστορία. Ως εκ τούτου, η οριοθέτηση μεταξύ των δύο λαών δεν είναι καθόλου εύκολη, γεγονός στο οποίο συμβάλουν σημαντικά οι διαφορετικές και «ανταγωνιστικές μεταξύ τους» ιστορικές αναμνήσεις.

Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως πρόκειται για έναν πόλεμο αναμνήσεων, ανάμεσα στους Ουκρανούς και τους Ρώσους. Μεταξύ άλλων, δεν συμφωνούν μεταξύ τους όσον αφορά την «κληρονομιά» της νότιας σλαβικής αυτοκρατορίας του μεσαιωνικού ρωσικού Κιέβου.

Οι Ρώσοι αναφέρονται, όπως είναι αυτονόητο, σε μία άμεση συνέχιση της αυτοκρατορίας από το Κίεβο προς τη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη, καθώς επίσης στη σοβιετική και μετασοβιετική «ηγεμονία της Μόσχας».

Αντίθετα, στη «συλλογική μνήμη» των Ουκρανών, το «ρωσικό Κίεβο» θεωρείται μέρος της ιστορίας της Ουκρανίας, η οποία ιδρύθηκε κατά τους ίδιους πριν από το ρωσικό κράτος. Η θέση αυτή, η οποία διατυπώθηκε από έναν ιστορικό της χώρας στις αρχές του 20ου αιώνα, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εθνικούς μύθους της.

Η διαμάχη για την κληρονομιά του Κιέβου είναι φυσικά επιστημονικά αντιπαραγωγική, ενώ μπορεί να αφορά μόνο το μεσαίωνα και όχι τους Ρώσους ή τους Ουκρανούς. Εν τούτοις, συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, με τον πρόεδρο της Ρωσίας να δηλώνει ότι, “η αυτοκρατορία του Κιέβου αποτελεί το θεμέλιο του ισχυρότατου ρωσικού κράτους, όπου οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί είναι ένας λαός“.

Μία ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα αποτελεί ο Ουκρανός Κοζάκος I. Masepa, ο οποίος έφυγε το 1708 από τη Ρωσία και ενώθηκε με το βασιλιά της Σουηδίας, εκστρατεύοντας εναντίον του Πέτρου του μεγάλου. Ένα χρόνο αργότερα, η Ρωσία νίκησε τα σουηδικά και κοζάκικα στρατεύματα, ενώ ο I. Masepa θεωρείται έκτοτε ως το «πρωτότυπο» του προδότη της Ρωσίας, έχοντας «αναθεματιστεί» από την ορθόδοξη εκκλησία (ένα ανάθεμα που δεν έχει μέχρι σήμερα αναιρεθεί).

Αντίθετα, για τους Ουκρανούς ο I. Masepa θεωρείται ήρωας και μαχητής της ανεξαρτησίας, επειδή προσπάθησε να απελευθερώσει την Ουκρανία από τα δεσμά της Ρωσίας. Το πόσο ζωντανή έχει μείνει η εικόνα του I. Masepa αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, ακόμη και σήμερα οι Ουκρανοί που είναι υπέρ της «απόσχισης» της χώρας τους, χαρακτηρίζονται ως «μαζεπιστές» από την πλευρά των Ρώσων, οι οποίοι προδίδουν τη Ρωσία συνεργαζόμενοι με ξένες δυνάμεις εναντίον της (οι ξένες δυνάμεις ονομάζονται μερικές φορές «Σουηδοί»).

Η κεντρική ανάμνηση της κοινής νίκης εναντίον της χιτλερικής Γερμανίας, στη μεγάλη μάχη για την πατρίδα, συναντάται τόσο στην πλειοψηφία των Ουκρανών, όσο και στους Ρώσους.

Αντίθετα, στη δυτική Ουκρανία έχει διαδοθεί μία «ανταγωνιστική ανάμνηση», σύμφωνα με την οποία ο πόλεμος της οργάνωσης των εθνικιστών Ουκρανών, υπό τον Stepan Bandera, στο πλευρό των Γερμανών, είχε στόχο την απελευθέρωση της χώρας από τη Ρωσία. Το ότι η συγκεκριμένη οργάνωση συνεργαζόταν κατά καιρούς με τους ναζί, συμμετέχοντας στη δολοφονία των Εβραίων, καθώς επίσης πολυάριθμων Πολωνών, δεν αναφέρεται καθόλου.

Η συγκεκριμένη ανάμνηση όσον αφορά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δήθεν συνεργασία των εθνικιστών με τη Γερμανία, με στόχο την απελευθέρωση της από τη Ρωσία, η οποία καλλιεργείται από τα μέλη του κόμματος «Swoboda», απορρίπτεται από την πλειοψηφία των Ουκρανών.

Στα πλαίσια αυτά η ρωσική προπαγάνδα, σύμφωνα με την οποία κατηγορείται σύσσωμη η κυβέρνηση ως ναζιστική, δεν νομιμοποιείται. Μεταξύ των ακτιβιστών που προκάλεσαν τις δολοφονίες στην πλατεία της ελευθερίας (Maidan) ήταν αναμφίβολα μέλη του εθνικιστικού κόμματος «Swoboda», όπου όμως οι υπόλοιπες παρατάξεις της σημερινής κυβέρνησης ανήκουν σε πιο ήπιες ομάδες.

.

Συμπέρασμα

Είναι φανερό ότι, στόχος του προέδρου της Ρωσίας είναι η αναβίωση της ρωσικής και σοβιετικής αυτοκρατορίας, καθώς επίσης η ηγεμονία των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η τελωνειακή ένωση, στην οποία μέχρι σήμερα συμμετέχουν μόνο η Λευκορωσία και το Καζακστάν, καθώς επίσης η Ευρασιατική Ένωση, η οποία σχεδιάζεται να λειτουργήσει ανταγωνιστικά στην ΕΕ, τεκμηριώνουν απόλυτα τη θέση μας.

Στα πλαίσια της συγκεκριμένης στρατηγικής, η Ουκρανία διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο, ειδικά εάν θυμηθεί κανείς την αναφορά του αμερικανού Brzezinski το 1997, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία, χωρίς την Ουκρανία, χάνει τη θέση της (status) ως αυτοκρατορία. Ένα μεγάλο μέρος δε του ρωσικού πληθυσμού, καθώς επίσης ένα μικρότερο του ουκρανικού, συμμερίζονται τη στρατηγική του προέδρου, αναπολώντας τις δόξες του παρελθόντος.

Από την άλλη πλευρά, η προώθηση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, η αντιρωσική μανία της κυβέρνησης της Γερμανίας, η άθλια επέμβαση της στα εσωτερικά της Ουκρανίας, καθώς επίσης η εισβολή του ΔΝΤ, προσφέρουν την απαιτούμενη νομιμοποίηση στον πρόεδρο της Ρωσίας, ο οποίος έχει τη δυνατότητα πλέον να ισχυρίζεται εύλογα πως «αμύνεται για την πατρίδα του».

Η δική μας άποψη, η οποία έχει γραφτεί στις αρχές του κειμένου, επικεντρώνεται στα οφέλη της ένωσης τόσο της Ρωσίας, όσο και της Ουκρανίας, από κοινού και την ίδια χρονική στιγμή με την Ευρώπη. Και οι δύο αυτές χώρες ανήκουν στην ήπειρο μας, ενδιαφέρονται για αυτήν, ολοκληρώνονται με την ένωση τους και ωφελούμαστε όλοι.

Αυτό δεν συμβαίνει με τις Η.Π.Α., οι οποίες θα ήταν καλύτερα να περιοριστούν στη δική τους ήπειρο, βάζοντας σε τάξη τους τοκογλύφους και τις πολυεθνικές που απορροφούν το αίμα των εργαζομένων πολιτών τους, αφήνοντας μας να λύσουμε μόνοι μας τα δικά μας προβλήματα.

Στο σημείο αυτό μάλλον συμφωνεί ακόμη και ο ανταποκριτής του μεγάλου καναλιού στην Ουάσιγκτον ο οποίος, κατηγορώντας ουσιαστικά την Αμερική, το «εβραϊκό λόμπι» και τους συμμάχους της (ΕΕ), για τη χρήση «δύο μέτρων και δύο σταθμών» στο θέμα της Ουκρανίας, “στηρίζοντας αμφιλεγόμενους πολιτικούς και πολιτικάντηδες, ανάμεσα στους οποίους δεσπόζουσα θέση έχουν οι ακροδεξιοί”, έγραψε τα εξής:

“Αδυνατώ να πιστέψω την ειλικρίνεια των λόγων της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και των Βρυξελών. Οι Δυτικοί έχουν στους κόλπους τους χώρες όπως η Τουρκία, η οποία μέχρι και σήμερα – σαράντα χρόνια μετά – διατηρεί κατοχικές δυνάμεις στην Κύπρο και δεν ενοχλούνται. Αντιθέτως, στηρίζουν ποικιλοτρόπως την κατοχή του νησιού και δεν ντρέπονται. Στο τέλος-τέλος σε τι διαφέρουν από τον Πούτιν; Επέδειξαν την ίδια απαράδεκτη συμπεριφορά. Θα έλεγα μάλιστα ότι προηγήθηκαν της Ρωσίας, η οποία απλώς μιμείται τις μεθόδους των Αμερικανών και των Δυτικών“.

 .

Ιάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr

.

Σχετικά άρθρα:

– Ο μεγάλος αδελφός (Ι)